ਤਾਲੋ ਵੈ ਕਾਞ੍ਚਨੋ ਯਤ੍ਰ ਵਜ੍ਰਵੈਡੂਰ੍ਯਭੂषਿਤਃ । ਅਤੀਵ ਸਮਰੇ ਭਾਤਿ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਪ੍ਰਕਮ੍ਪਿਤਃ
ਉੱਥੇ ਜਿਥੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਤਾਲ, ਹੀਰੇ ਤੇ ਬੈਲੋ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦਾਰੁਣਂ ਪ੍ਰਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਰਥਬृਨ੍ਦਾਨਿ ਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਆਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਮੇਤੇषਾਂ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਵੇष੍ਟਨਾਨਿ ਚ
ਮੈਂ ਧਨੁਧਾਰੀਆਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉੱਤੇ ਤਿੱਖਾ ਹਮਲਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਅਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਿਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਰ ਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਉੱਤਰ, ਤੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨੀ ਹਥਿਆਰ ਚਮਤਕਾਰੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੱਜ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸ਼ਤਹ੍ਰਦਾਂ ਜृਮ੍ਭਮਾਣਾਂ ਮੇਘਸ੍ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਚ। ਸੁਵਰ੍ਣਪृष੍ਠਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਕੁਰਵੋ ਮਮ
ਕੁਰੂ ਲੋਕ ਮੇਰਾ ਗਾਂਡੀਵ ਵੇਖਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਦਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨਾਥ ਵਾਮੇਨ ਕਤਮੇਨ ਸ੍ਵਿਦਸ੍ਯਤਿ। ਇਤਿ ਮਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਵਿਜ੍ਞਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਰਥੇ
ਮੈਂ ਸੱਜੇ ਜਾਂ ਖੱਬੇ, ਕਿਸ ਪਾਸੇ ਤੀਰ ਛੱਡਾਂਗਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਰਥੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਣਗੇ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੋਦਕਾਂ ਹਯਾਵਰ੍ਤਾਂ ਨਾਗਨਕ੍ਰਾਂ ਰਥਹ੍ਰਦਾਮ੍। ਨਦੀਂ ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਰਲੋਕਾਪਹਾਰਿਣੀਮ੍
ਮੈਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰ, ਸੱਪ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਵਾਲਾ ਰਥਾਂ ਦਾ ਜਲ-ਸਮੁੰਦਰ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਰਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਵਗਾ ਦਿਆਂਗਾ।
ਪਾਣਿਪਾਦਸ਼ਿਰਃਪृष੍ਠਬਾਹੁਸ਼ਙ੍ਖਚਰਾਚਰਮ੍। ਵਨਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਛੇਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਭਲ੍ਲੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਮੈਂ ਵਕਰੀ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ—ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਸਿਰ, ਪਿੱਠ, ਬਾਂਹਾਂ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਹਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਕੱਟ ਦਿਆਂਗਾ।
ਤੂਣੀਸ਼ਯਾਃ ਸੁਪੁਙ੍ਖਾਗ੍ਰਾ ਵਿਸ਼ਿਖਾ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਸ੍ਵਨਾਃ। ਮਯਾ ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕੁਰੂਨ੍ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਯਕਾਃ
ਮੇਰੇ ਤੋੜੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਪੰਖ ਵਾਲੇ, ਨਗਾੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਤੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਛੱਡੇ ਜਾਣਗੇ, ਜੋ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।
ਧ੍ਵਜਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਰਤृਣਂ ਨਾਗਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ਵਾਪਦਾਕੁਲਮ੍ । ਰਥਸਿਂਹਗਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਧਨੁਰ੍ਵਲ੍ਲਿਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਵਨਮਾਦੀਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੂਣਾਮਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ
ਮੈਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿਆਂਗਾ—ਝੰਡੀਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ, ਘਾਹ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਜਾਨਵਰ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਰਥ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਲੀਆਂ।
ਜਯਤੋ ਭਾਰਤੀਂ ਸੇਨਾਮੇਕਸ੍ਯ ਮਮ ਸਂਯੁਗੇ। ਸ਼ਤਂ ਮਾਰ੍ਗਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਵਕਸ੍ਯੇਵ ਕਾਨਨੇ
ਜਦ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੌ ਰਾਹ ਬਣ ਜਾਣਗੇ।
ਮਯਾ ਚਕ੍ਰਮਿਵਾਵਿਦ੍ਧਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਕੇਵਲਮ੍ । ਤਾਨਹਂ ਰਥਨੀਡੇਭ੍ਯਃ ਪਰਲੋਕਾਯ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਨ੍। ਏਕਃ ਪ੍ਰਦ੍ਰਾਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਰਿਵਾਸੁਰਾਨ੍
ਤੂੰ ਦੇਖੇਂਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਕ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਚੀਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਮੈਂ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਭਜਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੱਕਰ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ।
ਅਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਰਥੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਸਮੇषੁ ਵਿषਮੇषੁ ਚ। ਮਾਰ੍ਗਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮਪਿ ਭੇਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਮੈਦਾਨ ਸਮਤਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਬੜ-ਖਾਬੜ। ਜੇ ਮੇਰੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਹਾੜ ਵੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਚੱਕੀ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਦ੍ਵਿषਤੋ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਾਨ੍। ਮਾਤਲਿਂ ਸਾਰਥਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਨ੍ਰਣੇ । ਹਤਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਧਾਵਤੋ ਯੁਧ੍ਯਤਸ੍ਤਦਾ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਰਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਾਰਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਭੱਜਦੇ ਤੇ ਲੜਦੇ ਸਨ।
ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਪਰਂ ਪਾਰੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਹਿਰਣ੍ਯਪੁਰਮਾਰੁਜਮ੍
ਮੈਂ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਡੀਵ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ ਜਾ ਕੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤ੍ਵਾ षष੍ਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਥਾਨਾਮੁਗ੍ਰਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਪੌਲੋਮਾਨ੍ਕਾਲਕੇਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਰੇ ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣਾਨ੍ । ਅਸੁਰਾਨਹਨਂ ਘੋਰਾਨ੍ਰੌਦ੍ਰੇਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਾਰਥੇ
ਮੈਂ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪੌਲੋਮ ਤੇ ਕਾਲਕੇਅਸ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੇ ਅਸੁਰ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਹੇ ਸਾਰਥੀ।
ਅਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਦृਢਾਂ ਮੁष੍ਟਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਹਸ੍ਤਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਗਾਢਨਿਪੁਣਂ ਚਿਤ੍ਰਮਤਿਵृਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਕੋਲੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੁੱਕੇ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲੋਂ ਤੇਜ਼ ਹੱਥ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ, ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਕੋਲੋਂ ਗਹਿਰਾ, ਨਿਪੁੰਨ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਰੌਦ੍ਰਂ ਰੁਦ੍ਰਾਦਹਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਵਾਰੁਣਂ ਵਰੁਣਾਦਪਿ । ਸੌਰ੍ਯਂ ਸੂਰ੍ਯਾਦਹਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਯਾਮ੍ਯਂ ਦਣ੍ਡਧਰਾਦਪਿ
ਮੈਂ ਰੁਦਰ ਕੋਲੋਂ ਰੌਦਰ ਹਥਿਆਰ, ਵਰੁਣ ਕੋਲੋਂ ਵਰੁਣ ਹਥਿਆਰ, ਸੂਰਜ ਕੋਲੋਂ ਸੌਰ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਯਮਰਾਜ ਕੋਲੋਂ ਯਮ ਹਥਿਆਰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਮਾਗ੍ਨੇਯਮਗ੍ਨੇਸ਼੍ਚ ਵਾਯਵ੍ਯਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਃ। ਅਨ੍ਯੈਰ੍ਦੇਵੈਰਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕੋ ਮਾਂ ਵਿषਹਤੇ ਪੁਮਾਨ੍
ਮੈਂ ਅੱਗ ਤੋਂ ਅਗਨੀ ਹਥਿਆਰ, ਵਾਯੂ ਤੋਂ ਵਾਯਵ ਹਥਿਆਰ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਲਏ ਹਨ—ਹੁਣ ਕਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਸਕੇ?
ਅਦ੍ਯ ਗਾਣ੍ਡੀਵਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃਸ਼ਰੌਘੈ ਰੋਮਹਰ੍षਣੈਃ । ਕੁਰੂਣਾਂ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਥਵृਨ੍ਦਾਨਿ ਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰੋਏ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿਆਂਗਾ।
ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਸ੍ਤੇਨ ਵੈਰਾਟਿਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਾ। ਵ੍ਯਗਾਹਤ ਰਥਾਨੀਕਂ ਭੀਮਂ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਵਾਜਿਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਨੇ ਵੈਰਾਟ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਵੈਰਾਟ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਭੀਮ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਦੌੜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰਥਿਸਿਂਹਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਜਿਗੀषਨ੍ਤਂ ਪਰਾਨ੍ਰਣੇ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਤਦੈਵੋਗ੍ਰੋ ਜ੍ਯਾਂ ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਫਿਰ ਧਨੰਜਯ, ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਖਿੱਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਅਜਿੱਤ ਯੋਧੇ ਵੱਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋऽਭ੍ਯਯਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਰ੍ਜੁਨਂ ਭਰਤਰ੍षਭਃ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਅਨ੍ਯੇऽਪਿ ਚਿਤ੍ਰਾਭਰਣਾ ਯੁਵਾਨੋ ਮृष੍ਟਕੁਣ੍ਡਲਾਃ । ਅਭ੍ਯਯੁਰ੍ਭੀਮਧਨ੍ਵਾਨੋ ਮੌਵੀ ਪਰ੍ਯਸ੍ਯ ਬਾਹੁਭਿਃ
ਹੋਰ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਤਸਯ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਮੋੜਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਵृषਸੇਨੋ ਵਿਵਿਸ਼ਤਿਃ। ਅਭੀਤਾ ਭੀਮਧਨ੍ਵਾਨਂ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਵਿਕਰਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ ਤੇ ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਭੀਮ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਃ षष੍ਟਿਂ ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍। ਅਸ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰਤਿਸਨ੍ਧਾਯ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ, ਜਦ ਉਹ ਧਨੁ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਸੱਠ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਸ ਭਲ੍ਲੇਨ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵੈਰਾਟਿਮੁਤ੍ਤਰਮ੍ । ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨਾਰ੍ਜੁਨਂ ਵੀਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ੍ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਚੌੜੇ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੈਰਾਟ ਦੇ ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਲਗਾਇਆ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵੀਰ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਜਿष੍ਣੁਰੁਦਾਵृਤ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਰਧਾਰੇਣ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਪ੍ਰਾਕृਨ੍ਤਦ੍ਗृਧ੍ਰਪਤ੍ਰੇਣ ਜਾਤਰੂਪਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਜਿਸ਼ਨੂ (ਅਰਜੁਨ) ਨੇ ਵਲ੍ਹ ਮੁੜ ਕੇ, ਗਿੱਧ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੈਨਂ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ੍ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ। ਸੋਪਯਾਤੋ ਰਥੋਪਸ੍ਥਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਬਾਣਾਭਿਪੀਡਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਦੇ ਮੰਚ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਪਤਦ੍ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਪਾਰਾਜਿਤਃ। ਤਂ ਵਿਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਗृਧ੍ਰਪਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਰਵੀਰਧ੍ਨਮਰ੍ਜੁਨਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਃ
ਅਜੇਤੁ ਭੀਮਸੇਨ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਵਿਕਰਨ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ, ਗਿੱਧ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਕੀਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਤਤਸ੍ਤਮਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼ਰੇਣ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾ । ਲਲਾਟੇऽਭ੍ਯਹਨਦ੍ਗਾਢਂ ਸ ਵਿਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਭਯਾਤ੍
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਜੋੜੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਵਿਕਰਨ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਤੀਰ ਨਾਲ ਲੱਗਿਆ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਿਆ।