ਤਮੇਵ ਯਾਹਿ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸੁਯੋਧਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਹਾਨੁਜਂ ਚ
ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਸੁਯੋਧਨ ਵਲ ਜਾ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰਾਃ ਸਹਸਾऽਭ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍। ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਵੀਰਃ ਸ ਤੁ ਤਾਨਤੀਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇ ਦ੍ਵੌ ਨਿਚਖਾਨ ਬਾਣੌ
ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਕੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਚਾਨਕ ਆ ਗਏ। ਪਰ ਉਹ ਵੀਰ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘ ਗਿਆ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਦੋ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਤੇਨਾਰ੍ਦਿਤੋ ਨਾਗ ਇਵ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਵਿਦ੍ਧੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਪੁਤ੍ਰਃ । ਯੁਯੁਤ੍ਸਮਾਨੋऽਤਿਰਥੇਨ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਗृਹ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਮਾਸਸਾਦ
ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਿਵੇਂ ਜਖਮੀ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਖੁਦ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਭੀਮਧਨ੍ਵਾਨਮੁਦਗ੍ਰਵੇਗੋ ਧਨਞ੍ਜਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ਼ਤੈਰਜੇਯਮ੍। ਆਕਰ੍ਣਪੂਰ੍ਣਾਯਤਚੋਦਿਤੇਨ ਭਲ੍ਲੇਨ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਲਲਾਟਮਧ੍ਯੇ
ਉਹ ਬੜਾ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਧਨੰਜਯ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਵੈਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦੇ, ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਚੌੜਾ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਾਣਿਆ ਤੀਰ ਲੱਗਿਆ।
ਸ ਤੇਨ ਬਾਣੇਨ ਸਮਰ੍ਪਿਤੇਨ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਾਭੇਨ ਸੁਸਂਹਿਤੇਨ । ਰਰਾਜ ਪਾਰ੍ਥੋ ਰੁਧਿਰਂ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਵੈ ਯਥੈਕਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਦਿਵਾਰ੍ਕਃ
ਉਸ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਠੀਕ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਕ ਹੀ ਕਿਰਣ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਅਥਾਸ੍ਯ ਬਾਣੇਨ ਵਿਦਾਰਿਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਵਭੂਵਾਸ੍ਰਮਜਸ੍ਰਮੁष੍ਣਮ੍। ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਪੁष੍ਪਚਿਤ੍ਰਾ ਮਾਲੇਵ ਧਾਰਾऽਭਿਵਿਰਾਜਤੇ ਸ੍ਮ
ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਚੋਟ ਤੋਂ, ਗਰਮ ਲਹੂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਧਾਰ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਧਾਰ, ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ ਤੇਨ ਬਾਣਾਭਿਹਤਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ ਦੁਯੋਧਨੇਨੋਦ੍ਧਤਮਨ੍ਯੁਵੇਗਃ । ਸ਼ਰਾਨੁਪਾਦਾਯ ਵਿषਾਗ੍ਨਿਕਲ੍ਪਾਨ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਰਾਜਾਨਮਦੀਨਸਤ੍ਵਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜੋਸ਼ੀਲੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਮੁਗ੍ਰਤੇਜਾਃ ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮੇਕਵੀਰਃ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਜੌ ਪੁਰੁषਪ੍ਰਵੀਰੌ ਸਮ ਸਮਾਜਘ੍ਨਤੁਰਾਜਮੀਢੌ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨੇਨ ਮਹਾਗਜੇਨ ਮਹੀਧਰਾਭੇਨ ਪੁਨਰ੍ਵਿਕਰ੍ਣਃ । ਰਥੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਗਜਪਾਦਰਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵਮਭ੍ਯਧਾਵਤ੍
ਫਿਰ ਵਿਕਰਨ, ਇਕ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਚਾਰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪਾਂਡਵ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਧਨਞ੍ਜਯਃ ਕੁਮ੍ਭਲਲਾਟਮਧ੍ਯੇ। ਆਕਰ੍ਣਪੂਰ੍ਣੇਨ ਦृਢਾਯਸੇਨ ਬਾਣੇਨ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਭृਸ਼ਂ ਤੁ ਵੀਰਃ
ਜਦ ਉਹ ਹਾਥੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਆਇਆ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਾਣੇ ਹੋਏ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸृष੍ਟਃ ਸ ਤੁ ਗृਧ੍ਰਪਤ੍ਰੋ ਹ੍ਯਾਪੁਙ੍ਖਦੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਨਾਗਮ੍। ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਸ਼ੈਲਪ੍ਰਵਰਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਯਥਾऽਸ਼ਨਿਃ ਪਰ੍ਵਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸृष੍ਟਃ
ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲਾ ਤੀਰ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਵਿਚ ਜਾ ਵੱਸਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਇੰਝ ਚੀਰ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦੇਵੇ।
ਸ਼ਰਪ੍ਰਤਪ੍ਤਃ ਸ ਤੁ ਨਾਗਰਾਜਃ ਪ੍ਰਵੇਪਿਤਾਙ੍ਗੋ ਵ੍ਯਥਿਤਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ। ਸਂਸੀਦਮਾਨੋ ਨਿਪਪਾਤ ਭੂਮੌ ਵਜ੍ਰਾਹਤਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਮਿਵਾਚਲਸ੍ਯ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਹਿਲ ਗਿਆ ਤੇ ਮਨ ਵੀ ਡੋਲ ਗਿਆ; ਥੱਕ ਕੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਢਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਿਪਾਤਿਤੇ ਦਨ੍ਤਿਵਰੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਤ੍ਰਾਸਾਦ੍ਵਿਕਰ੍ਣਃ ਸਹਸਾऽਵਤੀਰ੍ਯ । ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਦਾਨ੍ਯष੍ਟਸ਼ਤਾਨਿ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਵਿਂਸ਼ਤੇਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਮਾਰੁਰੋਹ
ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਵਿਕਰਣ ਫੌਰਨ ਉੱਤਰ ਆਇਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਠ ਸੌ ਕਦਮ ਦੌੜ ਕੇ ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਨਾਗਂ ਤੁ ਸ਼ਰੇਣ ਤੇਨ ਵਜ੍ਰੋਪਮੇਨਾਦ੍ਰਿਵਰਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮ੍। ਤਥਾਵਿਧੇਨੈਵ ਸ਼ਰੇਣ ਪਾਰ੍ਥੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ
ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਓਹੋ ਜਿਹਾ ਤੀਰ ਚਲਾ ਕੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵੀ ਘੁਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤੇ ਗਜੇ ਰਾਜਨਿ ਚੈਵ ਭਿਨ੍ਨੇ ਭਗ੍ਨੇ ਵਿਕਰ੍ਣੇ ਚ ਸਪਾਦਰਕ੍ਸ਼ੇ । ਗਾਣ੍ਡੀਵਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਯੋਧਮੁਖ੍ਯਾਃ ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਜਗ੍ਮੁਃ
ਹਾਥੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਜਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਵਿਕਰਣ ਆਪਣੇ ਸੈਣਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਭੱਜ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਏ ਮੁੱਖ ਯੋਧੇ ਅਚਾਨਕ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਬਾਣੇਨ ਹਤਂ ਚ ਨਾਗਂ ਯੋਧਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨृਪਤਿਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ। ਰਥਂ ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਕੁਰਗ੍ਨਵੀਰੋ ਰਣਾਤ੍ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਯਤੋ ਨ ਪਾਰ੍ਥਃ
ਤੀਰ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਮਰਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਰਥ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਤਂ ਭੀਤਰੂਪਂ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਗਣਾਵਮਰ੍ਦੀ । ਅਨ੍ਵਾਹ੍ਵਯਦ੍ਯੋਦ੍ਧੁਮਨਾਃ ਕਿਰੀਟੀ ਬਾਣਾਭਿਵਿਦ੍ਧਂ ਰੁਧਿਰਂ ਵਮਨ੍ਤਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੌਂਦਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਤੇ ਖੂਨ ਵਗਾਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਿਰਟੀਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਵਰੇऽਤਿਵਿਦ੍ਧੇ ਧਨਞ੍ਜਯੇਨਾਪ੍ਰਤਿਮੇਨ ਯੁਦ੍ਧੇ। ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਨਿ ਤ੍ਰਾਸਂ ਯਯੁਃ ਪਾਰ੍ਥਮੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਨਿ
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨੂੰ ਧਨੰਜੈ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਫੌਜਾਂ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਪਰਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਰ੍ਜੁਨਂ ਨਾਗਮਿਵ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਮ੍। ਉਚ੍ਚੈਰ੍ਨਦਨ੍ਤਂ ਬਲਮਤ੍ਤਮਾਜੌ ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸਿਂਹਮਿਵਰ੍षਭਾਣਾਮ੍
ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਭੜਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੱਜਦਾ ਤੇ ਸਾਂਡਾਂ ਵਿਚ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਸਾਂਤਿ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਯੋਧਾ ਨਿਪੇਤੁਃ ਸਹਸਾ ਰਥੇਭ੍ਯਃ। ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਸ਼ਰਾਭਿਤਪ੍ਤਾਃ ਸਿਂਹਾਭਿਪਨ੍ਨਾ ਇਵ ਵਾਰਣੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ
ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੋਧੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਤੇ ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਅਚਾਨਕ ਉੱਤਰ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂਰਕ੍ਤਨੇਤ੍ਰਃ ਪੁਨਰਿਨ੍ਦ੍ਰਕਰ੍ਮਾ ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਃ ਪृषਤ੍ਕੈਃ। ਵਿਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਤੇषਾਂ ਦ੍ਰਵਤਾਂ ਸਮੈਕ੍ਸ਼ਦ੍ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਚੈਕਰਥੇਨ ਪਾਰ੍ਥਃ
ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ, ਕਰਣ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਰਥ ਲੈ ਆਇਆ।
ਕਰ੍ਣੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਰ੍ਥਸ਼ਰਾਭਿਤਪ੍ਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਦੁष੍ਪ੍ਰਸਹਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ । ਦृष੍ਟੋऽਰ੍ਜੁਨੋऽਯਂ ਪ੍ਰਤਿਯਾਮ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮ ਇਤੋ ਗਤੇਨ
ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਕਰਣ ਨੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਔਖੇ ਸਨ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਅਰਜੁਨ ਆ ਗਿਆ! ਚਲੋ ਜਲਦੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਈਏ, ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਯੋਜਨਾ ਸੋਚਾਂਗੇ।'
ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਤਾਤ ਕृਤਂ ਚ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਦਰ੍ਜੁਨੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰਿਹਾਦ੍ਯ ਦृष੍ਟਃ । ਭੂਯੋ ਵਨਂ ਗਚ੍ਛਤੁ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਮਯਂ ਨ ਤੇषਾਮ੍
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਪੁੱਤ੍ਰ, ਕਿ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਇਹੀ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਸੀ। ਹੁਣ ਸਵਯਸਾਚੀ ਮੁੜ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਹਾਲੇ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਸ਼ਰਾਰ੍ਦਿਤਾਸ੍ਤੇ ਯੁਧਿ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਪ੍ਰਸਸੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਥਾਹ੍ਵਯਨ੍ਤਃ। ਕਰ੍ਣੋऽਬ੍ਰਵੀਦਾਪਤਤ੍ਯੇष ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸਂਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਯਾਮਃ
ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ للਕਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਰਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਜਿਸ਼ਨੁ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ! ਆਓ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਈਏ।'
ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਵਾਰਣਯੂਥਪਾਭਃ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤਾ ਯੁਧਿ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਣਾਮ੍। ਅਯਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪੁਨਰਾਗਤੋ ਨੋ ਮੂਲਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਭਰਤਰ੍षਭਾਣਾਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਹੈ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦਾ ਮੁਖੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਕਤ ਆਉਣ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਪਾਰਥ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਂ ਤਰਸਾऽऽਪਤਨ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕਾਲਮਿਵਾਤ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ । ਭਯਾਰ੍ਤਰੂਪਃ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪੇਦੇ ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਕਰ੍ਣਂ ਚ ਕृਪਂ ਚ ਭੀष੍ਮਮ੍
ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦ੍ਰੋਣ, ਕਰਣ, ਕ੍ਰਿਪ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਂ ਭੀਤਰੂਪਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਹੋ ਨਿषਙ੍ਗੀ। ਇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਃ ਕਿਰੀਟੀ ਬਾਣਾਭਿਤਪ੍ਤਂ ਰੁਧਿਰਂ ਵਮਨ੍ਤਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਤੇ ਖੂਨ ਵਗਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਵਿਹਾਯ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਚ ਯਸ਼ਸ਼੍ਚ ਲੋਕੇ ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਪਲਾਯਸੇ ਕਿਮ੍। ਨ ਨਨ੍ਦਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਵਾਹਤਾਨਿ ਤੂਰ੍ਯਾਣਿ ਯੁਦ੍ਧਾਦਵਰੋਪਿਤਸ੍ਯ
ਤੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਨਾਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਾਰ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਤੁਰੇ ਵੱਜਣਗੇ ਨਹੀਂ।
ਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਸੋऽਦ੍ਯ ਮਹੀਂ ਸਮਗ੍ਰਾਂ ਯਾਨਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਥ ਭੋਜਨਾਨਿ। ਕਲ੍ਯਾਣਗਨ੍ਧੀਨਿ ਚ ਚਨ੍ਦਨਾਨਿ ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਤੁ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਕਿਮ੍ । ਸੁਵਰ੍ਣਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਚ ਕੁਣ੍ਡਲਾਨਿ ਹਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵੈਡੂਰ੍ਯਕृਤੋਪਧਾਨਾਨ੍
ਅੱਜ ਤੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਨਾ ਰਥ, ਨਾ ਕੱਪੜੇ, ਨਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਨਾ ਚੰਗੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਨਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਰ, ਕੁੰਡਲ ਜਾਂ ਨੀਲਮ ਵਾਲੇ ਹਾਰ ਭੋਗ ਸਕੇਂਗਾ, ਜੇ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਚ੍ਯੁਤਰਾ ਯੁਦ੍ਧਾਨ੍ਨ ਤੁ ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ਬ੍ਦਾਸ੍ਤਥਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਵਾਦ੍ਯ ਪਾਪ। ਨ ਭੋਗਹੇਤੋਰ੍ਵਰਚਨ੍ਦਨਂ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਮੁਖ੍ਯਾ ਮਧੁਰਪ੍ਰਲਾਪਾਃ । ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ਪ੍ਰਯਾਤਸ੍ਯ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸੂਨੋ ਪਰੇ ਚ ਲੋਕੇ ਫਲਿਤਾ ਨ ਚੇਹ
ਜੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਤਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅੱਜ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨ ਨਹੀਂ ਵੱਜੇਗੀ। ਤੈਨੂੰ ਭੋਗਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਚੰਦਨ, ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣਗੇ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਲਈ, ਜੋ ਜੰਗ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਤਾਂ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਤੇ ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਲ ਹੈ।