ਅਥ ਜਿष੍ਣੁਰੁਦਾਵृਤ੍ਯ ਸ਼ਿਤਧਾਰੇਣ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍ । ਨ੍ਯਕृਨ੍ਤਦ੍ਗृਧ੍ਰਪਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤੇਜ਼ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਗ੍ਰਿਧਰ ਦੇ ਪੰਛ ਨਾਲ ਬਣੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਭੀष੍ਮੋऽਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਰਣੇ। ਸਮਾਦਾਯ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸਜ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਅੱਖ ਮਿਟਕਣ ਜਿੰਨੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਤਣ ਲਿਆ।
ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਬਹੁਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮੁਮੋਚਾਸ਼ੁ ਧਨਂਜਯੇ । ਅਰ੍ਜੁਨੋਪਿ ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ਭੀष੍ਮਾਯ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਥਾ ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਧਨੰਜਯ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ; ਤੇ ਮਹਾ ਤੇਜੀ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਵੀ ਭੀਸ਼ਮ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਤਯੋਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषੋਰਸ੍ਯਤੋਰਨਿਸ਼ਂ ਸ਼ਰਾਨ੍ । ਨ ਵਿਸ਼ੇषਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਦਿਵਿਆਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਰਾਤ-ਦਿਨ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਅਥਾਵृਣੋਦ੍ਦਸ਼ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼ਰੈਰਤਿਰਥਸ੍ਤਦਾ । ਕਿਰੀਟਮਾਲੀ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼ੂਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੌਂਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਕੁਟ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ।
ਅਤੀਵ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਭੀष੍ਮਂ ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚਾਤੀਵ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍ । ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਰ ਸਙ੍ਘੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਲੋਕੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਸ ਜਥੇ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦਬਾਇਆ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵੀ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦਬਾਇਆ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਸੀ।
ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਹਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਰਥਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਸ਼ੇਰਤੇ ਸ੍ਮ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਯਾਭਿਤੋ ਰਥਮ੍
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤੋ ਗਾਣ੍ਡੀਵਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਨਿਰਮਿਤ੍ਰਂ ਚਿਕੀਰ੍षਵਃ। ਅਸਕ੍ਤਾਃ ਪੁਙ੍ਖਸਂਸਕ੍ਤਾਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਪਤ੍ਰਿਣਃ
ਫਿਰ ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਬੇਸਹਾਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਪੰਛ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਸਿੱਧਾ ਨਿਕਲੇ।
ਨਿष੍ਪਤਨ੍ਤੋ ਰਥਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਧੌਤਾ ਹੈਰਣ੍ਯਵਾਸਸਃ। ਆਕਾਸ਼ੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਹਂਸਾਨਾਮਿਵ ਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ
ਸੋਨੇ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਡ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਾਈਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਹਿ ਪ੍ਰਗਾਢਂ ਚਿਤ੍ਰਮਸ੍ਯਤਃ । ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਦਿਵਿਆਸਤ੍ਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਦੇਵਰਾਜਾਯ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਤੇ ਅਜੋਬੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੰਧਰਵ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯੇਮਾਨਰਿਨਿਰ੍ਦਾਰਾਨ੍ਸਂਸਕ੍ਤਾਨਿਵ ਗਚ੍ਛਤਃ । ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਮਿਦਂ ਜਿष੍ਣੋਰ੍ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰ੍ਯਤਃ
ਇਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਇਕਠੇ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਵੇਖੋ, ਤੇ ਜੀਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਿਵਿਆਸਤ੍ਰ ਦੀ ਇਹ ਅਜੋਬੀ ਰੂਪਤਾ ਵੀ ਵੇਖੋ।
ਨੇਦਂ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧ੍ਯੁਰ੍ਨ ਹੀਦਂ ਤੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਸੌਰਾਣਾਂ ਚ ਮਹਾਸ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰੋऽਯਂ ਸਮਾਗਮਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਸੂਰਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਮਧ੍ਯਨ੍ਦਿਨਗਤਂ ਸੂਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਮਿਵਾਮ੍ਬਰੇ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੇਜ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੱਕ ਸਕਦੀਆਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਉਭੌ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਕਰ੍ਮਾਣਾਵੁਭੌ ਸ਼ੂਰੌ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਉਭੌ ਵਿਚਿਤ੍ਰਕਰ੍ਮਾਣਾਵੁਭੌ ਯੁਧਿ ਦੁਰਾਸਦੌ
ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸੂਰਮੇ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਅਜੋਬੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਭੀष੍ਮਸਮਾਗਮਮ੍। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षੇਣ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਾਰਥ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਟੱਕਰ ਨੂੰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
[ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਤਤੋऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਦ੍ਰੁਤਂ ਕਰ੍ਣਮਭਾषਤ । ਅਹਮੇਕੋ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਮੇਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਅਸ਼ਵੱਠਾਮਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਣ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਇਤਿ ਕਰ੍ਮ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਮੇ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਤ੍ਵਯੋਦਿਤਮ੍ । ਨ ਤੁ ਤਤ੍ਕृਤਮੇਕਸ੍ਮਾਦ੍ਭੀਤੋ ਧਾਵਸਿ ਸੂਤਜ
ਇਹ ਕੰਮ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਡਰ ਕੇ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪृਥਾਸੁਤਾਨ੍ । ਜੇਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਭਵਾਨ੍ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤ ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਨੇ; ਤੂੰ ਫ਼ਲਗੁਨ ਨਾਲ ਲੜ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮੋਦਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਰੁषਾ ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਕਰ੍ਣਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਅਸ਼ਵੱਠਾਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾ ਮਾਨਭਙ੍ਗਂ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਰੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਕਰ੍ਮਣਃ । ਮਾਨਭਙ੍ਗੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਤੁ ਬਲਹਾਨਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸ ਮਸ਼ਹੂਰ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਨਾ ਕਰ; ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਨਾਲ ਫੌਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੂਰਾ ਵਦਨ੍ਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਾਚਾ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਤੇ। ਪਰਾਕ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਾਨੁਸਾਰਤਃ
ਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਮੁਤਾਬਕ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਂ ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਭਵਾਨ੍ਗਰ੍ਹਿਤੁਂ ਸ਼ੂਰਸਂਮਤਮ੍ । ਰਾਜ੍ਞੈਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਗਤਰੋषੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ ।।]
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਬਾਣਾਨ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍। ਅਸ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰਤਿਸਨ੍ਧਾਯ ਵਿਵृਤਂ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਤੀਰ ਰੱਖ ਲਏ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਸਵਯਸਾਚੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਪृਥੁਧਾਰੇਣ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਨ੍ਯਕृਨ੍ਤਦ੍ਗृਧ੍ਰਪਤ੍ਰੇਣ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਚੌੜੇ ਤੇ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੈਨਂ ਦਸ਼ਭਿਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ੍ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ। ਯਤਮਾਨਂ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਧਨੰਜੈ ਨੇ, ਜਦ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੋਂ ਦੱਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਪੀਡਿਤੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਰਥਕੂਬਰਮ੍ । ਗੋਙ੍ਗੇਯੋ ਯੁਧਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਦੀਪ ਇਵਾਤੁਰਃ
ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਜੋਤ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਹਰਾਉਣ ਯੋਗ, ਦੁਖੀ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਤਂ ਵਿਸਂਜ੍ਞਮਪੋਵਾਹ ਸਂਯਨ੍ਤਾ ਰਥਵਾਜਿਨਾਮ੍ । ਉਪਦੇਸ਼ਮਨੁਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਥੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਰਥ ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਪਰਾਕ੍ਰਮੇ ਚ ਸ਼ੌਰ੍ਯੇ ਚ ਵੀਰ੍ਯੇ ਸਤ੍ਤ੍ਵੇ ਬਲੇ ਰਣੇ। ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲਾਘਵੇ ਦੂਰਪਾਤਨੇ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਤਾਕਤ, ਹਿੰਮਤ, ਬਲ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ, ਤੀਰ-ਕਮਾਨ, ਤੇ ਦੂਰ ਤੱਕ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕਲਾ—ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਵਿਚ,
ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਮੋ ਲੋਕੇ ਪਿਤृਦਤ੍ਤਵਰਸ਼੍ਚ ਯਃ। ਜਿਤਸ਼੍ਰਮੋ ਜਿਤਾਰਾਤਿਰ੍ਨਿਸ੍ਤਨ੍ਦ੍ਰਿਃ ਖੇਦਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਯਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਰਣਃ ਸ਼ੂਰਃ ਪਿਤृਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਃ
ਜਿਸਦਾ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸماني ਨਹੀਂ, ਜਿਸਨੂੰ ਪਿਉ ਵਲੋਂ ਵਰ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ, ਸਦਾ ਤਿਆਰ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੌਤ ਚੁਣ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਪਿਉ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਰੱਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।