ਰਥਿਸਿਂਹਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਜਿਗੀषਨ੍ਤਂ ਪਰਾਨ੍ਰਣੇ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਤਦੈਵੋਗ੍ਰੋ ਜ੍ਯਾਂ ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਫਿਰ ਧਨੰਜਯ, ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਖਿੱਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਅਜਿੱਤ ਯੋਧੇ ਵੱਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋऽਭ੍ਯਯਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਰ੍ਜੁਨਂ ਭਰਤਰ੍षਭਃ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਅਨ੍ਯੇऽਪਿ ਚਿਤ੍ਰਾਭਰਣਾ ਯੁਵਾਨੋ ਮृष੍ਟਕੁਣ੍ਡਲਾਃ । ਅਭ੍ਯਯੁਰ੍ਭੀਮਧਨ੍ਵਾਨੋ ਮੌਵੀ ਪਰ੍ਯਸ੍ਯ ਬਾਹੁਭਿਃ
ਹੋਰ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਤਸਯ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਮੋੜਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਵृषਸੇਨੋ ਵਿਵਿਸ਼ਤਿਃ। ਅਭੀਤਾ ਭੀਮਧਨ੍ਵਾਨਂ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਵਿਕਰਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ ਤੇ ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਭੀਮ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਃ षष੍ਟਿਂ ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍। ਅਸ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰਤਿਸਨ੍ਧਾਯ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ, ਜਦ ਉਹ ਧਨੁ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਸੱਠ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਸ ਭਲ੍ਲੇਨ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵੈਰਾਟਿਮੁਤ੍ਤਰਮ੍ । ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨਾਰ੍ਜੁਨਂ ਵੀਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ੍ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਚੌੜੇ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੈਰਾਟ ਦੇ ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਲਗਾਇਆ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵੀਰ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਜਿष੍ਣੁਰੁਦਾਵृਤ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਰਧਾਰੇਣ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਪ੍ਰਾਕृਨ੍ਤਦ੍ਗृਧ੍ਰਪਤ੍ਰੇਣ ਜਾਤਰੂਪਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਜਿਸ਼ਨੂ (ਅਰਜੁਨ) ਨੇ ਵਲ੍ਹ ਮੁੜ ਕੇ, ਗਿੱਧ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੈਨਂ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ੍ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ। ਸੋਪਯਾਤੋ ਰਥੋਪਸ੍ਥਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਬਾਣਾਭਿਪੀਡਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਦੇ ਮੰਚ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਪਤਦ੍ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਪਾਰਾਜਿਤਃ। ਤਂ ਵਿਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਗृਧ੍ਰਪਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਰਵੀਰਧ੍ਨਮਰ੍ਜੁਨਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਃ
ਅਜੇਤੁ ਭੀਮਸੇਨ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਵਿਕਰਨ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ, ਗਿੱਧ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਕੀਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਤਤਸ੍ਤਮਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼ਰੇਣ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾ । ਲਲਾਟੇऽਭ੍ਯਹਨਦ੍ਗਾਢਂ ਸ ਵਿਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਭਯਾਤ੍
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਜੋੜੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਵਿਕਰਨ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਤੀਰ ਨਾਲ ਲੱਗਿਆ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਮੁਪਾਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਦੁਸ੍ਸਹਃ ਸਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਃ। ਅਵਾਕਿਰਚ੍ਛਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਰਣੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁੱਸਹਾ ਤੇ ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ, ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਵਧੇ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਵੁਭੌ ਗृਧ੍ਰਪਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਨਿਸ਼ਿਤਾਭ੍ਯਾਂ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਯੁਗਪਦ੍ਵ੍ਯਗ੍ਰਸ੍ਤਯੋਰ੍ਵਾਹਾਨਸੂਦਯਤ੍
ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਦੋ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਇਕੱਠੇ ਚਲਾਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤੌ ਹਤਾਸ਼੍ਵੌ ਤੁ ਵਿਦ੍ਧਾਙ੍ਗੌ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ਮਜਾਵੁਭੌ । ਅਭਿਪਤ੍ਯ ਰਥੈਰਨ੍ਯੈਰਪਨੀਤੌ ਪਦਾਨੁਗੈਃ
ਘੋੜੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਚੋਟਾਂ ਖਾਂਦੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤ ਹੋਰ ਰਥਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਲਿਜਾਏ ਗਏ।
ਵ੍ਯਦ੍ਰਾਵਯਦਸ਼ੇषਾਂਸ਼੍ਚ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸੁਤਾਂਸ੍ਤਦਾ । ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਚ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਰਣਭੂਮਿਂ ਵ੍ਯਰਾਜਯਤ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਬਾਕੀ ਪੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕਿਰੀਟਮਾਲੀ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਪਾਤਯਨ੍ਨੁਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਨਿ ਬਾਹੂਸ਼੍ਚ ਪਰਿਘੋਪਮਾਨ੍
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਸਿਰ ਤੇ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗੂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਡਾਹ ਲਿਆ।
ਅਸ਼ੇਰਤ ਮਹਾਵੀਰਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਰੁਕ੍ਮਮਾਲਿਨਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਕਮਲਦਿਨਕਰੇਨ੍ਦੁਸਨ੍ਨਿਭੈਃ ਸਿਤਦਸ਼ਨੈਃ ਸੁਮੁਖਾਕ੍ਸ਼ਿਨਾਸਿਕੈਃ। ਰੁਚਿਰਮਕਰਕੁਣ੍ਡਲੈਰ੍ਮਹੀ ਪੁਰੁषਸ਼ਿਰੋਭਿਰਥਾਸ੍ਤृਤਾ ਬਭੌ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ—ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ, ਚਿੱਟੇ ਦੰਦ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਨੱਕ, ਕਮਲ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਮਕਰਾਕਾਰ ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਨਸਂ ਚਾਰੁਦੀਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚਂ ਕ੍ਲृਪ੍ਤਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਮ੍ । ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਮਨੇਕਂ ਹੇਮਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਕਈ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਿਰ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੋਹਣੇ ਨੱਕ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਚਿਹਰੇ, ਵਧੀਆ ਦਾਡ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਏ ਹੋਏ।
ਏਵਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਹਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਂ ਭਯਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਫੌਜ ਵੱਡੀ ਚੋਟ ਖਾ ਕੇ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਈ।
ਅਥ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕਰ੍ਣਃ ਸੌਬਲਃ ਸ਼ਕੁਨਿਸ੍ਤਦਾ। ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕृਪਸ਼੍ਚਾਤਿਰਥੋ ਰਣੇ
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ, ਸੌਬਲ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਦ੍ਰੋਣ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਸਹਿਤਾ ਵਿਜਯਂ ਤਤ੍ਰ ਯੋਧਯਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਵਿष੍ਫਾਰਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਪਾਨਿ ਬਲਵਨ੍ਤਿ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਇਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤਾਕਤਵਰ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤਾਣਦੇ।
ਤਤਃ ਕੀਰ੍ਣਪਤਾਕੇਨ ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ। ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗਸ੍ਥਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਾਨਰਧ੍ਵਜਮ੍
ਫਿਰ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਵਾਨਰ ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਨ੍ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਹਾਮੇਘਾ ਇਵਾਚਲਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਧਨੁਰਧਾਰੀ, ਜੋ ਦੇਵ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦੇ।
ਸ਼ਰੌਘਾਨ੍ਸਮ੍ਯਗਸ੍ਯਨ੍ਤੋ ਜੀਮੂਤਾ ਇਵ ਸ਼ਾਰਦਾਃ । ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਃ ਕਿਰੀਟਿਨਮ੍
ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵੜ੍ਹਾ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਟੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਮੋਹਰਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾਉਂਦੇ।
ਇषੁਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਲੋਮਵਾਪਿਭਿਃ । ਅਦੂਰਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਸ੍ਥਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਸਮਯੋਧਯਨ੍
ਬਹੁਤ ਨਜ਼ਦੀਕ ਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼, ਤੀਖੇ, ਮਾਸ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਚਲਾਕੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਸ੍ਤਮੈਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਞ੍ਚਵਾਰ੍षਿਕਮ੍ । ਅਸ੍ਤ੍ਰਮਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵੇ ਸਮਯੋਜਯਤ੍
ਫਿਰ, ਹੱਸ ਕੇ, ਵੀਭਤਸੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਾਂਡੀਵ ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਇੰਦਰ ਅਸਤਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਨਾਕ੍ਸ਼ਣਾਂ ਨ ਚ ਚਕ੍ਰਾਣਾਂ ਨ ਰਥਾਨਾਂ ਨ ਵਾਜਿਨਾਮ੍ । ਅਙ੍ਗੁਲਾਦ੍ਦਵ੍ਯਙ੍ਗੁਲਾਦ੍ਵਾਪਿ ਵਿਵृਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ
ਉਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਨਾ ਪਹੀਏ, ਨਾ ਰਥਾਂ, ਨਾ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਂਗਲ ਜਾਂ ਦੋ ਉਂਗਲ ਚੌੜਾ ਵੀ ਕੁਝ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਥਾ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰਾਦਿਤ੍ਯੋ ਵृਣੁਤੇ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਏਵਂ ਕਿਰੀਟਿਨਾ ਮੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਞ੍ਜਗਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕੁਟਧਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਯਥਾ ਬਲਾਹਕੇ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪਾਵਕੋ ਵਾ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯੇ। ਤਥਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਮਭਵਚ੍ਚਕ੍ਰਾਭੁਧਮਿਵਾਤਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਘੁੰਮਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਥਾ ਵਰ੍षਤਿ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪਤਤਿ ਪਰ੍ਵਤੇ। ਵਿਸ੍ਫੂਰ੍ਜਿਤਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਜ੍ਵਲਦ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਮਾਵृਣੋਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਵੱਜਦਾ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲਦੇ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ।