ਸਂਰਕ੍ਤਨੇਤ੍ਰਃ ਪੁਨਰਿਨ੍ਦ੍ਰਕਰ੍ਮਾ ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਃ ਪृषਤ੍ਕੈਃ। ਵਿਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਤੇषਾਂ ਦ੍ਰਵਤਾਂ ਸਮੈਕ੍ਸ਼ਦ੍ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਚੈਕਰਥੇਨ ਪਾਰ੍ਥਃ
ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ, ਕਰਣ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਰਥ ਲੈ ਆਇਆ।
ਕਰ੍ਣੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਰ੍ਥਸ਼ਰਾਭਿਤਪ੍ਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਦੁष੍ਪ੍ਰਸਹਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ । ਦृष੍ਟੋऽਰ੍ਜੁਨੋऽਯਂ ਪ੍ਰਤਿਯਾਮ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮ ਇਤੋ ਗਤੇਨ
ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਕਰਣ ਨੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਔਖੇ ਸਨ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਅਰਜੁਨ ਆ ਗਿਆ! ਚਲੋ ਜਲਦੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਈਏ, ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਯੋਜਨਾ ਸੋਚਾਂਗੇ।'
ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਤਾਤ ਕृਤਂ ਚ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਦਰ੍ਜੁਨੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰਿਹਾਦ੍ਯ ਦृष੍ਟਃ । ਭੂਯੋ ਵਨਂ ਗਚ੍ਛਤੁ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਮਯਂ ਨ ਤੇषਾਮ੍
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਪੁੱਤ੍ਰ, ਕਿ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਇਹੀ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਸੀ। ਹੁਣ ਸਵਯਸਾਚੀ ਮੁੜ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਹਾਲੇ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਸ਼ਰਾਰ੍ਦਿਤਾਸ੍ਤੇ ਯੁਧਿ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਪ੍ਰਸਸੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਥਾਹ੍ਵਯਨ੍ਤਃ। ਕਰ੍ਣੋऽਬ੍ਰਵੀਦਾਪਤਤ੍ਯੇष ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸਂਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਯਾਮਃ
ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ للਕਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਰਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਜਿਸ਼ਨੁ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ! ਆਓ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਈਏ।'
ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਵਾਰਣਯੂਥਪਾਭਃ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤਾ ਯੁਧਿ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਣਾਮ੍। ਅਯਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪੁਨਰਾਗਤੋ ਨੋ ਮੂਲਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਭਰਤਰ੍षਭਾਣਾਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਹੈ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦਾ ਮੁਖੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਕਤ ਆਉਣ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਪਾਰਥ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਂ ਤਰਸਾऽऽਪਤਨ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕਾਲਮਿਵਾਤ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ । ਭਯਾਰ੍ਤਰੂਪਃ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪੇਦੇ ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਕਰ੍ਣਂ ਚ ਕृਪਂ ਚ ਭੀष੍ਮਮ੍
ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦ੍ਰੋਣ, ਕਰਣ, ਕ੍ਰਿਪ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਂ ਭੀਤਰੂਪਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਹੋ ਨਿषਙ੍ਗੀ। ਇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਃ ਕਿਰੀਟੀ ਬਾਣਾਭਿਤਪ੍ਤਂ ਰੁਧਿਰਂ ਵਮਨ੍ਤਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਤੇ ਖੂਨ ਵਗਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਵਿਹਾਯ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਚ ਯਸ਼ਸ਼੍ਚ ਲੋਕੇ ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਪਲਾਯਸੇ ਕਿਮ੍। ਨ ਨਨ੍ਦਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਵਾਹਤਾਨਿ ਤੂਰ੍ਯਾਣਿ ਯੁਦ੍ਧਾਦਵਰੋਪਿਤਸ੍ਯ
ਤੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਨਾਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਾਰ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਤੁਰੇ ਵੱਜਣਗੇ ਨਹੀਂ।
ਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਸੋऽਦ੍ਯ ਮਹੀਂ ਸਮਗ੍ਰਾਂ ਯਾਨਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਥ ਭੋਜਨਾਨਿ। ਕਲ੍ਯਾਣਗਨ੍ਧੀਨਿ ਚ ਚਨ੍ਦਨਾਨਿ ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਤੁ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਕਿਮ੍ । ਸੁਵਰ੍ਣਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਚ ਕੁਣ੍ਡਲਾਨਿ ਹਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵੈਡੂਰ੍ਯਕृਤੋਪਧਾਨਾਨ੍
ਅੱਜ ਤੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਨਾ ਰਥ, ਨਾ ਕੱਪੜੇ, ਨਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਨਾ ਚੰਗੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਨਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਰ, ਕੁੰਡਲ ਜਾਂ ਨੀਲਮ ਵਾਲੇ ਹਾਰ ਭੋਗ ਸਕੇਂਗਾ, ਜੇ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਚ੍ਯੁਤਰਾ ਯੁਦ੍ਧਾਨ੍ਨ ਤੁ ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ਬ੍ਦਾਸ੍ਤਥਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਵਾਦ੍ਯ ਪਾਪ। ਨ ਭੋਗਹੇਤੋਰ੍ਵਰਚਨ੍ਦਨਂ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਮੁਖ੍ਯਾ ਮਧੁਰਪ੍ਰਲਾਪਾਃ । ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ਪ੍ਰਯਾਤਸ੍ਯ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸੂਨੋ ਪਰੇ ਚ ਲੋਕੇ ਫਲਿਤਾ ਨ ਚੇਹ
ਜੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਤਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅੱਜ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨ ਨਹੀਂ ਵੱਜੇਗੀ। ਤੈਨੂੰ ਭੋਗਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਚੰਦਨ, ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣਗੇ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਲਈ, ਜੋ ਜੰਗ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਤਾਂ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਤੇ ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਲ ਹੈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਨਿਦੇਸ਼ਕਾਰੀ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤृਤੀਯੋ ਯੁਧਿ ਚ ਸ੍ਥਿਰੋਸ੍ਮਿ। ਤਦਰ੍ਥਮਾਵृਤ੍ਯ ਮੁਖਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਸ੍ਮਰ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ
ਮੈਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਉਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਪਾਰਥਾ ਹਾਂ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮੁੱਖ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਮੋੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ।
ਮੋਘਂ ਤਵੈਤਦ੍ਭੁਵਿ ਨਾਮਧੇਯਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਤੀਹ ਕृਤਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਥਿਤੋਸਿ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸੁਯੋਧਨਃ ਸਨ੍ਨਿਕृਤਿਪ੍ਰਧਾਨਃ
ਤੇਰਾ 'ਦੁਰਯੋਧਨ' ਨਾਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸੁਯੋਧਨ ਹੈਂ, ਜੋ ਸੈਨਾ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ।
ਨ ਤੇ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਥ ਪृष੍ਠਤੋ ਵਾ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਮ੍। ਪਰੀਪ੍ਸ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮਯਾ ਬਾਣਬਲਾਭਿਤਪ੍ਤਾਨ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਜਾਂ ਪਿੱਛੇ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਆਹੂਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸ ਤੇਨ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਵੈ ਧृ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗਿਰਾਙ੍ਕੁਸ਼ੇਨ ਗਜੋ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤ ਇਵਾਙ੍ਕੁਸ਼ੇਨ
ਜਦ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋਮृष੍ਯਮਾਣੋ ਵਚਸਾऽਭਿਮृष੍ਟੋ ਮਹਾਰਥੇਨਾਤਿਰਥਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ । ਤਤਃ ਸ ਪਰ੍ਯਾਵਵृਤੇ ਰਥੇਨ ਭੋਗੀ ਯਥਾ ਪਾਦਤਲਾਭਿਮृष੍ਟਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਥੀ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚੋਟ ਖਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਜਿਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਾਰ ਪਈ ਹੋਵੇ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਮੋੜ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਧਨੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਧृਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਵਿਪੁਲਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪਨ਼ਞ੍ਜਯਮ੍
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਜੋੜ ਕੇ ਪਰੰਜਯ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ਨ ਬਿਭੇਮੀਹ ਭਾਰਤ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਵਿਪੁਲਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਿਤ੍ਤਾਨਿ ਚ ਸੁਖਾਨਿ ਚ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਯੁਦ੍ਧਸਮਯੇ ਪਲਾਪਿष੍ਯੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ। ਰਾਜ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੰਗ ਦੇ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਭੱਜਾਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੁਧ੍ਯਤ ਭਾਰਤ। ਸਂਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤੋਤ੍ਰਾਰ੍ਦਿਤ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੁਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਜਲਦੀ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਆਕ੍ਰਾਨ੍ਤਭੋਗਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਧਨੁਰ੍ਵਕ੍ਰ ਇਵੋਰਗਃ । ਰਥਂ ਰਥੇਨ ਸਂਗਮ੍ਯ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਫਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਰਥ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਰ੍ਣਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਨਿਵृਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰਮ੍ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤੋऽਨ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰਧਿਜ੍ਯਧਨ੍ਵਾ
ਉਸਨੂੰ ਰਥ ਮੋੜਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਰਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ।
ਗਾਨ੍ਧਾਰਰਾਜਃ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਨਿਵृਤ੍ਯ ਦ੍ਰੌਣਿਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਿष੍ਠਃ । ਰਰਕ੍ਸ਼ਤੁਃ ਕੌਰਵਮਭ੍ਯੁਪੇਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਨृਵੀਰੌ ਯੁਧਿ ਸਵ੍ਯਤਸ਼੍ਚ
ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕੁਨੀ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਮੁੜ ਕੇ ਆਏ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਤੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਕੌਰਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਭੀष੍ਮਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਵਿਵृਤ੍ਯ ਹਿਰਣ੍ਯਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾ ਤੁਰਂਗਾਨ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮਤੋ ਰਰਕ੍ਸ਼ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰਧਿਜ੍ਯਧਨ੍ਵਾ
ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਪੱਟੀ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੋੜ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦ੍ਰੋਣਃ ਕृਪਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਸ਼੍ਚ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਵृਤ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍। ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਣਿਧਾਯ ਬਾਣਾਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਰਿਤਾऽਭ੍ਯੁਪੇਯੁਃ
ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ, ਵਿਵਿੰਸਤੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਵੀ ਜਲਦੀ ਮੁੜ ਆਏ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤਾਨਿ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੂਰ੍ਣੌਘਨਿਭਾਨਿ ਪਾਰ੍ਥਃ । ਹਂਸੋ ਮਹਾਮੇਘਮਿਵਾਪਤਨ੍ਤਂ ਧਨਞ੍ਜਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਤਤ੍ਤਰਸ੍ਵੀ
ਜਦ ਪਾਰਥ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦਲ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਗਦੇ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਧਨੰਜਯ, ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਂਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਸਮਾਦਦਾਨਾਃ । ਵਵਰ੍षੁਰਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸ਼ਰੈਃ ਸਮਗ੍ਰੈਰ੍ਮੇਘਾ ਯਥਾ ਭੂਧਰਮਮ੍ਬੁਵੇਗੈਃ
ਉਹ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋऽਸ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਤੇषਾਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਨਾਮ੍। ਸਂਮੋਹਨਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਹੋऽਨ੍ਯਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕਾਰੈਨ੍ਦ੍ਰਮਵਾਰਣੀਯਮ੍
ਫਿਰ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਰੋਕ ਕੇ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਟੱਲ ਸਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਤੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਾਨੁਦਿਸ਼ੋ ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਸ਼ਰੈਃ ਸੁਘੋਰੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸੁਪੁਙ੍ਖੈਃ। ਗਾਣ੍ਡੀਵਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਨਾਂਸਿ ਤੇषਾਂ ਮਹਾਬਲਂ ਪ੍ਰਵਥਯਾਂਚਕਾਰ
ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗੇ ਹੋਏ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਧੁਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਬਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਹਿੱਲਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਃ ਪੁਨਰ੍ਭੀਮਰਵਂ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਖਮੁਦਾਰਘੋषਮ੍। ਵ੍ਯਨਾਦਯਨ੍ਸਂਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਃ ਖਂ ਭੁਵਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥੋ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਨਿਹਨ੍ਤਾ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸ਼ੰਖ ਫੜ ਕੇ, ਭੀਮ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਘੰਘਰਾਲੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ, ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਮੋਹਨਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਭਵੈਃ ਸ਼ਰੌਘੈਰ੍ਵਿਨष੍ਟਦੇਹਾਸ਼੍ਚ ਨਿਪਤ੍ਯ ਯੋਧਾਃ । ਨਿਃਸਤ੍ਵਵੇਗਾਃ ਕੁਰੁਰਾਜਸੈਨ੍ਯਾਃ ਕੁਡਯੋਪਮਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰਨੀਹਮਾਨਾਃ
ਸੰਮੋਹਨ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਵਿਚ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਲੱਕੜਾਂ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾ ਹਿਲੇ-ਜੁਲੇ ਖੜੀ ਰਹੀ।
ਤੇ ਸ਼ਙ੍ਖਨਾਦੇਨ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰਾਃ ਸਂਮੋਹਿਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਸਮੀਰਿਤੇਨ । ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਚਾਪਾਨਿ ਦੁਰਾਸਦਾਨਿ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦਾ ਮੋਹਪਰਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਕੁਰੁ ਯੋਧੇ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਸਿੰਘ-ਨਾਦ ਨਾਲ ਸੰਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲੇ ਹੋ ਗਏ।