ਸਂਨਿਯਮ੍ਯ ਹਯਾਨੇਤਾਨ੍ਮਨ੍ਦਂ ਵਾਹਯ ਸਾਰਥੇ । ਆਚਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਰੇ ਯੋਧਯਿष੍ਯੇऽਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਇਹ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ, ਤੇ ਹੌਲੀ ਚਲਾ, ਸਾਰਥੀ। ਮੈਂ ਅਚਾਰਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜੇ ਤੱਕ ਨਾ ਹਾਰਿਆ, ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ।
ਪੁਰਾ ਹ੍ਯੇष ਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਮੇ ਭਵਤਿ ਪृष੍ਠਤਃ ।। ਏਵਮੁਕ੍ਤੇऽਰ੍ਜੁਨੇਨਾਸਾਵਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਨ ਉਸਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਏषੋਪਯਾਤਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਗਾਢਵੇਦਨਃ
ਵੇਖੋ, ਬੀਭਤਸੁਰ ਵੱਡੇ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰੈਵ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਾਸੌ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਜੀਵਿਤਾਤ੍
ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕੇਗਾ।
ਨਾਸੌ ਭਯੇਨ ਨਿਰ੍ਯਾਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਃ। ਨੈਵਂ ਭੀਤਾ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਨ ਪੁਨਰ੍ਗਾਢਵੇਦਨਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਡਰ ਕਰ ਕੇ ਨਹੀਂ ਭੱਜਿਆ; ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਜੋ ਘਣੇ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਹੋਣ।
ਯਦ੍ਯੇਨਮਭਿਸਂਰਬ੍ਧਂ ਪੁਨਰੇਵਾਭਿਯਾਸ੍ਯਸਿ। ਬਹੂਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਜਾਨੀਤੇ ਨ ਪੁਨਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਫੇਰ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੇਂਗਾ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੁੜ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇਂਗਾ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮੁਕ੍ਤੋ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਗਾਵਃ ਪਲਾਯਿਤਾਃ। ਮੁਕ੍ਤੋ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕਿਂ ਰਣੇਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਦੁਰਯੋਧਨ ਛੁਟ ਗਿਆ, ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂ ਭੱਜ ਗਈਆਂ, ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਛੁਟ ਗਿਆ—ਹੁਣ ਲੜਾਈ ਕਰ ਕੇ ਕੀ ਲੈਣਾ?
ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਮਪਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਬਲਮਨ੍ਵਾਨਯਾਮਹੇ। ਅਨ੍ਵਾਗਤਬਲਾਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪੁਨਰੇਵਾਭਿਯਾਸ੍ਯਥ
ਇੱਕ ਕੋਸ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਾਂਗੇ; ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਹੋਣ ਤੇ ਤੂੰ ਫੇਰ ਪਾਰਥ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੇਂਗਾ।
ਕਰ੍ਣਂ ਪਰਾਜਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵੈਰਾਟਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਏਤਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪਯੇਦਾਨੀਂ ਰਥਵृਨ੍ਦਂ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਾਮ੍
ਕਰਨ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਵਿਰਾਟ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਜੰਗੀ ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਕੋਲ ਲੈ ਚਲੋ।"
ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਸੁਯੁਦ੍ਧਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਵੈ ਰਥੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦਂਸ਼ਿਤਃ
ਉੱਥੇ ਜਿਥੇ ਸੰਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾਮਾ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ।
ਤਾਲੋ ਵੈ ਕਾਞ੍ਚਨੋ ਯਤ੍ਰ ਵਜ੍ਰਵੈਡੂਰ੍ਯਭੂषਿਤਃ । ਅਤੀਵ ਸਮਰੇ ਭਾਤਿ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਪ੍ਰਕਮ੍ਪਿਤਃ
ਉੱਥੇ ਜਿਥੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਤਾਲ, ਹੀਰੇ ਤੇ ਬੈਲੋ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦਾਰੁਣਂ ਪ੍ਰਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਰਥਬृਨ੍ਦਾਨਿ ਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਆਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਮੇਤੇषਾਂ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਵੇष੍ਟਨਾਨਿ ਚ
ਮੈਂ ਧਨੁਧਾਰੀਆਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉੱਤੇ ਤਿੱਖਾ ਹਮਲਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਅਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਿਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਰ ਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਉੱਤਰ, ਤੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨੀ ਹਥਿਆਰ ਚਮਤਕਾਰੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੱਜ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸ਼ਤਹ੍ਰਦਾਂ ਜृਮ੍ਭਮਾਣਾਂ ਮੇਘਸ੍ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਚ। ਸੁਵਰ੍ਣਪृष੍ਠਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਕੁਰਵੋ ਮਮ
ਕੁਰੂ ਲੋਕ ਮੇਰਾ ਗਾਂਡੀਵ ਵੇਖਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਦਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨਾਥ ਵਾਮੇਨ ਕਤਮੇਨ ਸ੍ਵਿਦਸ੍ਯਤਿ। ਇਤਿ ਮਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਵਿਜ੍ਞਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਰਥੇ
ਮੈਂ ਸੱਜੇ ਜਾਂ ਖੱਬੇ, ਕਿਸ ਪਾਸੇ ਤੀਰ ਛੱਡਾਂਗਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਰਥੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਣਗੇ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੋਦਕਾਂ ਹਯਾਵਰ੍ਤਾਂ ਨਾਗਨਕ੍ਰਾਂ ਰਥਹ੍ਰਦਾਮ੍। ਨਦੀਂ ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਰਲੋਕਾਪਹਾਰਿਣੀਮ੍
ਮੈਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰ, ਸੱਪ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਵਾਲਾ ਰਥਾਂ ਦਾ ਜਲ-ਸਮੁੰਦਰ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਰਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਵਗਾ ਦਿਆਂਗਾ।
ਪਾਣਿਪਾਦਸ਼ਿਰਃਪृष੍ਠਬਾਹੁਸ਼ਙ੍ਖਚਰਾਚਰਮ੍। ਵਨਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਛੇਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਭਲ੍ਲੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਮੈਂ ਵਕਰੀ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ—ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਸਿਰ, ਪਿੱਠ, ਬਾਂਹਾਂ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਹਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਕੱਟ ਦਿਆਂਗਾ।
ਤੂਣੀਸ਼ਯਾਃ ਸੁਪੁਙ੍ਖਾਗ੍ਰਾ ਵਿਸ਼ਿਖਾ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਸ੍ਵਨਾਃ। ਮਯਾ ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕੁਰੂਨ੍ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਯਕਾਃ
ਮੇਰੇ ਤੋੜੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਪੰਖ ਵਾਲੇ, ਨਗਾੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਤੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਛੱਡੇ ਜਾਣਗੇ, ਜੋ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।
ਧ੍ਵਜਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਰਤृਣਂ ਨਾਗਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ਵਾਪਦਾਕੁਲਮ੍ । ਰਥਸਿਂਹਗਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਧਨੁਰ੍ਵਲ੍ਲਿਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਵਨਮਾਦੀਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੂਣਾਮਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ
ਮੈਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿਆਂਗਾ—ਝੰਡੀਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ, ਘਾਹ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਜਾਨਵਰ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਰਥ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਲੀਆਂ।
ਜਯਤੋ ਭਾਰਤੀਂ ਸੇਨਾਮੇਕਸ੍ਯ ਮਮ ਸਂਯੁਗੇ। ਸ਼ਤਂ ਮਾਰ੍ਗਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਵਕਸ੍ਯੇਵ ਕਾਨਨੇ
ਜਦ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੌ ਰਾਹ ਬਣ ਜਾਣਗੇ।
ਮਯਾ ਚਕ੍ਰਮਿਵਾਵਿਦ੍ਧਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਕੇਵਲਮ੍ । ਤਾਨਹਂ ਰਥਨੀਡੇਭ੍ਯਃ ਪਰਲੋਕਾਯ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਨ੍। ਏਕਃ ਪ੍ਰਦ੍ਰਾਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਰਿਵਾਸੁਰਾਨ੍
ਤੂੰ ਦੇਖੇਂਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਕ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਚੀਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਮੈਂ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਭਜਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੱਕਰ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ।
ਅਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਰਥੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਸਮੇषੁ ਵਿषਮੇषੁ ਚ। ਮਾਰ੍ਗਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮਪਿ ਭੇਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਮੈਦਾਨ ਸਮਤਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਬੜ-ਖਾਬੜ। ਜੇ ਮੇਰੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਹਾੜ ਵੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਚੱਕੀ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਦ੍ਵਿषਤੋ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਾਨ੍। ਮਾਤਲਿਂ ਸਾਰਥਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਨ੍ਰਣੇ । ਹਤਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਧਾਵਤੋ ਯੁਧ੍ਯਤਸ੍ਤਦਾ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਰਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਾਰਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਭੱਜਦੇ ਤੇ ਲੜਦੇ ਸਨ।
ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਪਰਂ ਪਾਰੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਹਿਰਣ੍ਯਪੁਰਮਾਰੁਜਮ੍
ਮੈਂ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਡੀਵ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ ਜਾ ਕੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤ੍ਵਾ षष੍ਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਥਾਨਾਮੁਗ੍ਰਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਪੌਲੋਮਾਨ੍ਕਾਲਕੇਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਰੇ ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣਾਨ੍ । ਅਸੁਰਾਨਹਨਂ ਘੋਰਾਨ੍ਰੌਦ੍ਰੇਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਾਰਥੇ
ਮੈਂ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪੌਲੋਮ ਤੇ ਕਾਲਕੇਅਸ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੇ ਅਸੁਰ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਹੇ ਸਾਰਥੀ।
ਅਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਦृਢਾਂ ਮੁष੍ਟਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਹਸ੍ਤਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਗਾਢਨਿਪੁਣਂ ਚਿਤ੍ਰਮਤਿਵृਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਕੋਲੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੁੱਕੇ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲੋਂ ਤੇਜ਼ ਹੱਥ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ, ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਕੋਲੋਂ ਗਹਿਰਾ, ਨਿਪੁੰਨ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਰੌਦ੍ਰਂ ਰੁਦ੍ਰਾਦਹਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਵਾਰੁਣਂ ਵਰੁਣਾਦਪਿ । ਸੌਰ੍ਯਂ ਸੂਰ੍ਯਾਦਹਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਯਾਮ੍ਯਂ ਦਣ੍ਡਧਰਾਦਪਿ
ਮੈਂ ਰੁਦਰ ਕੋਲੋਂ ਰੌਦਰ ਹਥਿਆਰ, ਵਰੁਣ ਕੋਲੋਂ ਵਰੁਣ ਹਥਿਆਰ, ਸੂਰਜ ਕੋਲੋਂ ਸੌਰ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਯਮਰਾਜ ਕੋਲੋਂ ਯਮ ਹਥਿਆਰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਮਾਗ੍ਨੇਯਮਗ੍ਨੇਸ਼੍ਚ ਵਾਯਵ੍ਯਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਃ। ਅਨ੍ਯੈਰ੍ਦੇਵੈਰਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕੋ ਮਾਂ ਵਿषਹਤੇ ਪੁਮਾਨ੍
ਮੈਂ ਅੱਗ ਤੋਂ ਅਗਨੀ ਹਥਿਆਰ, ਵਾਯੂ ਤੋਂ ਵਾਯਵ ਹਥਿਆਰ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਲਏ ਹਨ—ਹੁਣ ਕਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਸਕੇ?
ਅਦ੍ਯ ਗਾਣ੍ਡੀਵਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃਸ਼ਰੌਘੈ ਰੋਮਹਰ੍षਣੈਃ । ਕੁਰੂਣਾਂ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਥਵृਨ੍ਦਾਨਿ ਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰੋਏ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿਆਂਗਾ।
ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਸ੍ਤੇਨ ਵੈਰਾਟਿਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਾ। ਵ੍ਯਗਾਹਤ ਰਥਾਨੀਕਂ ਭੀਮਂ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਵਾਜਿਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਨੇ ਵੈਰਾਟ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਵੈਰਾਟ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਭੀਮ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਦੌੜਾ ਦਿੱਤਾ।