ਮਾ ਮਾਨਭਙ੍ਗਂ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਰੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਕਰ੍ਮਣਃ । ਮਾਨਭਙ੍ਗੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਤੁ ਬਲਹਾਨਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸ ਮਸ਼ਹੂਰ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਨਾ ਕਰ; ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਨਾਲ ਫੌਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੂਰਾ ਵਦਨ੍ਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਾਚਾ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਤੇ। ਪਰਾਕ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਾਨੁਸਾਰਤਃ
ਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਮੁਤਾਬਕ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਂ ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਭਵਾਨ੍ਗਰ੍ਹਿਤੁਂ ਸ਼ੂਰਸਂਮਤਮ੍ । ਰਾਜ੍ਞੈਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਗਤਰੋषੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ ।।]
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਬਾਣਾਨ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍। ਅਸ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰਤਿਸਨ੍ਧਾਯ ਵਿਵृਤਂ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਤੀਰ ਰੱਖ ਲਏ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਸਵਯਸਾਚੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਪृਥੁਧਾਰੇਣ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਨ੍ਯਕृਨ੍ਤਦ੍ਗृਧ੍ਰਪਤ੍ਰੇਣ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਚੌੜੇ ਤੇ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੈਨਂ ਦਸ਼ਭਿਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ੍ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ। ਯਤਮਾਨਂ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਧਨੰਜੈ ਨੇ, ਜਦ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੋਂ ਦੱਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਪੀਡਿਤੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਰਥਕੂਬਰਮ੍ । ਗੋਙ੍ਗੇਯੋ ਯੁਧਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਦੀਪ ਇਵਾਤੁਰਃ
ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਜੋਤ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਹਰਾਉਣ ਯੋਗ, ਦੁਖੀ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਤਂ ਵਿਸਂਜ੍ਞਮਪੋਵਾਹ ਸਂਯਨ੍ਤਾ ਰਥਵਾਜਿਨਾਮ੍ । ਉਪਦੇਸ਼ਮਨੁਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਥੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਰਥ ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਪਰਾਕ੍ਰਮੇ ਚ ਸ਼ੌਰ੍ਯੇ ਚ ਵੀਰ੍ਯੇ ਸਤ੍ਤ੍ਵੇ ਬਲੇ ਰਣੇ। ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲਾਘਵੇ ਦੂਰਪਾਤਨੇ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਤਾਕਤ, ਹਿੰਮਤ, ਬਲ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ, ਤੀਰ-ਕਮਾਨ, ਤੇ ਦੂਰ ਤੱਕ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕਲਾ—ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਵਿਚ,
ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਮੋ ਲੋਕੇ ਪਿਤृਦਤ੍ਤਵਰਸ਼੍ਚ ਯਃ। ਜਿਤਸ਼੍ਰਮੋ ਜਿਤਾਰਾਤਿਰ੍ਨਿਸ੍ਤਨ੍ਦ੍ਰਿਃ ਖੇਦਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਯਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਰਣਃ ਸ਼ੂਰਃ ਪਿਤृਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਃ
ਜਿਸਦਾ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸماني ਨਹੀਂ, ਜਿਸਨੂੰ ਪਿਉ ਵਲੋਂ ਵਰ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ, ਸਦਾ ਤਿਆਰ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੌਤ ਚੁਣ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਪਿਉ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਰੱਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਯੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਂਗਰੇ। ਪृਥਾਸੁਤਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਪਰਾਜਿਤ ਇਵਾਭਵਤ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਸਨੇ ਪਾਰਥ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਹ ਹਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿਹਾ ਲੱਗਿਆ।
ਭੀष੍ਮਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕੁਰੂਣਾਂ ਮਿषਤਾਂ ਰਣੇ। ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਨਾਃ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਞ੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਰਾਕੇ, ਪਾਰਥ ਜੰਗ ਲਈ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ।
ਆਦਦਾਨਸ਼੍ਚ ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਵਿਮृਸ਼ਨ੍ਨਿषੁਧੀ ਅਪਿ। ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਾਨਸ਼੍ਚ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਭੂਯਃ ਕਰ੍ਣਂ ਸਮਭ੍ਯਗਾਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤੰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮੁੜ ਕਰਣ ਵਲ ਵਧਿਆ।
ਕਰ੍ਣ ਯਤ੍ਤਤ੍ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਬਹ੍ਵਬਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ। ਨ ਮੇ ਯੁਧਿ ਸਮੋऽਸ੍ਤੀਤਿ ਤਦਿਦਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
'ਕਰਨ, ਜੋ ਤੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ—ਕਿ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਸماني ਨਹੀਂ—ਹੁਣ ਉਹ ਗੱਲ ਅਸਲ ਵਿਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ ਹੈ।'
ਏषੋऽਨ੍ਤਕ ਇਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਵਮਰ੍ਦਨਃ। ਅਦੂਰਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਾਯ ਜृਮ੍ਭਤੇ ਕੇਸਰੀ ਯਥਾ। ਨ ਪਲਾਯਸ੍ਵ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚੇਤ੍ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰੌਂਦਣ ਵਾਲਾ। ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਵੀਰ ਹੈਂ ਤਾਂ ਭੱਜ ਨਾ, ਫਲਗੁਨ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਲੜ।
ਨਾਹਂ ਬਿਭੇਮਿ ਬੀਭਤ੍ਸੋਃ ਕृष੍ਣਾਦ੍ਵਾ ਦੇਵਕੀਸੁਤਾਤ੍ । ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯੋਪਿ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਮਨੁਵ੍ਰਤਃ
ਮੈਂ ਭੀਮ ਤੋਂ, ਨਾ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਅਡਿੱਠਾ ਹਾਂ।
ਸਤ੍ਵਾਧਿਕਾਨਾਂ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੋਪਜੀਵਿਨਾਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਞ੍ਜਾਯਤੇ ਦਰ੍ਪਃ ਸ੍ਵਰਸ਼੍ਚ ਨ ਵਿषੀਦਤਿ
ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਜੋ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਾਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਦੇ ਕੰਬਦੀ ਨਹੀਂ।
ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਵਾਚਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰੋ ਮਾਮਰ੍ਜੁਨੇਨ ਸਮਂ ਯੁਧਿ। ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਸੁਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦੈਵਂ ਤੁ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਅਚਾਰਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰੀ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ। ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਕੋ ਦੋषਃ ਕਰ੍ਣ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਵਾਚਾ ਸਾਕਂ ਹਿ ਪੌਰੁषਮ੍ । ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਯਦਿ ਤਲ੍ਲੋਕੇ ਗੁਣੋਤ੍ਤਰਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਕਰਨ, ਬਹਾਦਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿਣ ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੀ ਗਲਤ ਹੈ? ਜੇ ਇਹ ਗੁਣ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯੁਵ੍ਯਸ੍ਵ ਤ੍ਵਮਭੀਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਪਲਾਯਸ੍ਵ ਮਾ ਰਣਾਤ੍। ਉਕ੍ਤਂ ਵਚਃ ਸ੍ਮਰਨ੍ਕਰ੍ਣ ਨਾਹਮਿਤ੍ਯਾਦਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਤੂੰ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਡਟ ਕੇ ਲਲਕਾਰ, ਜਾਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜ ਜਾ। ਕਰਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖੀਂ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਖੀ ਗਈ: 'ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ।'
ਤਂ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਰਥਾਃ ਪਞ੍ਚ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਤ ਇषੂਨ੍ਸਮ੍ਯਗਸ੍ਯਨ੍ਤੋ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੋਪਿ ਜੀਵਿਤਾਤ੍
ਫਿਰ ਪੰਜ ਰਥਾਂ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਉਹ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤਾਂ ਸਨ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਵਧੀਕ ਪਿਆਰਾ ਸਮਝਦੇ ਸਨ।
ਤੇ ਲਾਭਮਿਵ ਮਨ੍ਵਾਨਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਰ੍ਚ੍ਛਨ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਸ਼ਰੌਘਾਨ੍ਸਮ੍ਯਗਸ੍ਯਨ੍ਤੋ ਜੀਮੂਤਾ ਇਵ ਵਾਰ੍षਿਕਾਃ
ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਫੌਰਨ ਧਨੰਜਯ ਵਲ ਵਧੇ, ਤੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਗਏ।
ਬਹੁਭਿਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਲੋਮਵਾਪਿਭਿਃ । ਆਦ੍ਰਵਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਨ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਡਟ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂਵਰਃ । ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਦ੍ਰਥਸਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਹੱਸ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਲਿਆ।
ਯਥਾ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰਾਦਿਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਤਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਏਵਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਢੱਕ ਲੀਆਂ।
ਨ ਰਥਾਨਾਂ ਨ ਨਗਾਨਾਂ ਨ ਧ੍ਵਜਾਨਾਂ ਨ ਵਾਜਿਨਾਮ੍। ਅਵਿਦ੍ਧਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰਾਸੀਦ੍ਦ੍ਯੂਙ੍ਗੁਲਮਨ੍ਤਰਮ੍
ਰਥਾਂ, ਝੰਡਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਜਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚ ਇਕ ਉਂਗਲ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਸਥਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਦਰਿਆ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਪਰਾ ਯੋਧਾਃ ਸ੍ਵਚਿਤ੍ਤਂ ਨਾਭਿਜਝਿਰੇ । ਹਸ੍ਤਿਨੋऽਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵ੍ਯਵਲੀਯਨ੍ਤ ਭਾਰਤ
ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ, ਜੰਗ ਛੱਡਣ ਦੇ ਮੂਡ ਵਿਚ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਬਲ ਗਵਾ ਬੈਠੇ; ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਯਥਾ ਨਲਵਨਂ ਨਾਗਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਃ षਾष੍ਟਿਹਾਯਨਃ । ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਾਨਪਾਮृਦ੍ਗਾਦਰ੍ਜੁਨਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ
ਜਿਵੇਂ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹਾਥੀ ਨਲ ਦੀਆਂ ਛੱਤੀਆਂ ਨੂੰ ਰੌਂਦ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਸ੍ਯ ਤੁ ਘੋषੇਣ ਪृਥਿਵੀ ਸਮਕਮ੍ਪਤ। ਮਨਾਂਸਿ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਮਪ੍ਯਕृਨ੍ਤਦ੍ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ, ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵੀ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤੋ ਵਿਗਾਹ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂਵਰਃ । ਸਾਰਥਿਂ ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰਸ੍ਤ੍ਵਭ੍ਯਭਾषਤ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੜ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਹੌਸਲੇ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।