ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਰਥਿਨਃਕ ਸਰ੍ਵੇ ਚੈਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਕੁਰ੍ਵਤਿ। ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਪਰਾ ਯੋਧਾਃ ਸ੍ਵਚਿਤ੍ਤਂ ਨਾਭਿਜਝਿਰੇ । ਸਹਿਤਾ ਦ੍ਰੋਣਭੀष੍ਮਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਮੋਹਗਤਚੇਤਨਾਃ
ਇੰਦ੍ਰਾਸਤ੍ਰ ਦੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਥੀ ਡਰ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਸਿਰਫ਼ ਚੈਨ ਲੱਭ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਸਨ, ਭਾਵੇਂ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਲ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੋਸ਼ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਭਗ੍ਨਾਨਿ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭਯਾਦ੍ਵੈ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਃ
ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ ਤੇ ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਈਆਂ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੇਵ ਤੁ ਦਿਸ਼ਂ ਹਯਾਨੁਤ੍ਤਰ ਵਾਹਯ। ਪੁਰਾ ਸਾਰ੍ਥੀ ਭਵਤ੍ਯੇषਾਮਯਂ ਸ਼ਬ੍ਦੋऽਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਾਮ੍
ਹੇ ਸਾਰਥੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਇੱਥੇ ਆ ਰਹੀ ਹੈ—ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦੇ।
ਅਸ਼੍ਚਤ੍ਥਾਮ੍ਨਃ ਪ੍ਰਤਿਰਥਂ ਪ੍ਰਾਚੀਮੁਦ੍ਯਾਹਿ ਸਾਰਥੇ । ਅਚਿਰਾਦ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਹੇ ਸਾਰਥੀ, ਰਥ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੋੜ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰ ਸਕੀਏ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਧਨੁਰ੍ਘੋषੇਣ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਪ੍ਰਸਵ੍ਯਂ ਚੈਵਮਾਵृਤ੍ਯ ਕ੍ਰੋਸ਼ਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਤ੍ਤਦਾ
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਭੁੱਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਧਾ ਕੋਸ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਯਥਾ ਸਤਤਗੋ ਵਾਯੁਃ ਸੁਪਰ੍ਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਃ । ਤਥਾ ਪਾਰ੍ਥਰਥਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਕਾਸ਼ੇ ਪਰ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਜਿਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਜਾਂ ਤੇਜ਼ ਉੱਡਣ ਵਾਲਾ ਗਿੱਧ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਥ ਦਾ ਰਥ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਗਿਆ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤੋਪਰਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਯਾਤੇ ਧਨਞ੍ਜਯੇ । ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਪਾਦਾਤਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਜਦੋਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਸ਼ੋਰ ਰੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਧਨੰਜਯੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਕੇ ਵਧੇ।
ਦ੍ਰੋਣਭੀष੍ਮਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਜਘਨੇ ਯਯੁਃ। ਯਤ੍ਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸ਼ਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ ਆਦਿ—ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਫੌਜ ਦੇ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਭੂਯਿष੍ਠਮਾਗਤਮ੍। ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਬਲਮਨ੍ਵਾਨਯਾਮਹੇ। ਯਾਤ ਯਤ੍ਰ ਵਨਂ ਗੁਲ੍ਮਂ ਨਦੀਮਨ੍ਵਸ਼੍ਮਕਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਦੁਰਯੋਧਨ ਬਚ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਮੁੜ ਆ ਗਈ; ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਕੋਸ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲ, ਝਾੜੀ ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਜਾਓ।
ਅਥ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗ੍ਨਂ ਸ੍ਵਂ ਬਲਮਾਹਵੇ। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਃ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਪ੍ਰਤਿਮਾਰ੍ਗਨ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਧਨੰਜਯੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਿਆ।
ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ੍ਵੇਨਾਨੀਕੇਨ ਸਂਵृਤਃ । ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋ ਦੁਰਾਧਰ੍षੈਰ੍ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪੈਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਪਰ ਕੁਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਦਲ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ ਗਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮੁਦਾਰਵੇਗਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਾਣ੍ਡੀਵਮੁਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਮ੍। ਭੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਕਲ੍ਪਂ ਭੁਵਨੇषੁ ਰੂਢਮਭੇਦ੍ਯਮਚ੍ਛੇਦ੍ਯਮਦਾਹ੍ਯਮਾਜੌ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਅਜੋਕੇ, ਤਾਕਤਵਰ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਰਗੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਨਾ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੇ, ਨਾ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ, ਨਾ ਸੜਨ ਵਾਲੇ ਗਾਂਡੀਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ:
ਇਦਂ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਮਨਯਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਸ਼ਿਵਂ ਧਨੁਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਂ ਚ। ਅਤ੍ਯਾਸ਼ੁਗਂ ਵੇਗਵਦਾਸ਼ੁਕਰ੍ਤृ ਅਵਾਰਣੀਯਂ ਮਹਤੇ ਰਣਾਯ
ਹੁਣ ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਕੁਰਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਨਾਸ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਪ੍ਰਦਾਰਣਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਰੂਥਿਨੀਨਾਮਨੀਕਜਿਤ੍ਸਂਯਤਿ ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪਮ੍। ਵੈਧਵ੍ਯਦਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਤਮ੍ਬਿਨੀਨਾਂ ਮੁਖਪ੍ਰਦਂ ਕੌਰਵਵਂਸ਼ਜਾਨਾਮ੍
ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧਵਾ ਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਯਤ੍ਰੈष ਸੁਯੋਧਨੋ ਹਿ ਤਂ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਰੈਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ । ਆਚਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਸੁਯੋਧਨਂ ਚ ਪਿਤਾਮਹਂ ਸੂਤਸੁਤਂ ਚ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ । ਦ੍ਰੋਣਂ ਕृਪਂ ਚੈਵ ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਸ਼ਿਰੋ ਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਯੋਧਨਸ੍ਯ
ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਯੋਧਨ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿਆਂਗਾ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਅਚਾਰਯਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੁਯੋਧਨ, ਪਿਤਾਮਾ, ਸੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਸੁਯੋਧਨ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਲਿਆਂਗਾ।
ਤਦੁਤ੍ਤਰਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮੁਦਾਰਵੇਗਂ ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ਿਤਾਞ੍ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚ। ਭੀਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦਰ੍ਜੁਨਮਾਜਿਮਧ੍ਯੇ ਨਾਹਂ ਤਵਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਵਿषਹੇ ਨਿਯਨ੍ਤੁਮ੍
ਉੱਤਰ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।'
ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਸੁਤਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਨਿਹਨ੍ਤਾ । ਮਯਾ ਸਹਾਯੇਨ ਕੁਤੋ ਭਯਂ ਤੇ ਪ੍ਰੇਹ੍ਯੁਤ੍ਤਰਾਸ਼੍ਵਾਨੁਪਮਨ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਵ
ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਹੱਸ ਕੇ ਮਤਸਯ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ਡਰ ਹੈ? ਚੱਲ ਉੱਤਰ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉ।'
ਆਸ਼੍ਵਾਸਿਤਸ੍ਤੇਨ ਧਨਞ੍ਜਯੇਨ ਵੈਰਾਟਿਰਸ਼੍ਵਾਨਤੁਦਞ੍ਜਵੇਨ। ਵਿष੍ਫਾਰਯਂਸ੍ਤਦ੍ਧਨੁਰੁਗ੍ਰਵੇਗਂ ਯੁਯੁਤ੍ਸਮਾਨਃ ਪੁਨਰੇਵ ਜਿष੍ਣੁਃ
ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਹੌਸਲਾ ਦੇਣ ਤੇ, ਵਿਰਾਟ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੋੜਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੌੜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਅਰਜੁਨ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਆਪਣਾ ਭਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਫੇਰ ਤਾਣ ਲਿਆ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਤੁ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਭੂਮੌ ਨਿषੇਦੁਰ੍ਬਹਵੋऽਤਿਵੇਲਮ੍। ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਤੁ ਵਾਨਰਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਤੇ ਯੋਧਵਰਾਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍
ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਕਈ ਯੋਧੇ ਡਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਵਾਨਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚੋਟੀ ਦੇ ਯੋਧੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਏषੋऽਤਿਮਾਨੀ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਪੁਤ੍ਰਃ ਸੇਨਾਮੁਖੇ ਸਰ੍ਵਸਮृਦ੍ਧਤੇਜਾਃ। ਪਰਾਜਯਂ ਨਿਤ੍ਯਮਮृष੍ਯਮਾਣੋ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ ਯੁਦ੍ਧਮਨਾਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍
ਇਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰੀ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਾਰ ਕਦੇ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਮੇਵ ਯਾਹਿ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸੁਯੋਧਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਹਾਨੁਜਂ ਚ
ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਸੁਯੋਧਨ ਵਲ ਜਾ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰਾਃ ਸਹਸਾऽਭ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍। ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਵੀਰਃ ਸ ਤੁ ਤਾਨਤੀਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇ ਦ੍ਵੌ ਨਿਚਖਾਨ ਬਾਣੌ
ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਕੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਚਾਨਕ ਆ ਗਏ। ਪਰ ਉਹ ਵੀਰ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘ ਗਿਆ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਦੋ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਤੇਨਾਰ੍ਦਿਤੋ ਨਾਗ ਇਵ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਵਿਦ੍ਧੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਪੁਤ੍ਰਃ । ਯੁਯੁਤ੍ਸਮਾਨੋऽਤਿਰਥੇਨ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਗृਹ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਮਾਸਸਾਦ
ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਿਵੇਂ ਜਖਮੀ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਖੁਦ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਭੀਮਧਨ੍ਵਾਨਮੁਦਗ੍ਰਵੇਗੋ ਧਨਞ੍ਜਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ਼ਤੈਰਜੇਯਮ੍। ਆਕਰ੍ਣਪੂਰ੍ਣਾਯਤਚੋਦਿਤੇਨ ਭਲ੍ਲੇਨ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਲਲਾਟਮਧ੍ਯੇ
ਉਹ ਬੜਾ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਧਨੰਜਯ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਵੈਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦੇ, ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਚੌੜਾ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਾਣਿਆ ਤੀਰ ਲੱਗਿਆ।
ਸ ਤੇਨ ਬਾਣੇਨ ਸਮਰ੍ਪਿਤੇਨ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਾਭੇਨ ਸੁਸਂਹਿਤੇਨ । ਰਰਾਜ ਪਾਰ੍ਥੋ ਰੁਧਿਰਂ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਵੈ ਯਥੈਕਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਦਿਵਾਰ੍ਕਃ
ਉਸ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਠੀਕ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਕ ਹੀ ਕਿਰਣ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਅਥਾਸ੍ਯ ਬਾਣੇਨ ਵਿਦਾਰਿਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਵਭੂਵਾਸ੍ਰਮਜਸ੍ਰਮੁष੍ਣਮ੍। ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਪੁष੍ਪਚਿਤ੍ਰਾ ਮਾਲੇਵ ਧਾਰਾऽਭਿਵਿਰਾਜਤੇ ਸ੍ਮ
ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਚੋਟ ਤੋਂ, ਗਰਮ ਲਹੂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਧਾਰ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਧਾਰ, ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ ਤੇਨ ਬਾਣਾਭਿਹਤਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ ਦੁਯੋਧਨੇਨੋਦ੍ਧਤਮਨ੍ਯੁਵੇਗਃ । ਸ਼ਰਾਨੁਪਾਦਾਯ ਵਿषਾਗ੍ਨਿਕਲ੍ਪਾਨ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਰਾਜਾਨਮਦੀਨਸਤ੍ਵਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜੋਸ਼ੀਲੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਮੁਗ੍ਰਤੇਜਾਃ ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮੇਕਵੀਰਃ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਜੌ ਪੁਰੁषਪ੍ਰਵੀਰੌ ਸਮ ਸਮਾਜਘ੍ਨਤੁਰਾਜਮੀਢੌ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨੇਨ ਮਹਾਗਜੇਨ ਮਹੀਧਰਾਭੇਨ ਪੁਨਰ੍ਵਿਕਰ੍ਣਃ । ਰਥੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਗਜਪਾਦਰਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵਮਭ੍ਯਧਾਵਤ੍
ਫਿਰ ਵਿਕਰਨ, ਇਕ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਚਾਰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪਾਂਡਵ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਧਨਞ੍ਜਯਃ ਕੁਮ੍ਭਲਲਾਟਮਧ੍ਯੇ। ਆਕਰ੍ਣਪੂਰ੍ਣੇਨ ਦृਢਾਯਸੇਨ ਬਾਣੇਨ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਭृਸ਼ਂ ਤੁ ਵੀਰਃ
ਜਦ ਉਹ ਹਾਥੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਆਇਆ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਾਣੇ ਹੋਏ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।