ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਦੇਵਰਾਜਾਯ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਤੇ ਅਜੋਬੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੰਧਰਵ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯੇਮਾਨਰਿਨਿਰ੍ਦਾਰਾਨ੍ਸਂਸਕ੍ਤਾਨਿਵ ਗਚ੍ਛਤਃ । ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਮਿਦਂ ਜਿष੍ਣੋਰ੍ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰ੍ਯਤਃ
ਇਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਇਕਠੇ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਵੇਖੋ, ਤੇ ਜੀਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਿਵਿਆਸਤ੍ਰ ਦੀ ਇਹ ਅਜੋਬੀ ਰੂਪਤਾ ਵੀ ਵੇਖੋ।
ਨੇਦਂ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧ੍ਯੁਰ੍ਨ ਹੀਦਂ ਤੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਸੌਰਾਣਾਂ ਚ ਮਹਾਸ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰੋऽਯਂ ਸਮਾਗਮਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਸੂਰਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਮਧ੍ਯਨ੍ਦਿਨਗਤਂ ਸੂਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਮਿਵਾਮ੍ਬਰੇ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੇਜ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੱਕ ਸਕਦੀਆਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਉਭੌ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਕਰ੍ਮਾਣਾਵੁਭੌ ਸ਼ੂਰੌ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਉਭੌ ਵਿਚਿਤ੍ਰਕਰ੍ਮਾਣਾਵੁਭੌ ਯੁਧਿ ਦੁਰਾਸਦੌ
ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸੂਰਮੇ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਅਜੋਬੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਭੀष੍ਮਸਮਾਗਮਮ੍। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षੇਣ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਾਰਥ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਟੱਕਰ ਨੂੰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
[ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਤਤੋऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਦ੍ਰੁਤਂ ਕਰ੍ਣਮਭਾषਤ । ਅਹਮੇਕੋ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਮੇਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਅਸ਼ਵੱਠਾਮਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਣ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਇਤਿ ਕਰ੍ਮ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਮੇ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਤ੍ਵਯੋਦਿਤਮ੍ । ਨ ਤੁ ਤਤ੍ਕृਤਮੇਕਸ੍ਮਾਦ੍ਭੀਤੋ ਧਾਵਸਿ ਸੂਤਜ
ਇਹ ਕੰਮ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਡਰ ਕੇ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪृਥਾਸੁਤਾਨ੍ । ਜੇਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਭਵਾਨ੍ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤ ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਨੇ; ਤੂੰ ਫ਼ਲਗੁਨ ਨਾਲ ਲੜ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮੋਦਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਰੁषਾ ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਕਰ੍ਣਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਅਸ਼ਵੱਠਾਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾ ਮਾਨਭਙ੍ਗਂ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਰੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਕਰ੍ਮਣਃ । ਮਾਨਭਙ੍ਗੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਤੁ ਬਲਹਾਨਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸ ਮਸ਼ਹੂਰ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਨਾ ਕਰ; ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਨਾਲ ਫੌਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੂਰਾ ਵਦਨ੍ਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਾਚਾ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਤੇ। ਪਰਾਕ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਾਨੁਸਾਰਤਃ
ਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਮੁਤਾਬਕ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਂ ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਭਵਾਨ੍ਗਰ੍ਹਿਤੁਂ ਸ਼ੂਰਸਂਮਤਮ੍ । ਰਾਜ੍ਞੈਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਗਤਰੋषੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ ।।]
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਬਾਣਾਨ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍। ਅਸ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰਤਿਸਨ੍ਧਾਯ ਵਿਵृਤਂ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਤੀਰ ਰੱਖ ਲਏ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਸਵਯਸਾਚੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਪृਥੁਧਾਰੇਣ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਨ੍ਯਕृਨ੍ਤਦ੍ਗृਧ੍ਰਪਤ੍ਰੇਣ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਚੌੜੇ ਤੇ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੈਨਂ ਦਸ਼ਭਿਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ੍ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ। ਯਤਮਾਨਂ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਧਨੰਜੈ ਨੇ, ਜਦ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੋਂ ਦੱਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਪੀਡਿਤੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਰਥਕੂਬਰਮ੍ । ਗੋਙ੍ਗੇਯੋ ਯੁਧਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਦੀਪ ਇਵਾਤੁਰਃ
ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਜੋਤ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਹਰਾਉਣ ਯੋਗ, ਦੁਖੀ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਤਂ ਵਿਸਂਜ੍ਞਮਪੋਵਾਹ ਸਂਯਨ੍ਤਾ ਰਥਵਾਜਿਨਾਮ੍ । ਉਪਦੇਸ਼ਮਨੁਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਥੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਰਥ ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਪਰਾਕ੍ਰਮੇ ਚ ਸ਼ੌਰ੍ਯੇ ਚ ਵੀਰ੍ਯੇ ਸਤ੍ਤ੍ਵੇ ਬਲੇ ਰਣੇ। ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲਾਘਵੇ ਦੂਰਪਾਤਨੇ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਤਾਕਤ, ਹਿੰਮਤ, ਬਲ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ, ਤੀਰ-ਕਮਾਨ, ਤੇ ਦੂਰ ਤੱਕ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕਲਾ—ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਵਿਚ,
ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਮੋ ਲੋਕੇ ਪਿਤृਦਤ੍ਤਵਰਸ਼੍ਚ ਯਃ। ਜਿਤਸ਼੍ਰਮੋ ਜਿਤਾਰਾਤਿਰ੍ਨਿਸ੍ਤਨ੍ਦ੍ਰਿਃ ਖੇਦਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਯਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਰਣਃ ਸ਼ੂਰਃ ਪਿਤृਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਃ
ਜਿਸਦਾ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸماني ਨਹੀਂ, ਜਿਸਨੂੰ ਪਿਉ ਵਲੋਂ ਵਰ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ, ਸਦਾ ਤਿਆਰ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੌਤ ਚੁਣ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਪਿਉ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਰੱਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਯੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਂਗਰੇ। ਪृਥਾਸੁਤਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਪਰਾਜਿਤ ਇਵਾਭਵਤ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਸਨੇ ਪਾਰਥ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਹ ਹਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿਹਾ ਲੱਗਿਆ।
ਭੀष੍ਮਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕੁਰੂਣਾਂ ਮਿषਤਾਂ ਰਣੇ। ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਨਾਃ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਞ੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਰਾਕੇ, ਪਾਰਥ ਜੰਗ ਲਈ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ।
ਆਦਦਾਨਸ਼੍ਚ ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਵਿਮृਸ਼ਨ੍ਨਿषੁਧੀ ਅਪਿ। ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਾਨਸ਼੍ਚ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਭੂਯਃ ਕਰ੍ਣਂ ਸਮਭ੍ਯਗਾਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤੰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮੁੜ ਕਰਣ ਵਲ ਵਧਿਆ।
ਕਰ੍ਣ ਯਤ੍ਤਤ੍ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਬਹ੍ਵਬਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ। ਨ ਮੇ ਯੁਧਿ ਸਮੋऽਸ੍ਤੀਤਿ ਤਦਿਦਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
'ਕਰਨ, ਜੋ ਤੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ—ਕਿ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਸماني ਨਹੀਂ—ਹੁਣ ਉਹ ਗੱਲ ਅਸਲ ਵਿਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ ਹੈ।'
ਏषੋऽਨ੍ਤਕ ਇਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਵਮਰ੍ਦਨਃ। ਅਦੂਰਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਾਯ ਜृਮ੍ਭਤੇ ਕੇਸਰੀ ਯਥਾ। ਨ ਪਲਾਯਸ੍ਵ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚੇਤ੍ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰੌਂਦਣ ਵਾਲਾ। ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਵੀਰ ਹੈਂ ਤਾਂ ਭੱਜ ਨਾ, ਫਲਗੁਨ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਲੜ।
ਨਾਹਂ ਬਿਭੇਮਿ ਬੀਭਤ੍ਸੋਃ ਕृष੍ਣਾਦ੍ਵਾ ਦੇਵਕੀਸੁਤਾਤ੍ । ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯੋਪਿ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਮਨੁਵ੍ਰਤਃ
ਮੈਂ ਭੀਮ ਤੋਂ, ਨਾ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਅਡਿੱਠਾ ਹਾਂ।
ਸਤ੍ਵਾਧਿਕਾਨਾਂ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੋਪਜੀਵਿਨਾਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਞ੍ਜਾਯਤੇ ਦਰ੍ਪਃ ਸ੍ਵਰਸ਼੍ਚ ਨ ਵਿषੀਦਤਿ
ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਜੋ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਾਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਦੇ ਕੰਬਦੀ ਨਹੀਂ।
ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਵਾਚਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰੋ ਮਾਮਰ੍ਜੁਨੇਨ ਸਮਂ ਯੁਧਿ। ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਸੁਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦੈਵਂ ਤੁ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਅਚਾਰਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰੀ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ। ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਕੋ ਦੋषਃ ਕਰ੍ਣ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਵਾਚਾ ਸਾਕਂ ਹਿ ਪੌਰੁषਮ੍ । ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਯਦਿ ਤਲ੍ਲੋਕੇ ਗੁਣੋਤ੍ਤਰਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਕਰਨ, ਬਹਾਦਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿਣ ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੀ ਗਲਤ ਹੈ? ਜੇ ਇਹ ਗੁਣ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯੁਵ੍ਯਸ੍ਵ ਤ੍ਵਮਭੀਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਪਲਾਯਸ੍ਵ ਮਾ ਰਣਾਤ੍। ਉਕ੍ਤਂ ਵਚਃ ਸ੍ਮਰਨ੍ਕਰ੍ਣ ਨਾਹਮਿਤ੍ਯਾਦਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਤੂੰ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਡਟ ਕੇ ਲਲਕਾਰ, ਜਾਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜ ਜਾ। ਕਰਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖੀਂ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਖੀ ਗਈ: 'ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ।'