ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਯੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਂਗਰੇ। ਪृਥਾਸੁਤਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਪਰਾਜਿਤ ਇਵਾਭਵਤ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਸਨੇ ਪਾਰਥ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਹ ਹਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿਹਾ ਲੱਗਿਆ।
ਭੀष੍ਮਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕੁਰੂਣਾਂ ਮਿषਤਾਂ ਰਣੇ। ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਨਾਃ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਞ੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਰਾਕੇ, ਪਾਰਥ ਜੰਗ ਲਈ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ।
ਆਦਦਾਨਸ਼੍ਚ ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਵਿਮृਸ਼ਨ੍ਨਿषੁਧੀ ਅਪਿ। ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਾਨਸ਼੍ਚ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਭੂਯਃ ਕਰ੍ਣਂ ਸਮਭ੍ਯਗਾਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤੰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮੁੜ ਕਰਣ ਵਲ ਵਧਿਆ।
ਕਰ੍ਣ ਯਤ੍ਤਤ੍ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਬਹ੍ਵਬਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ। ਨ ਮੇ ਯੁਧਿ ਸਮੋऽਸ੍ਤੀਤਿ ਤਦਿਦਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
'ਕਰਨ, ਜੋ ਤੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ—ਕਿ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਸماني ਨਹੀਂ—ਹੁਣ ਉਹ ਗੱਲ ਅਸਲ ਵਿਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ ਹੈ।'
ਏषੋऽਨ੍ਤਕ ਇਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਵਮਰ੍ਦਨਃ। ਅਦੂਰਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਾਯ ਜृਮ੍ਭਤੇ ਕੇਸਰੀ ਯਥਾ। ਨ ਪਲਾਯਸ੍ਵ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚੇਤ੍ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰੌਂਦਣ ਵਾਲਾ। ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਵੀਰ ਹੈਂ ਤਾਂ ਭੱਜ ਨਾ, ਫਲਗੁਨ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਲੜ।
ਨਾਹਂ ਬਿਭੇਮਿ ਬੀਭਤ੍ਸੋਃ ਕृष੍ਣਾਦ੍ਵਾ ਦੇਵਕੀਸੁਤਾਤ੍ । ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯੋਪਿ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਮਨੁਵ੍ਰਤਃ
ਮੈਂ ਭੀਮ ਤੋਂ, ਨਾ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਅਡਿੱਠਾ ਹਾਂ।
ਸਤ੍ਵਾਧਿਕਾਨਾਂ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੋਪਜੀਵਿਨਾਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਞ੍ਜਾਯਤੇ ਦਰ੍ਪਃ ਸ੍ਵਰਸ਼੍ਚ ਨ ਵਿषੀਦਤਿ
ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਜੋ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਾਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਦੇ ਕੰਬਦੀ ਨਹੀਂ।
ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਵਾਚਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰੋ ਮਾਮਰ੍ਜੁਨੇਨ ਸਮਂ ਯੁਧਿ। ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਸੁਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦੈਵਂ ਤੁ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਅਚਾਰਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰੀ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ। ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਕੋ ਦੋषਃ ਕਰ੍ਣ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਵਾਚਾ ਸਾਕਂ ਹਿ ਪੌਰੁषਮ੍ । ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਯਦਿ ਤਲ੍ਲੋਕੇ ਗੁਣੋਤ੍ਤਰਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਕਰਨ, ਬਹਾਦਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿਣ ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੀ ਗਲਤ ਹੈ? ਜੇ ਇਹ ਗੁਣ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯੁਵ੍ਯਸ੍ਵ ਤ੍ਵਮਭੀਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਪਲਾਯਸ੍ਵ ਮਾ ਰਣਾਤ੍। ਉਕ੍ਤਂ ਵਚਃ ਸ੍ਮਰਨ੍ਕਰ੍ਣ ਨਾਹਮਿਤ੍ਯਾਦਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਤੂੰ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਡਟ ਕੇ ਲਲਕਾਰ, ਜਾਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜ ਜਾ। ਕਰਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖੀਂ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਖੀ ਗਈ: 'ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ।'
ਤਂ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਰਥਾਃ ਪਞ੍ਚ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਤ ਇषੂਨ੍ਸਮ੍ਯਗਸ੍ਯਨ੍ਤੋ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੋਪਿ ਜੀਵਿਤਾਤ੍
ਫਿਰ ਪੰਜ ਰਥਾਂ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਉਹ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤਾਂ ਸਨ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਵਧੀਕ ਪਿਆਰਾ ਸਮਝਦੇ ਸਨ।
ਤੇ ਲਾਭਮਿਵ ਮਨ੍ਵਾਨਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਰ੍ਚ੍ਛਨ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਸ਼ਰੌਘਾਨ੍ਸਮ੍ਯਗਸ੍ਯਨ੍ਤੋ ਜੀਮੂਤਾ ਇਵ ਵਾਰ੍षਿਕਾਃ
ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਫੌਰਨ ਧਨੰਜਯ ਵਲ ਵਧੇ, ਤੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਗਏ।
ਬਹੁਭਿਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਲੋਮਵਾਪਿਭਿਃ । ਆਦ੍ਰਵਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਨ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਡਟ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂਵਰਃ । ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਦ੍ਰਥਸਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਹੱਸ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਲਿਆ।
ਯਥਾ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰਾਦਿਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਤਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਏਵਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਢੱਕ ਲੀਆਂ।
ਨ ਰਥਾਨਾਂ ਨ ਨਗਾਨਾਂ ਨ ਧ੍ਵਜਾਨਾਂ ਨ ਵਾਜਿਨਾਮ੍। ਅਵਿਦ੍ਧਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰਾਸੀਦ੍ਦ੍ਯੂਙ੍ਗੁਲਮਨ੍ਤਰਮ੍
ਰਥਾਂ, ਝੰਡਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਜਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚ ਇਕ ਉਂਗਲ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਸਥਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਦਰਿਆ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਪਰਾ ਯੋਧਾਃ ਸ੍ਵਚਿਤ੍ਤਂ ਨਾਭਿਜਝਿਰੇ । ਹਸ੍ਤਿਨੋऽਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵ੍ਯਵਲੀਯਨ੍ਤ ਭਾਰਤ
ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ, ਜੰਗ ਛੱਡਣ ਦੇ ਮੂਡ ਵਿਚ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਬਲ ਗਵਾ ਬੈਠੇ; ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਯਥਾ ਨਲਵਨਂ ਨਾਗਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਃ षਾष੍ਟਿਹਾਯਨਃ । ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਾਨਪਾਮृਦ੍ਗਾਦਰ੍ਜੁਨਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ
ਜਿਵੇਂ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹਾਥੀ ਨਲ ਦੀਆਂ ਛੱਤੀਆਂ ਨੂੰ ਰੌਂਦ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਸ੍ਯ ਤੁ ਘੋषੇਣ ਪृਥਿਵੀ ਸਮਕਮ੍ਪਤ। ਮਨਾਂਸਿ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਮਪ੍ਯਕृਨ੍ਤਦ੍ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ, ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵੀ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤੋ ਵਿਗਾਹ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂਵਰਃ । ਸਾਰਥਿਂ ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰਸ੍ਤ੍ਵਭ੍ਯਭਾषਤ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੜ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਹੌਸਲੇ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਸਂਨਿਯਮ੍ਯ ਹਯਾਨੇਤਾਨ੍ਮਨ੍ਦਂ ਵਾਹਯ ਸਾਰਥੇ । ਆਚਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਰੇ ਯੋਧਯਿष੍ਯੇऽਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਇਹ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ, ਤੇ ਹੌਲੀ ਚਲਾ, ਸਾਰਥੀ। ਮੈਂ ਅਚਾਰਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜੇ ਤੱਕ ਨਾ ਹਾਰਿਆ, ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ।
ਪੁਰਾ ਹ੍ਯੇष ਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਮੇ ਭਵਤਿ ਪृष੍ਠਤਃ ।। ਏਵਮੁਕ੍ਤੇऽਰ੍ਜੁਨੇਨਾਸਾਵਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਨ ਉਸਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਏषੋਪਯਾਤਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਗਾਢਵੇਦਨਃ
ਵੇਖੋ, ਬੀਭਤਸੁਰ ਵੱਡੇ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰੈਵ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਾਸੌ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਜੀਵਿਤਾਤ੍
ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕੇਗਾ।
ਨਾਸੌ ਭਯੇਨ ਨਿਰ੍ਯਾਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਃ। ਨੈਵਂ ਭੀਤਾ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਨ ਪੁਨਰ੍ਗਾਢਵੇਦਨਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਡਰ ਕਰ ਕੇ ਨਹੀਂ ਭੱਜਿਆ; ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਜੋ ਘਣੇ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਹੋਣ।
ਯਦ੍ਯੇਨਮਭਿਸਂਰਬ੍ਧਂ ਪੁਨਰੇਵਾਭਿਯਾਸ੍ਯਸਿ। ਬਹੂਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਜਾਨੀਤੇ ਨ ਪੁਨਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਫੇਰ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੇਂਗਾ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੁੜ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇਂਗਾ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮੁਕ੍ਤੋ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਗਾਵਃ ਪਲਾਯਿਤਾਃ। ਮੁਕ੍ਤੋ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕਿਂ ਰਣੇਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਦੁਰਯੋਧਨ ਛੁਟ ਗਿਆ, ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂ ਭੱਜ ਗਈਆਂ, ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਛੁਟ ਗਿਆ—ਹੁਣ ਲੜਾਈ ਕਰ ਕੇ ਕੀ ਲੈਣਾ?
ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਮਪਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਬਲਮਨ੍ਵਾਨਯਾਮਹੇ। ਅਨ੍ਵਾਗਤਬਲਾਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪੁਨਰੇਵਾਭਿਯਾਸ੍ਯਥ
ਇੱਕ ਕੋਸ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਾਂਗੇ; ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਹੋਣ ਤੇ ਤੂੰ ਫੇਰ ਪਾਰਥ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੇਂਗਾ।
ਕਰ੍ਣਂ ਪਰਾਜਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵੈਰਾਟਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਏਤਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪਯੇਦਾਨੀਂ ਰਥਵृਨ੍ਦਂ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਾਮ੍
ਕਰਨ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਵਿਰਾਟ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਜੰਗੀ ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਕੋਲ ਲੈ ਚਲੋ।"
ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਸੁਯੁਦ੍ਧਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਵੈ ਰਥੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦਂਸ਼ਿਤਃ
ਉੱਥੇ ਜਿਥੇ ਸੰਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾਮਾ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ।