ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਨਿਦੇਸ਼ਕਾਰੀ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤृਤੀਯੋ ਯੁਧਿ ਚ ਸ੍ਥਿਰੋਸ੍ਮਿ। ਤਦਰ੍ਥਮਾਵृਤ੍ਯ ਮੁਖਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਸ੍ਮਰ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ
ਮੈਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਉਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਪਾਰਥਾ ਹਾਂ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮੁੱਖ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਮੋੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ।
ਮੋਘਂ ਤਵੈਤਦ੍ਭੁਵਿ ਨਾਮਧੇਯਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਤੀਹ ਕृਤਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਥਿਤੋਸਿ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸੁਯੋਧਨਃ ਸਨ੍ਨਿਕृਤਿਪ੍ਰਧਾਨਃ
ਤੇਰਾ 'ਦੁਰਯੋਧਨ' ਨਾਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸੁਯੋਧਨ ਹੈਂ, ਜੋ ਸੈਨਾ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ।
ਨ ਤੇ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਥ ਪृष੍ਠਤੋ ਵਾ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਮ੍। ਪਰੀਪ੍ਸ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮਯਾ ਬਾਣਬਲਾਭਿਤਪ੍ਤਾਨ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਜਾਂ ਪਿੱਛੇ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਆਹੂਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸ ਤੇਨ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਵੈ ਧृ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗਿਰਾਙ੍ਕੁਸ਼ੇਨ ਗਜੋ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤ ਇਵਾਙ੍ਕੁਸ਼ੇਨ
ਜਦ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋਮृष੍ਯਮਾਣੋ ਵਚਸਾऽਭਿਮृष੍ਟੋ ਮਹਾਰਥੇਨਾਤਿਰਥਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ । ਤਤਃ ਸ ਪਰ੍ਯਾਵਵृਤੇ ਰਥੇਨ ਭੋਗੀ ਯਥਾ ਪਾਦਤਲਾਭਿਮृष੍ਟਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਥੀ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚੋਟ ਖਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਜਿਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਾਰ ਪਈ ਹੋਵੇ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਮੋੜ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਧਨੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਧृਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਵਿਪੁਲਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪਨ਼ਞ੍ਜਯਮ੍
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਜੋੜ ਕੇ ਪਰੰਜਯ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ਨ ਬਿਭੇਮੀਹ ਭਾਰਤ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਵਿਪੁਲਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਿਤ੍ਤਾਨਿ ਚ ਸੁਖਾਨਿ ਚ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਯੁਦ੍ਧਸਮਯੇ ਪਲਾਪਿष੍ਯੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ। ਰਾਜ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੰਗ ਦੇ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਭੱਜਾਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੁਧ੍ਯਤ ਭਾਰਤ। ਸਂਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤੋਤ੍ਰਾਰ੍ਦਿਤ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੁਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਜਲਦੀ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਆਕ੍ਰਾਨ੍ਤਭੋਗਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਧਨੁਰ੍ਵਕ੍ਰ ਇਵੋਰਗਃ । ਰਥਂ ਰਥੇਨ ਸਂਗਮ੍ਯ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਫਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਰਥ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਰ੍ਣਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਨਿਵृਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰਮ੍ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤੋऽਨ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰਧਿਜ੍ਯਧਨ੍ਵਾ
ਉਸਨੂੰ ਰਥ ਮੋੜਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਰਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ।
ਗਾਨ੍ਧਾਰਰਾਜਃ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਨਿਵृਤ੍ਯ ਦ੍ਰੌਣਿਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਿष੍ਠਃ । ਰਰਕ੍ਸ਼ਤੁਃ ਕੌਰਵਮਭ੍ਯੁਪੇਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਨृਵੀਰੌ ਯੁਧਿ ਸਵ੍ਯਤਸ਼੍ਚ
ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕੁਨੀ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਮੁੜ ਕੇ ਆਏ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਤੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਕੌਰਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਭੀष੍ਮਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਵਿਵृਤ੍ਯ ਹਿਰਣ੍ਯਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾ ਤੁਰਂਗਾਨ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮਤੋ ਰਰਕ੍ਸ਼ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰਧਿਜ੍ਯਧਨ੍ਵਾ
ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਪੱਟੀ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੋੜ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦ੍ਰੋਣਃ ਕृਪਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਸ਼੍ਚ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਵृਤ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍। ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਣਿਧਾਯ ਬਾਣਾਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਰਿਤਾऽਭ੍ਯੁਪੇਯੁਃ
ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ, ਵਿਵਿੰਸਤੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਵੀ ਜਲਦੀ ਮੁੜ ਆਏ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤਾਨਿ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੂਰ੍ਣੌਘਨਿਭਾਨਿ ਪਾਰ੍ਥਃ । ਹਂਸੋ ਮਹਾਮੇਘਮਿਵਾਪਤਨ੍ਤਂ ਧਨਞ੍ਜਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਤਤ੍ਤਰਸ੍ਵੀ
ਜਦ ਪਾਰਥ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦਲ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਗਦੇ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਧਨੰਜਯ, ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਂਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਸਮਾਦਦਾਨਾਃ । ਵਵਰ੍षੁਰਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸ਼ਰੈਃ ਸਮਗ੍ਰੈਰ੍ਮੇਘਾ ਯਥਾ ਭੂਧਰਮਮ੍ਬੁਵੇਗੈਃ
ਉਹ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋऽਸ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਤੇषਾਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਨਾਮ੍। ਸਂਮੋਹਨਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਹੋऽਨ੍ਯਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕਾਰੈਨ੍ਦ੍ਰਮਵਾਰਣੀਯਮ੍
ਫਿਰ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਰੋਕ ਕੇ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਟੱਲ ਸਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਤੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਾਨੁਦਿਸ਼ੋ ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਸ਼ਰੈਃ ਸੁਘੋਰੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸੁਪੁਙ੍ਖੈਃ। ਗਾਣ੍ਡੀਵਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਨਾਂਸਿ ਤੇषਾਂ ਮਹਾਬਲਂ ਪ੍ਰਵਥਯਾਂਚਕਾਰ
ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗੇ ਹੋਏ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਧੁਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਬਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਹਿੱਲਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਃ ਪੁਨਰ੍ਭੀਮਰਵਂ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਖਮੁਦਾਰਘੋषਮ੍। ਵ੍ਯਨਾਦਯਨ੍ਸਂਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਃ ਖਂ ਭੁਵਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥੋ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਨਿਹਨ੍ਤਾ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸ਼ੰਖ ਫੜ ਕੇ, ਭੀਮ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਘੰਘਰਾਲੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ, ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਮੋਹਨਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਭਵੈਃ ਸ਼ਰੌਘੈਰ੍ਵਿਨष੍ਟਦੇਹਾਸ਼੍ਚ ਨਿਪਤ੍ਯ ਯੋਧਾਃ । ਨਿਃਸਤ੍ਵਵੇਗਾਃ ਕੁਰੁਰਾਜਸੈਨ੍ਯਾਃ ਕੁਡਯੋਪਮਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰਨੀਹਮਾਨਾਃ
ਸੰਮੋਹਨ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਵਿਚ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਲੱਕੜਾਂ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾ ਹਿਲੇ-ਜੁਲੇ ਖੜੀ ਰਹੀ।
ਤੇ ਸ਼ਙ੍ਖਨਾਦੇਨ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰਾਃ ਸਂਮੋਹਿਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਸਮੀਰਿਤੇਨ । ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਚਾਪਾਨਿ ਦੁਰਾਸਦਾਨਿ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦਾ ਮੋਹਪਰਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਕੁਰੁ ਯੋਧੇ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਸਿੰਘ-ਨਾਦ ਨਾਲ ਸੰਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਵਿਸਂਜ੍ਞਾਨਿ ਪਰੇषੁ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਸਂਦੇਸ਼ਮਥੋਤ੍ਤਰਾਯਾਃ । ਨਿਰ੍ਯਾਹਿ ਵਾਹਾਦਿਤਿ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਪੁਤ੍ਰਮੁਵਾਚ ਯਾਵਤ੍ਕੁਰਵੋ ਵਿਸਂਜ੍ਞਾਃ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਤੇ ਮਤਸਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਕੁਰੁ ਅਜੇ ਵੀ ਸੰਮੋਹਿਤ ਹਨ, ਘੋੜੇ ਚੜਾ ਕੇ ਇੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਚੱਲ।'
ਆਚਾਰ੍ਯਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤਯੋਃ ਸੁਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਪੀਤਂ ਰੁਚਿਰਂ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮ੍। ਦ੍ਰੌਣੇਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵ ਨੀਲੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਸਮਾਦਤ੍ਸ੍ਵ ਨਰਪ੍ਰਵੀਰ
ਮਾਨਯੋਗ, ਅਚਾਰਯ ਸ਼ਰਦਵਤ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ, ਕਰਣ ਦੇ ਪੀਲੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਕਪੜੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨੀਲੇ ਕਪੜੇ — ਇਹ ਸਭ ਚੁੱਕ ਲੈ।
ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਤੁ ਤਥੈਵ ਮਨ੍ਯੇ ਜਾਨਾਤਿ ਮੇऽਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤਿਘਾਤਮੇषਃ। ਏਤਸ੍ਯ ਵਾਹਾਨ੍ਕੁਰੁ ਸਵ੍ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵਂ ਪ੍ਰਯਾਤਵ੍ਯਮਮੂਢਸਂਜ੍ਞੈਃ
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਹੀ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰ ਦਾ ਉਤਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਰਥ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਘੋੜੇ ਲੈ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਸਭ ਅਜੇ ਵੀ ਸੰਮੋਹਿਤ ਹਨ।
ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਰਥਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਵਿਰਾਟਪੁਤ੍ਰਃ । ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯੁਪਾਦਾਯ ਮਹਾਰਥਾਨਾਂ ਨਾਨਾਵਿਧਾਨ੍ਯਦ੍ਭੁਤਵਰ੍ਣਕਾਨਿ
ਫਿਰ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਰਸ਼ਮੀਆਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਥ ਤੋਂ ਝਪਟ ਕੇ ਉਤਰੀਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਕਪੜੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ।
ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚੀਨਾਂਸ਼ੁਦੁਕੂਲਕਾਨਿ ਪਟ੍ਟਾਂਸ਼ੁਕਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਮਨੋਜ੍ਞਕਾਨਿ । ਹਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਮਣਿਭੂषਣਾਨਿ ਸੁਵਰ੍ਣਨਿष੍ਕਾਭਰਣਾਨਿ ਮਾਰਿष
ਉਸਨੇ ਵੱਡੇ ਚੀਨ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ, ਸੁੰਦਰ ਪੱਟ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਨਮੋਹਣੇ ਬ੍ਰੋਕੇਡ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹਾਰ, ਗਹਣੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਮਾਣਿਕ੍ਯਬਾਹ੍ਵਙ੍ਗਦਕਙ੍ਕਣਾਨਿ ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਮਣਿਭੂषਣਾਨਿ। ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯੁਪਾਦਾਯ ਮਹਾਰਥਾਨਾਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਪੁਨਃ ਖਂ ਰਥਮਾਰੁਰੋਹ
ਮਾਣਕਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹ-ਬੰਦੀਆਂ ਤੇ ਕੰਗਣ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਣੀ-ਜੜੇ ਗਹਣੇ, ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਰਥ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕृਤਸਂਨਿਕਾਸ਼ਾਨ੍ਸਂਮੋਹਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿਸਂਜ੍ਞਕਲ੍ਪਾਨ੍ । ਨਾਸਾਗ੍ਰਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਕਰਾਙ੍ਗੁਲੀਕਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਜਹਾਸ ਸ੍ਮਯਮਾਨਚੇਤਾਃ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਨੱਕ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਸੰਮੋਹਨ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਹੱਸ ਕੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋऽਨ੍ਵਸ਼ਾਤ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰਃ ਸਦਸ਼੍ਵਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਹਿਰਣ੍ਯਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨ੍ । ਤੇ ਤਦ੍ਵ੍ਯਤੀਯੁਰ੍ਦ੍ਵਿषਤਾਮਨੀਕਂ ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਵਹਨ੍ਤੋऽਰ੍ਜੁਨਮਾਜਿਮਧ੍ਯਾਤ੍
ਫਿਰ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਚਾਰ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਅਸਵਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਾ ਕੇ ਲੈ ਗਏ।
ਤਥਾ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਪੁਰੁषਪ੍ਰਵੀਰਂ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਰੈਰਭ੍ਯਹਨਤ੍ਤਰਸ੍ਵੀ। ਸ ਚਾਪਿ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਹਯਾਨ੍ਨਿਹਤ੍ਯ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਭੀष੍ਮਂ ਦਸ਼ਭਿਃ ਪृषਤ੍ਕੈਃ
ਜਦ ਪੁਰਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ 'ਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ; ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਦਸ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਭੀष੍ਮਮਪਾਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾऽਸ੍ਯ ਯਨ੍ਤਾਰਮਰਿष੍ਟਧਨ੍ਵਾ। ਤਸ੍ਥੌ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਰਥਵृਨ੍ਦਮਧ੍ਯਾਦ੍ਰਾਹੁਂ ਵਿਦਾਰ੍ਯੇਵ ਸਹਸ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੁਲ੍ਹਾ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।