ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਮੁਪਾਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਦੁਸ੍ਸਹਃ ਸਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਃ। ਅਵਾਕਿਰਚ੍ਛਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਰਣੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁੱਸਹਾ ਤੇ ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ, ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਵਧੇ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਵੁਭੌ ਗृਧ੍ਰਪਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਨਿਸ਼ਿਤਾਭ੍ਯਾਂ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਯੁਗਪਦ੍ਵ੍ਯਗ੍ਰਸ੍ਤਯੋਰ੍ਵਾਹਾਨਸੂਦਯਤ੍
ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਦੋ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਇਕੱਠੇ ਚਲਾਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤੌ ਹਤਾਸ਼੍ਵੌ ਤੁ ਵਿਦ੍ਧਾਙ੍ਗੌ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ਮਜਾਵੁਭੌ । ਅਭਿਪਤ੍ਯ ਰਥੈਰਨ੍ਯੈਰਪਨੀਤੌ ਪਦਾਨੁਗੈਃ
ਘੋੜੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਚੋਟਾਂ ਖਾਂਦੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤ ਹੋਰ ਰਥਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਲਿਜਾਏ ਗਏ।
ਵ੍ਯਦ੍ਰਾਵਯਦਸ਼ੇषਾਂਸ਼੍ਚ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸੁਤਾਂਸ੍ਤਦਾ । ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਚ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਰਣਭੂਮਿਂ ਵ੍ਯਰਾਜਯਤ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਬਾਕੀ ਪੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕਿਰੀਟਮਾਲੀ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਪਾਤਯਨ੍ਨੁਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਨਿ ਬਾਹੂਸ਼੍ਚ ਪਰਿਘੋਪਮਾਨ੍
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਸਿਰ ਤੇ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗੂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਡਾਹ ਲਿਆ।
ਅਸ਼ੇਰਤ ਮਹਾਵੀਰਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਰੁਕ੍ਮਮਾਲਿਨਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਕਮਲਦਿਨਕਰੇਨ੍ਦੁਸਨ੍ਨਿਭੈਃ ਸਿਤਦਸ਼ਨੈਃ ਸੁਮੁਖਾਕ੍ਸ਼ਿਨਾਸਿਕੈਃ। ਰੁਚਿਰਮਕਰਕੁਣ੍ਡਲੈਰ੍ਮਹੀ ਪੁਰੁषਸ਼ਿਰੋਭਿਰਥਾਸ੍ਤृਤਾ ਬਭੌ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ—ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ, ਚਿੱਟੇ ਦੰਦ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਨੱਕ, ਕਮਲ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਮਕਰਾਕਾਰ ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਨਸਂ ਚਾਰੁਦੀਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚਂ ਕ੍ਲृਪ੍ਤਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਮ੍ । ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਮਨੇਕਂ ਹੇਮਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਕਈ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਿਰ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੋਹਣੇ ਨੱਕ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਚਿਹਰੇ, ਵਧੀਆ ਦਾਡ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਏ ਹੋਏ।
ਏਵਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਹਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਂ ਭਯਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਫੌਜ ਵੱਡੀ ਚੋਟ ਖਾ ਕੇ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਈ।
ਅਥ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕਰ੍ਣਃ ਸੌਬਲਃ ਸ਼ਕੁਨਿਸ੍ਤਦਾ। ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕृਪਸ਼੍ਚਾਤਿਰਥੋ ਰਣੇ
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ, ਸੌਬਲ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਦ੍ਰੋਣ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਸਹਿਤਾ ਵਿਜਯਂ ਤਤ੍ਰ ਯੋਧਯਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਵਿष੍ਫਾਰਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਪਾਨਿ ਬਲਵਨ੍ਤਿ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਇਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤਾਕਤਵਰ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤਾਣਦੇ।
ਤਤਃ ਕੀਰ੍ਣਪਤਾਕੇਨ ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ। ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗਸ੍ਥਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਾਨਰਧ੍ਵਜਮ੍
ਫਿਰ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਵਾਨਰ ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਨ੍ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਹਾਮੇਘਾ ਇਵਾਚਲਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਧਨੁਰਧਾਰੀ, ਜੋ ਦੇਵ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦੇ।
ਸ਼ਰੌਘਾਨ੍ਸਮ੍ਯਗਸ੍ਯਨ੍ਤੋ ਜੀਮੂਤਾ ਇਵ ਸ਼ਾਰਦਾਃ । ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਃ ਕਿਰੀਟਿਨਮ੍
ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵੜ੍ਹਾ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਟੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਮੋਹਰਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾਉਂਦੇ।
ਇषੁਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਲੋਮਵਾਪਿਭਿਃ । ਅਦੂਰਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਸ੍ਥਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਸਮਯੋਧਯਨ੍
ਬਹੁਤ ਨਜ਼ਦੀਕ ਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼, ਤੀਖੇ, ਮਾਸ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਚਲਾਕੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਸ੍ਤਮੈਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਞ੍ਚਵਾਰ੍षਿਕਮ੍ । ਅਸ੍ਤ੍ਰਮਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵੇ ਸਮਯੋਜਯਤ੍
ਫਿਰ, ਹੱਸ ਕੇ, ਵੀਭਤਸੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਾਂਡੀਵ ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਇੰਦਰ ਅਸਤਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਨਾਕ੍ਸ਼ਣਾਂ ਨ ਚ ਚਕ੍ਰਾਣਾਂ ਨ ਰਥਾਨਾਂ ਨ ਵਾਜਿਨਾਮ੍ । ਅਙ੍ਗੁਲਾਦ੍ਦਵ੍ਯਙ੍ਗੁਲਾਦ੍ਵਾਪਿ ਵਿਵृਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ
ਉਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਨਾ ਪਹੀਏ, ਨਾ ਰਥਾਂ, ਨਾ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਂਗਲ ਜਾਂ ਦੋ ਉਂਗਲ ਚੌੜਾ ਵੀ ਕੁਝ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਥਾ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰਾਦਿਤ੍ਯੋ ਵृਣੁਤੇ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਏਵਂ ਕਿਰੀਟਿਨਾ ਮੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਞ੍ਜਗਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕੁਟਧਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਯਥਾ ਬਲਾਹਕੇ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪਾਵਕੋ ਵਾ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯੇ। ਤਥਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਮਭਵਚ੍ਚਕ੍ਰਾਭੁਧਮਿਵਾਤਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਘੁੰਮਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਥਾ ਵਰ੍षਤਿ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪਤਤਿ ਪਰ੍ਵਤੇ। ਵਿਸ੍ਫੂਰ੍ਜਿਤਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਜ੍ਵਲਦ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਮਾਵृਣੋਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਵੱਜਦਾ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲਦੇ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ।
ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਰਥਿਨਃਕ ਸਰ੍ਵੇ ਚੈਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਕੁਰ੍ਵਤਿ। ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਪਰਾ ਯੋਧਾਃ ਸ੍ਵਚਿਤ੍ਤਂ ਨਾਭਿਜਝਿਰੇ । ਸਹਿਤਾ ਦ੍ਰੋਣਭੀष੍ਮਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਮੋਹਗਤਚੇਤਨਾਃ
ਇੰਦ੍ਰਾਸਤ੍ਰ ਦੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਥੀ ਡਰ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਸਿਰਫ਼ ਚੈਨ ਲੱਭ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਸਨ, ਭਾਵੇਂ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਲ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੋਸ਼ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਭਗ੍ਨਾਨਿ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭਯਾਦ੍ਵੈ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਃ
ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ ਤੇ ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਈਆਂ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੇਵ ਤੁ ਦਿਸ਼ਂ ਹਯਾਨੁਤ੍ਤਰ ਵਾਹਯ। ਪੁਰਾ ਸਾਰ੍ਥੀ ਭਵਤ੍ਯੇषਾਮਯਂ ਸ਼ਬ੍ਦੋऽਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਾਮ੍
ਹੇ ਸਾਰਥੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਇੱਥੇ ਆ ਰਹੀ ਹੈ—ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦੇ।
ਅਸ਼੍ਚਤ੍ਥਾਮ੍ਨਃ ਪ੍ਰਤਿਰਥਂ ਪ੍ਰਾਚੀਮੁਦ੍ਯਾਹਿ ਸਾਰਥੇ । ਅਚਿਰਾਦ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਹੇ ਸਾਰਥੀ, ਰਥ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੋੜ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰ ਸਕੀਏ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਧਨੁਰ੍ਘੋषੇਣ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਪ੍ਰਸਵ੍ਯਂ ਚੈਵਮਾਵृਤ੍ਯ ਕ੍ਰੋਸ਼ਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਤ੍ਤਦਾ
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਭੁੱਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਧਾ ਕੋਸ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਯਥਾ ਸਤਤਗੋ ਵਾਯੁਃ ਸੁਪਰ੍ਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਃ । ਤਥਾ ਪਾਰ੍ਥਰਥਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਕਾਸ਼ੇ ਪਰ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਜਿਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਜਾਂ ਤੇਜ਼ ਉੱਡਣ ਵਾਲਾ ਗਿੱਧ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਥ ਦਾ ਰਥ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਗਿਆ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤੋਪਰਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਯਾਤੇ ਧਨਞ੍ਜਯੇ । ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਪਾਦਾਤਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਜਦੋਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਸ਼ੋਰ ਰੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਧਨੰਜਯੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਕੇ ਵਧੇ।
ਦ੍ਰੋਣਭੀष੍ਮਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਜਘਨੇ ਯਯੁਃ। ਯਤ੍ਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸ਼ਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ ਆਦਿ—ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਫੌਜ ਦੇ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਭੂਯਿष੍ਠਮਾਗਤਮ੍। ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਬਲਮਨ੍ਵਾਨਯਾਮਹੇ। ਯਾਤ ਯਤ੍ਰ ਵਨਂ ਗੁਲ੍ਮਂ ਨਦੀਮਨ੍ਵਸ਼੍ਮਕਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਦੁਰਯੋਧਨ ਬਚ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਮੁੜ ਆ ਗਈ; ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਕੋਸ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲ, ਝਾੜੀ ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਜਾਓ।
ਅਥ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗ੍ਨਂ ਸ੍ਵਂ ਬਲਮਾਹਵੇ। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਃ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਪ੍ਰਤਿਮਾਰ੍ਗਨ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਧਨੰਜਯੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਿਆ।