ਮਤषੁ ਚ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨੇषੁ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਵਨਾਨ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਗਹਨਾਦ੍ਬਹਵਃ ਕੁਰੁਸੈਨਿਕਾਃ । ਭਯਾਤ੍ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਮਨਸਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਤੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕੁਰੂ ਸੈਨਿਕ, ਡਰ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਸ੍ਤਦਾ। ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਣਸਾਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵਿਦੇਸ਼ਸ੍ਥਾ ਵਿਚੇਤਸਃ । ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਰ੍ਥ ਕਿਂ ਕਰਵਾਮਹੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਪਰਦੇਸੀ ਤੇ ਮਨ-ਮਗਨ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, ''ਪਾਰਥ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?''
ਪ੍ਰਾਣਾਨਨ੍ਤਰ੍ਮਨੋਯਾਤਾਨ੍ਪ੍ਰਯਾਚਿष੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍। ਵਯਂ ਚਾਰ੍ਜੁਨ ਤੇ ਦਾਸਾ ਹ੍ਯਨੁਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਹ੍ਯਨਾਥਕਾਃ
ਸਾਡੀ ਜਾਨ, ਮਨ ਤੇ ਦਿਲ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨੌਕਰ ਹਾਂ, ਅਰਜੁਨ। ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਅਸੀਂ ਬੇਸਹਾਰੇ ਹਾਂ।
ਅਨਾਥਾਨ੍ਦੁਃਖਿਤਾਨ੍ਦੀਨਾਨ੍ਕृਸ਼ਾਨ੍ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਪਰਾਜਿਤਾਨ੍। ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਨਿਰਾਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਨਾਹਂ ਹਨ੍ਮਿ ਕृਤਾਞ੍ਜਲੀਨ੍
ਜੋ ਬੇਸਹਾਰੇ, ਦੁੱਖੀ, ਗਰੀਬ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਹਾਰੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਚੁੱਕੇ, ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹਨ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ।
ਭਵਨ੍ਤੋ ਯਾਨ੍ਤੁ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਾ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਅਮृਤਾ ਯਥਾ। ਮਮ ਪਾਦਰਜੋਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਜੀਵਨ੍ਤੁ ਸੁਚਿਰਂ ਭੁਵਿ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਜਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਅਮਰ ਹੋ। ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਪਾਓ।
ਤਸ੍ਯ ਤਾਮਭਯਾਂ ਵਾਚਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯੋਧਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਆਯੁਃ ਕੀਰ੍ਤਿਯਸ਼ੋਭਿਸ੍ਤੇ ਤਮਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਵਰ੍ਧਯਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਃ ਕੁਰਵੋ ਯਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਦਿਵਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਯਾਤਾਃ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਫਿਰ ਕੌਰਵਾਂ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਆਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਭ ਲੋਕ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਂ ਦਤ੍ਤਾਭਯਾਸ੍ਤੇਨ ਤਤੋ ਯਾਤਾਃ ਕੁਰੂਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤਤਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਕੌਰਵਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ ਕਰ੍ਮ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਮਾਰ੍ਯਕਰ੍ਮਾ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਨਿਹਨ੍ਤਾ। ਯਾਤੋ ਮਹਾਮੇਘ ਇਵਾਤਪਾਨ੍ਤੇ ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕੁਰੁਸੈਨ੍ਯਮੇਕਃ
ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਦਰਯੋਗ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੇ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਬੱਦਲ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਪੁਤ੍ਰਂ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਨਿਹਨ੍ਤਾ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਂਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਰਾਜਨ੍
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਸਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਪਿਤੁਃ ਸਕਾਸ਼ੇ ਤਵ ਤਾਤ ਸਰ੍ਵੇ ਵਸਨ੍ਤਿ ਪਾਰ੍ਥਾ ਵਿਦਿਤਂ ਤ੍ਵਯੇਤਿ। ਤਾਨ੍ਮਾਸ੍ਮ ਸ਼ਂਸੀਰ੍ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਭੀਤਃ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸ ਚ ਮਤ੍ਸ੍ਯਰਾਜਃ
ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਰਥ ਸਭ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਨਾ ਦੱਸੀਂ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮਾਤਸਿਆ ਰਾਜਾ ਡਰ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਮਯਾ ਜਿਤਾ ਸਾ ਧ੍ਵਜਿਨੀ ਕੁਰੂਣਾਂ ਮਯਾ ਹਿ ਗਾਵੋ ਵਿਜਿਤਾ ਦ੍ਵਿषਦ੍ਭ੍ਯਃ । ਏਵਂ ਤੁ ਕਾਮਂ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨਾ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਬ੍ਰਵੀਹਿ
ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮੈਂ ਜਿੱਤਿਆ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਤੇ ਇਹ ਕਰਤੂਤ ਆਪਣੀ ਦੱਸ।
ਯਤ੍ਤੇ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਵਾਰਣੀਯਂ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਮ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ। ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਿਤੁਃ ਸਕਾਸ਼ੇ ਯਾਵਨ੍ਨ ਮਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨ੍
ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਉਸ ਕਰਤੂਤ ਨੂੰ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਆਪ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ, ਹੇ ਸਵਿਆਸਾਚੀ।
ਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੇਨਾਂ ਤਰਸਾ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਆਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਤੁ ਧਨਂ ਕੁਰੂਣਾਮ੍। ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਮਾਗਮ੍ਯ ਪੁਨਃ ਸ਼ਮੀਂ ਤਾਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼ਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਙ੍ਗਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰ ਕੇ ਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਆਇਆ, ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਵਹ੍ਨਿਪ੍ਰਤਿਮੋ ਮਹਾਕਪਿਃ ਸਹੈਵ ਭੂਤੈਰ੍ਦਿਵਮੁਤ੍ਪਪਾਤ। ਤਥਾ ਚ ਮਾਯਾ ਵਿਹਿਤਾ ਬਭੂਵ ਸਾ ਧ੍ਵਜਂ ਚ ਸਿਂਹਂ ਯੁਯੁਜੇ ਰਥੇ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਕਪਿ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਭੂਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਝੰਡਾ ਤੇ ਸਿੰਘ ਮੁੜ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਨਿਧਾਯ ਤਚ੍ਚਾਯੁਧਮਾਜਿਮਰ੍ਦਨਃ ਕੁਰੂਤ੍ਤਮਾਨਾਮਿषੁਧੀਨ੍ਧ੍ਵਜਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਸ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੋ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਕਿਰੀਟਿਨਾ ਸਾਰਥਿਨਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ
ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਝੰਡੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਾਤਸਿਆ ਦਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਕਿਰੀਟੀ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਥੀ ਬਣ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਮਾਰ੍ਯਕਰ੍ਮ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਨਿਹਨ੍ਤਾ। ਵਿਧਾਯ ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵ ਵੇषਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ਪੁਨਰੁਤ੍ਤਰਸ੍ਯ। ਬृਹਨ੍ਨਲਾਰੂਪਮਥੋ ਵਿਧਾਯ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਯ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੋ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਮ੍
ਪਾਰਥ ਨੇ ਵੱਡੀ ਆਦਰਯੋਗ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਰਸੀਆਂ ਫੜੀਆਂ, ਤੇ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮਾਤਸਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਃ ਕੁਰਵਃ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾਃ ਸ਼ਮਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਹृਤਵਾਸਸਃ
ਫਿਰ ਕੌਰਵਾਂ, ਹਾਰ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਗੁਆ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਪਨ੍ਥਾਨਮੁਪਸਂਗਮ੍ਯ ਫਲ੍ਗੁਨੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਧਨਾਨੀਮਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਗੋਕੁਲਾਨਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵੀਰਗੋਪਾਲਕੈਃ ਸਹ
ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਿਰਲੇ ਗੋਪਾਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਲੈ।'
ਤਤੋऽਪਰਾਹ੍ਣੇ ਯਾਸ੍ਯਾਮੋ ਵਿਰਾਟਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਪਾਯਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪਰਿਪ੍ਲਾਵ੍ਯ ਚ ਵਾਜਿਨਃ
'ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ, ਪਾਣੀ ਪਿਲਾ ਕੇ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਕਰ ਕੇ।'
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਦੂਤਾ ਗੋਪਾਲਾਃ ਪ੍ਰੇषਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਨਗਰੇ ਪ੍ਰਿਯਮਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਘੋषਯਨ੍ਤੁ ਚ ਤੇ ਜਯਮ੍
'ਦੂਤ ਤੇ ਗੋਪਾਲ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਜਲਦੀ ਭੇਜ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਸੁਣਾਉਣ ਤੇ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਨ।'
ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਤ੍ਵਰਮਾਣੋऽਥ ਦੂਤਾਨਾਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ਤਤਃ। ਵਚਨਾਦਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯੈਵ ਹ੍ਯਾਚਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਂ ਜਯਂ ਮਮ
ਉੱਤਰ ਨੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ: 'ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ 'ਚ ਮੇਰੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰੋ।'
ਮਯਾ ਜਿਤਾ ਸਾ ਧ੍ਵਜਿਨੀ ਕੁਰੁਣਂ ਮਯਾ ਚ ਗਾਵੋ ਵਿਜਿਤਾ ਦ੍ਵਿषਦ੍ਭ੍ਯਃ। ਏਵਂ ਤੁ ਕਾਮਂ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਮਯਾऽऽਤ੍ਮਨਾ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਬ੍ਰਵੀਤ
ਮੈਂ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵੀ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਲੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਐਲਾਨ ਹੋਵੇ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਮੈਂ ਖੁਦ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਧਨਂ ਚਾਪਿ ਵਿਰਾਟੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ। ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍ਨਗਰਂ ਹृष੍ਟਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਵਿਰਾਟ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ ਤੇ ਧਨ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ ਚਾਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਗਾਸ਼੍ਚੈਵਾਨਾਯ੍ਯ ਕੇਵਲਾਃ। ਅਸ਼ੋਭਤ ਮਹਾਰਾਜਃ ਸਹ ਪਾਰ੍ਥੈਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵृਤਃ
ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਲੀਆਂ। ਉਹ ਪਾਰਥਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਚਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਮਾਸਨਗਤ ਵੀਰਂ ਸੁਹृਦਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍ । ਤਪਤਸ੍ਥੁਃ ਪ੍ਰਕृਤਯਃ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹ
ਉਹ ਵੀਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪ੍ਰਜਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਸਭਾਜਿਤਃ ਸਭਾਸਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਸ ਮਤ੍ਸ੍ਯਰਾਟ੍ । ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਦ੍ਵਿਜਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਕृਤੀਸ੍ਤਥਾ
ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਵਧਾਈਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ, ਮਤਸਿਆ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਾਨਾਂ ਵਿਰਾਟੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ਤੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਉਤ੍ਤਰਂ ਤਤ੍ਰ ਨਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਕ੍ਵ ਯਾਤ ਇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਮਤਸਿਆ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ, ਜੋ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਸੋਹਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਔਰਤਾਂ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਪਰ ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਹੈ।
ਆਚਖ੍ਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਹृष੍ਟਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ। ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਚਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕੁਰੁਭਿਰ੍ਗੋਧਨਂ ਹृਤਮ੍
ਉੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਕੁੜੀਆਂ ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਸੇਵਕਾਵਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕੁਰੁਆਂ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖ ਲੈ ਲਈ ਹੈ।
ਤਾਞ੍ਜੇਤੁਮਭਿਸਂਰਬ੍ਧ ਏਕ ਏਵਾਤਿਸਾਹਸਾਤ੍ । ਬृਹਨ੍ਨਲਾਸਹਾਯਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਯਾਤਃ ਪृਥਿਵੀਂਜਯਃ
ਉੱਤਰ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਲਈ ਬੜੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸੀ।