ਮਯਾ ਚਕ੍ਰਮਿਵਾਵਿਦ੍ਧਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਕੇਵਲਮ੍ । ਤਾਨਹਂ ਰਥਨੀਡੇਭ੍ਯਃ ਪਰਲੋਕਾਯ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਨ੍। ਏਕਃ ਪ੍ਰਦ੍ਰਾਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਰਿਵਾਸੁਰਾਨ੍
ਤੂੰ ਦੇਖੇਂਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਕ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਚੀਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਮੈਂ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਭਜਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੱਕਰ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ।
ਅਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਰਥੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਸਮੇषੁ ਵਿषਮੇषੁ ਚ। ਮਾਰ੍ਗਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮਪਿ ਭੇਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਮੈਦਾਨ ਸਮਤਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਬੜ-ਖਾਬੜ। ਜੇ ਮੇਰੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਹਾੜ ਵੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਚੱਕੀ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਦ੍ਵਿषਤੋ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਾਨ੍। ਮਾਤਲਿਂ ਸਾਰਥਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਨ੍ਰਣੇ । ਹਤਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਧਾਵਤੋ ਯੁਧ੍ਯਤਸ੍ਤਦਾ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਰਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਾਰਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਭੱਜਦੇ ਤੇ ਲੜਦੇ ਸਨ।
ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਪਰਂ ਪਾਰੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਹਿਰਣ੍ਯਪੁਰਮਾਰੁਜਮ੍
ਮੈਂ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਡੀਵ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ ਜਾ ਕੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤ੍ਵਾ षष੍ਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਥਾਨਾਮੁਗ੍ਰਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਪੌਲੋਮਾਨ੍ਕਾਲਕੇਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਰੇ ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣਾਨ੍ । ਅਸੁਰਾਨਹਨਂ ਘੋਰਾਨ੍ਰੌਦ੍ਰੇਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਾਰਥੇ
ਮੈਂ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪੌਲੋਮ ਤੇ ਕਾਲਕੇਅਸ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੇ ਅਸੁਰ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਹੇ ਸਾਰਥੀ।
ਅਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਦृਢਾਂ ਮੁष੍ਟਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਹਸ੍ਤਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਗਾਢਨਿਪੁਣਂ ਚਿਤ੍ਰਮਤਿਵृਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਕੋਲੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੁੱਕੇ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲੋਂ ਤੇਜ਼ ਹੱਥ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ, ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਕੋਲੋਂ ਗਹਿਰਾ, ਨਿਪੁੰਨ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਰੌਦ੍ਰਂ ਰੁਦ੍ਰਾਦਹਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਵਾਰੁਣਂ ਵਰੁਣਾਦਪਿ । ਸੌਰ੍ਯਂ ਸੂਰ੍ਯਾਦਹਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਯਾਮ੍ਯਂ ਦਣ੍ਡਧਰਾਦਪਿ
ਮੈਂ ਰੁਦਰ ਕੋਲੋਂ ਰੌਦਰ ਹਥਿਆਰ, ਵਰੁਣ ਕੋਲੋਂ ਵਰੁਣ ਹਥਿਆਰ, ਸੂਰਜ ਕੋਲੋਂ ਸੌਰ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਯਮਰਾਜ ਕੋਲੋਂ ਯਮ ਹਥਿਆਰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਮਾਗ੍ਨੇਯਮਗ੍ਨੇਸ਼੍ਚ ਵਾਯਵ੍ਯਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਃ। ਅਨ੍ਯੈਰ੍ਦੇਵੈਰਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕੋ ਮਾਂ ਵਿषਹਤੇ ਪੁਮਾਨ੍
ਮੈਂ ਅੱਗ ਤੋਂ ਅਗਨੀ ਹਥਿਆਰ, ਵਾਯੂ ਤੋਂ ਵਾਯਵ ਹਥਿਆਰ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਲਏ ਹਨ—ਹੁਣ ਕਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਸਕੇ?
ਅਦ੍ਯ ਗਾਣ੍ਡੀਵਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃਸ਼ਰੌਘੈ ਰੋਮਹਰ੍षਣੈਃ । ਕੁਰੂਣਾਂ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਥਵृਨ੍ਦਾਨਿ ਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰੋਏ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿਆਂਗਾ।
ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਸ੍ਤੇਨ ਵੈਰਾਟਿਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਾ। ਵ੍ਯਗਾਹਤ ਰਥਾਨੀਕਂ ਭੀਮਂ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਵਾਜਿਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਨੇ ਵੈਰਾਟ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਵੈਰਾਟ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਭੀਮ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਦੌੜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰਥਿਸਿਂਹਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਜਿਗੀषਨ੍ਤਂ ਪਰਾਨ੍ਰਣੇ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਤਦੈਵੋਗ੍ਰੋ ਜ੍ਯਾਂ ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਫਿਰ ਧਨੰਜਯ, ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਖਿੱਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਅਜਿੱਤ ਯੋਧੇ ਵੱਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋऽਭ੍ਯਯਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਰ੍ਜੁਨਂ ਭਰਤਰ੍षਭਃ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਅਨ੍ਯੇऽਪਿ ਚਿਤ੍ਰਾਭਰਣਾ ਯੁਵਾਨੋ ਮृष੍ਟਕੁਣ੍ਡਲਾਃ । ਅਭ੍ਯਯੁਰ੍ਭੀਮਧਨ੍ਵਾਨੋ ਮੌਵੀ ਪਰ੍ਯਸ੍ਯ ਬਾਹੁਭਿਃ
ਹੋਰ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਤਸਯ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਮੋੜਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਵृषਸੇਨੋ ਵਿਵਿਸ਼ਤਿਃ। ਅਭੀਤਾ ਭੀਮਧਨ੍ਵਾਨਂ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਵਿਕਰਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ ਤੇ ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਭੀਮ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਃ षष੍ਟਿਂ ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍। ਅਸ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰਤਿਸਨ੍ਧਾਯ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ, ਜਦ ਉਹ ਧਨੁ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਸੱਠ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਸ ਭਲ੍ਲੇਨ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵੈਰਾਟਿਮੁਤ੍ਤਰਮ੍ । ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨਾਰ੍ਜੁਨਂ ਵੀਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ੍ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਚੌੜੇ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੈਰਾਟ ਦੇ ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਲਗਾਇਆ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵੀਰ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਜਿष੍ਣੁਰੁਦਾਵृਤ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਰਧਾਰੇਣ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਪ੍ਰਾਕृਨ੍ਤਦ੍ਗृਧ੍ਰਪਤ੍ਰੇਣ ਜਾਤਰੂਪਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਜਿਸ਼ਨੂ (ਅਰਜੁਨ) ਨੇ ਵਲ੍ਹ ਮੁੜ ਕੇ, ਗਿੱਧ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੈਨਂ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ੍ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ। ਸੋਪਯਾਤੋ ਰਥੋਪਸ੍ਥਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਬਾਣਾਭਿਪੀਡਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਦੇ ਮੰਚ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਪਤਦ੍ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਪਾਰਾਜਿਤਃ। ਤਂ ਵਿਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਗृਧ੍ਰਪਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਰਵੀਰਧ੍ਨਮਰ੍ਜੁਨਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਃ
ਅਜੇਤੁ ਭੀਮਸੇਨ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਵਿਕਰਨ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ, ਗਿੱਧ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਕੀਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਤਤਸ੍ਤਮਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼ਰੇਣ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾ । ਲਲਾਟੇऽਭ੍ਯਹਨਦ੍ਗਾਢਂ ਸ ਵਿਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਭਯਾਤ੍
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਜੋੜੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਵਿਕਰਨ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਤੀਰ ਨਾਲ ਲੱਗਿਆ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਮੁਪਾਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਦੁਸ੍ਸਹਃ ਸਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਃ। ਅਵਾਕਿਰਚ੍ਛਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਰਣੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁੱਸਹਾ ਤੇ ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ, ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਵਧੇ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਵੁਭੌ ਗृਧ੍ਰਪਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਨਿਸ਼ਿਤਾਭ੍ਯਾਂ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਯੁਗਪਦ੍ਵ੍ਯਗ੍ਰਸ੍ਤਯੋਰ੍ਵਾਹਾਨਸੂਦਯਤ੍
ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਦੋ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਇਕੱਠੇ ਚਲਾਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤੌ ਹਤਾਸ਼੍ਵੌ ਤੁ ਵਿਦ੍ਧਾਙ੍ਗੌ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ਮਜਾਵੁਭੌ । ਅਭਿਪਤ੍ਯ ਰਥੈਰਨ੍ਯੈਰਪਨੀਤੌ ਪਦਾਨੁਗੈਃ
ਘੋੜੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਚੋਟਾਂ ਖਾਂਦੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤ ਹੋਰ ਰਥਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਲਿਜਾਏ ਗਏ।
ਵ੍ਯਦ੍ਰਾਵਯਦਸ਼ੇषਾਂਸ਼੍ਚ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸੁਤਾਂਸ੍ਤਦਾ । ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਚ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਰਣਭੂਮਿਂ ਵ੍ਯਰਾਜਯਤ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਬਾਕੀ ਪੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕਿਰੀਟਮਾਲੀ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਪਾਤਯਨ੍ਨੁਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਨਿ ਬਾਹੂਸ਼੍ਚ ਪਰਿਘੋਪਮਾਨ੍
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਸਿਰ ਤੇ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗੂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਡਾਹ ਲਿਆ।
ਅਸ਼ੇਰਤ ਮਹਾਵੀਰਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਰੁਕ੍ਮਮਾਲਿਨਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਕਮਲਦਿਨਕਰੇਨ੍ਦੁਸਨ੍ਨਿਭੈਃ ਸਿਤਦਸ਼ਨੈਃ ਸੁਮੁਖਾਕ੍ਸ਼ਿਨਾਸਿਕੈਃ। ਰੁਚਿਰਮਕਰਕੁਣ੍ਡਲੈਰ੍ਮਹੀ ਪੁਰੁषਸ਼ਿਰੋਭਿਰਥਾਸ੍ਤृਤਾ ਬਭੌ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ—ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ, ਚਿੱਟੇ ਦੰਦ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਨੱਕ, ਕਮਲ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਮਕਰਾਕਾਰ ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਨਸਂ ਚਾਰੁਦੀਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚਂ ਕ੍ਲृਪ੍ਤਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਮ੍ । ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਮਨੇਕਂ ਹੇਮਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਕਈ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਿਰ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੋਹਣੇ ਨੱਕ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਚਿਹਰੇ, ਵਧੀਆ ਦਾਡ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਏ ਹੋਏ।
ਏਵਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਹਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਂ ਭਯਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਫੌਜ ਵੱਡੀ ਚੋਟ ਖਾ ਕੇ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਈ।
ਅਥ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕਰ੍ਣਃ ਸੌਬਲਃ ਸ਼ਕੁਨਿਸ੍ਤਦਾ। ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕृਪਸ਼੍ਚਾਤਿਰਥੋ ਰਣੇ
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ, ਸੌਬਲ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਦ੍ਰੋਣ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।