ਤਂ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਰਥਾਃ ਪਞ੍ਚ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਤ ਇषੂਨ੍ਸਮ੍ਯਗਸ੍ਯਨ੍ਤੋ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੋਪਿ ਜੀਵਿਤਾਤ੍
ਫਿਰ ਪੰਜ ਰਥਾਂ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਉਹ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤਾਂ ਸਨ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਵਧੀਕ ਪਿਆਰਾ ਸਮਝਦੇ ਸਨ।
ਤੇ ਲਾਭਮਿਵ ਮਨ੍ਵਾਨਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਰ੍ਚ੍ਛਨ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਸ਼ਰੌਘਾਨ੍ਸਮ੍ਯਗਸ੍ਯਨ੍ਤੋ ਜੀਮੂਤਾ ਇਵ ਵਾਰ੍षਿਕਾਃ
ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਫੌਰਨ ਧਨੰਜਯ ਵਲ ਵਧੇ, ਤੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਗਏ।
ਬਹੁਭਿਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਲੋਮਵਾਪਿਭਿਃ । ਆਦ੍ਰਵਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਨ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਡਟ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂਵਰਃ । ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਦ੍ਰਥਸਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਹੱਸ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਲਿਆ।
ਯਥਾ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰਾਦਿਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਤਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਏਵਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਢੱਕ ਲੀਆਂ।
ਨ ਰਥਾਨਾਂ ਨ ਨਗਾਨਾਂ ਨ ਧ੍ਵਜਾਨਾਂ ਨ ਵਾਜਿਨਾਮ੍। ਅਵਿਦ੍ਧਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰਾਸੀਦ੍ਦ੍ਯੂਙ੍ਗੁਲਮਨ੍ਤਰਮ੍
ਰਥਾਂ, ਝੰਡਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਜਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚ ਇਕ ਉਂਗਲ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਸਥਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਦਰਿਆ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਪਰਾ ਯੋਧਾਃ ਸ੍ਵਚਿਤ੍ਤਂ ਨਾਭਿਜਝਿਰੇ । ਹਸ੍ਤਿਨੋऽਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵ੍ਯਵਲੀਯਨ੍ਤ ਭਾਰਤ
ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ, ਜੰਗ ਛੱਡਣ ਦੇ ਮੂਡ ਵਿਚ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਬਲ ਗਵਾ ਬੈਠੇ; ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਯਥਾ ਨਲਵਨਂ ਨਾਗਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਃ षਾष੍ਟਿਹਾਯਨਃ । ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਾਨਪਾਮृਦ੍ਗਾਦਰ੍ਜੁਨਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ
ਜਿਵੇਂ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹਾਥੀ ਨਲ ਦੀਆਂ ਛੱਤੀਆਂ ਨੂੰ ਰੌਂਦ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਸ੍ਯ ਤੁ ਘੋषੇਣ ਪृਥਿਵੀ ਸਮਕਮ੍ਪਤ। ਮਨਾਂਸਿ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਮਪ੍ਯਕृਨ੍ਤਦ੍ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ, ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵੀ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤੋ ਵਿਗਾਹ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂਵਰਃ । ਸਾਰਥਿਂ ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰਸ੍ਤ੍ਵਭ੍ਯਭਾषਤ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੜ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਹੌਸਲੇ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਸਂਨਿਯਮ੍ਯ ਹਯਾਨੇਤਾਨ੍ਮਨ੍ਦਂ ਵਾਹਯ ਸਾਰਥੇ । ਆਚਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਰੇ ਯੋਧਯਿष੍ਯੇऽਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਇਹ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ, ਤੇ ਹੌਲੀ ਚਲਾ, ਸਾਰਥੀ। ਮੈਂ ਅਚਾਰਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜੇ ਤੱਕ ਨਾ ਹਾਰਿਆ, ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ।
ਪੁਰਾ ਹ੍ਯੇष ਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਮੇ ਭਵਤਿ ਪृष੍ਠਤਃ ।। ਏਵਮੁਕ੍ਤੇऽਰ੍ਜੁਨੇਨਾਸਾਵਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਨ ਉਸਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਏषੋਪਯਾਤਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਗਾਢਵੇਦਨਃ
ਵੇਖੋ, ਬੀਭਤਸੁਰ ਵੱਡੇ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰੈਵ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਾਸੌ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਜੀਵਿਤਾਤ੍
ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕੇਗਾ।
ਨਾਸੌ ਭਯੇਨ ਨਿਰ੍ਯਾਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਃ। ਨੈਵਂ ਭੀਤਾ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਨ ਪੁਨਰ੍ਗਾਢਵੇਦਨਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਡਰ ਕਰ ਕੇ ਨਹੀਂ ਭੱਜਿਆ; ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਜੋ ਘਣੇ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਹੋਣ।
ਯਦ੍ਯੇਨਮਭਿਸਂਰਬ੍ਧਂ ਪੁਨਰੇਵਾਭਿਯਾਸ੍ਯਸਿ। ਬਹੂਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਜਾਨੀਤੇ ਨ ਪੁਨਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਫੇਰ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੇਂਗਾ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੁੜ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇਂਗਾ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮੁਕ੍ਤੋ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਗਾਵਃ ਪਲਾਯਿਤਾਃ। ਮੁਕ੍ਤੋ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕਿਂ ਰਣੇਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਦੁਰਯੋਧਨ ਛੁਟ ਗਿਆ, ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂ ਭੱਜ ਗਈਆਂ, ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਛੁਟ ਗਿਆ—ਹੁਣ ਲੜਾਈ ਕਰ ਕੇ ਕੀ ਲੈਣਾ?
ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਮਪਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਬਲਮਨ੍ਵਾਨਯਾਮਹੇ। ਅਨ੍ਵਾਗਤਬਲਾਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪੁਨਰੇਵਾਭਿਯਾਸ੍ਯਥ
ਇੱਕ ਕੋਸ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਾਂਗੇ; ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਹੋਣ ਤੇ ਤੂੰ ਫੇਰ ਪਾਰਥ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੇਂਗਾ।
ਕਰ੍ਣਂ ਪਰਾਜਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵੈਰਾਟਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਏਤਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪਯੇਦਾਨੀਂ ਰਥਵृਨ੍ਦਂ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਾਮ੍
ਕਰਨ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਵਿਰਾਟ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਜੰਗੀ ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਕੋਲ ਲੈ ਚਲੋ।"
ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਸੁਯੁਦ੍ਧਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਵੈ ਰਥੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦਂਸ਼ਿਤਃ
ਉੱਥੇ ਜਿਥੇ ਸੰਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾਮਾ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ।
ਤਾਲੋ ਵੈ ਕਾਞ੍ਚਨੋ ਯਤ੍ਰ ਵਜ੍ਰਵੈਡੂਰ੍ਯਭੂषਿਤਃ । ਅਤੀਵ ਸਮਰੇ ਭਾਤਿ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਪ੍ਰਕਮ੍ਪਿਤਃ
ਉੱਥੇ ਜਿਥੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਤਾਲ, ਹੀਰੇ ਤੇ ਬੈਲੋ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦਾਰੁਣਂ ਪ੍ਰਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਰਥਬृਨ੍ਦਾਨਿ ਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਆਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਮੇਤੇषਾਂ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਵੇष੍ਟਨਾਨਿ ਚ
ਮੈਂ ਧਨੁਧਾਰੀਆਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉੱਤੇ ਤਿੱਖਾ ਹਮਲਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਅਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਿਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਰ ਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਉੱਤਰ, ਤੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨੀ ਹਥਿਆਰ ਚਮਤਕਾਰੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੱਜ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸ਼ਤਹ੍ਰਦਾਂ ਜृਮ੍ਭਮਾਣਾਂ ਮੇਘਸ੍ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਚ। ਸੁਵਰ੍ਣਪृष੍ਠਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਕੁਰਵੋ ਮਮ
ਕੁਰੂ ਲੋਕ ਮੇਰਾ ਗਾਂਡੀਵ ਵੇਖਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਦਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨਾਥ ਵਾਮੇਨ ਕਤਮੇਨ ਸ੍ਵਿਦਸ੍ਯਤਿ। ਇਤਿ ਮਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਵਿਜ੍ਞਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਰਥੇ
ਮੈਂ ਸੱਜੇ ਜਾਂ ਖੱਬੇ, ਕਿਸ ਪਾਸੇ ਤੀਰ ਛੱਡਾਂਗਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਰਥੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਣਗੇ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੋਦਕਾਂ ਹਯਾਵਰ੍ਤਾਂ ਨਾਗਨਕ੍ਰਾਂ ਰਥਹ੍ਰਦਾਮ੍। ਨਦੀਂ ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਰਲੋਕਾਪਹਾਰਿਣੀਮ੍
ਮੈਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰ, ਸੱਪ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਵਾਲਾ ਰਥਾਂ ਦਾ ਜਲ-ਸਮੁੰਦਰ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਰਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਵਗਾ ਦਿਆਂਗਾ।
ਪਾਣਿਪਾਦਸ਼ਿਰਃਪृष੍ਠਬਾਹੁਸ਼ਙ੍ਖਚਰਾਚਰਮ੍। ਵਨਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਛੇਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਭਲ੍ਲੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਮੈਂ ਵਕਰੀ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ—ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਸਿਰ, ਪਿੱਠ, ਬਾਂਹਾਂ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਹਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਕੱਟ ਦਿਆਂਗਾ।
ਤੂਣੀਸ਼ਯਾਃ ਸੁਪੁਙ੍ਖਾਗ੍ਰਾ ਵਿਸ਼ਿਖਾ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਸ੍ਵਨਾਃ। ਮਯਾ ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕੁਰੂਨ੍ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਯਕਾਃ
ਮੇਰੇ ਤੋੜੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਪੰਖ ਵਾਲੇ, ਨਗਾੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਤੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਛੱਡੇ ਜਾਣਗੇ, ਜੋ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।
ਧ੍ਵਜਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਰਤृਣਂ ਨਾਗਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ਵਾਪਦਾਕੁਲਮ੍ । ਰਥਸਿਂਹਗਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਧਨੁਰ੍ਵਲ੍ਲਿਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਵਨਮਾਦੀਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੂਣਾਮਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ
ਮੈਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿਆਂਗਾ—ਝੰਡੀਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ, ਘਾਹ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਜਾਨਵਰ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਰਥ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਲੀਆਂ।
ਜਯਤੋ ਭਾਰਤੀਂ ਸੇਨਾਮੇਕਸ੍ਯ ਮਮ ਸਂਯੁਗੇ। ਸ਼ਤਂ ਮਾਰ੍ਗਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਵਕਸ੍ਯੇਵ ਕਾਨਨੇ
ਜਦ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੌ ਰਾਹ ਬਣ ਜਾਣਗੇ।