ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਸृਜਦੁਗ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਤਾਵਨ੍ਤਿ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਭੀष੍ਮਃ ਪਾਰ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਛੱਡੀ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵੀ ਪਾਰਥ 'ਤੇ ਇੰਨੇ ਹੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਸਸੂਤਂ ਸਰਥਂ ਸ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਚਿਨੋਦ੍ਭਾਰਤੋ ਵਤ੍ਸਦਨ੍ਤੈਃ । ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾ ਨਭਸ਼੍ਚ ਬਾਣੈਸ੍ਤਪਨੀਯਪੁਙ੍ਖੈਃ
ਵਛੇ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਨੁੱਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਥ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਦੇਵਰ੍षਿਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਪੂਜਯਨ੍। ਦੁष੍ਕਰਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਭੀष੍ਮੋ ਯਦਰ੍ਜੁਨਮਵਾਰਯਤ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਕਹਿ ਕੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਲਵਾਨਰ੍ਜੁਨੋ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰੀ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਕੋऽਨ੍ਯਃ ਸਮਰ੍ਥਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵੇਗਂ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਰਣੇ
ਅਰਜੁਨ ਤਾਕਤਵਰ, ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੈ; ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ऋਤੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਾਦ੍ਭੀष੍ਮਾਤ੍ਕृष੍ਣਾਦ੍ਵਾ ਦੇਵਕੀਸੁਤਾਤ੍ । ਆਚਾਰ੍ਯਵਰਮੁਖ੍ਯਾਦ੍ਵਾ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਤ੍
ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਭਾਰਦਵਾਜ ਆਚਾਰਯਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦਾ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਕ੍ਰੀਡਤਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੌ । ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਮੋਦਯਨ੍ਤੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ, ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਤਥੈਵੈਨ੍ਦ੍ਰਮਾਗ੍ਨੇਯਂ ਚ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਕੌਬੇਰਂ ਵਾਰੁਣਂ ਚੈਵ ਯਾਮ੍ਯਂ ਵਾਯਵ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜਾਨੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਸਮਰੇ ਤੌ ਵਿਰੇਜਤੁਃ
ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ, ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ, ਯਮ ਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਦੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਨ੍ਯਥ ਭੂਤਾਨਿ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਯੁਗੇ ਤਦਾ। ਸਾਧੁ ਪਾਰ੍ਥ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਾਧੁ ਭੀष੍ਮੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਵਧੀਆ ਪਾਰਥ, ਵਧੀਆ ਭੀਸ਼ਮ!'
ਨੈਤਦਨ੍ਯੋ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤੁਮਾਹਵੇ। ਮਹਾਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸਂਪ੍ਰਯੋਗਂ ਸਮਰੇ ਭੀष੍ਮਪਾਰ੍ਥਯੋਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਕਦੇ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵਾਂਗ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਟੱਕਰ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ।
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषੋਰਸ੍ਤ੍ਰਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਚਲਦੀ ਰਹੀ।
ਅਥ ਜਿष੍ਣੁਰੁਦਾਵृਤ੍ਯ ਸ਼ਿਤਧਾਰੇਣ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍ । ਨ੍ਯਕृਨ੍ਤਦ੍ਗृਧ੍ਰਪਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤੇਜ਼ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਗ੍ਰਿਧਰ ਦੇ ਪੰਛ ਨਾਲ ਬਣੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਭੀष੍ਮੋऽਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਰਣੇ। ਸਮਾਦਾਯ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸਜ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਅੱਖ ਮਿਟਕਣ ਜਿੰਨੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਤਣ ਲਿਆ।
ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਬਹੁਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮੁਮੋਚਾਸ਼ੁ ਧਨਂਜਯੇ । ਅਰ੍ਜੁਨੋਪਿ ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ਭੀष੍ਮਾਯ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਥਾ ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਧਨੰਜਯ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ; ਤੇ ਮਹਾ ਤੇਜੀ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਵੀ ਭੀਸ਼ਮ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਤਯੋਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषੋਰਸ੍ਯਤੋਰਨਿਸ਼ਂ ਸ਼ਰਾਨ੍ । ਨ ਵਿਸ਼ੇषਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਦਿਵਿਆਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਰਾਤ-ਦਿਨ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਅਥਾਵृਣੋਦ੍ਦਸ਼ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼ਰੈਰਤਿਰਥਸ੍ਤਦਾ । ਕਿਰੀਟਮਾਲੀ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼ੂਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੌਂਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਕੁਟ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ।
ਅਤੀਵ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਭੀष੍ਮਂ ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚਾਤੀਵ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍ । ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਰ ਸਙ੍ਘੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਲੋਕੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਸ ਜਥੇ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦਬਾਇਆ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵੀ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦਬਾਇਆ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਸੀ।
ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਹਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਰਥਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਸ਼ੇਰਤੇ ਸ੍ਮ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਯਾਭਿਤੋ ਰਥਮ੍
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤੋ ਗਾਣ੍ਡੀਵਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਨਿਰਮਿਤ੍ਰਂ ਚਿਕੀਰ੍षਵਃ। ਅਸਕ੍ਤਾਃ ਪੁਙ੍ਖਸਂਸਕ੍ਤਾਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਪਤ੍ਰਿਣਃ
ਫਿਰ ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਬੇਸਹਾਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਪੰਛ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਸਿੱਧਾ ਨਿਕਲੇ।
ਨਿष੍ਪਤਨ੍ਤੋ ਰਥਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਧੌਤਾ ਹੈਰਣ੍ਯਵਾਸਸਃ। ਆਕਾਸ਼ੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਹਂਸਾਨਾਮਿਵ ਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ
ਸੋਨੇ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਡ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਾਈਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਹਿ ਪ੍ਰਗਾਢਂ ਚਿਤ੍ਰਮਸ੍ਯਤਃ । ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਦਿਵਿਆਸਤ੍ਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਦੇਵਰਾਜਾਯ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਤੇ ਅਜੋਬੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੰਧਰਵ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯੇਮਾਨਰਿਨਿਰ੍ਦਾਰਾਨ੍ਸਂਸਕ੍ਤਾਨਿਵ ਗਚ੍ਛਤਃ । ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਮਿਦਂ ਜਿष੍ਣੋਰ੍ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰ੍ਯਤਃ
ਇਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਇਕਠੇ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਵੇਖੋ, ਤੇ ਜੀਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਿਵਿਆਸਤ੍ਰ ਦੀ ਇਹ ਅਜੋਬੀ ਰੂਪਤਾ ਵੀ ਵੇਖੋ।
ਨੇਦਂ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧ੍ਯੁਰ੍ਨ ਹੀਦਂ ਤੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਸੌਰਾਣਾਂ ਚ ਮਹਾਸ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰੋऽਯਂ ਸਮਾਗਮਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਸੂਰਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਮਧ੍ਯਨ੍ਦਿਨਗਤਂ ਸੂਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਮਿਵਾਮ੍ਬਰੇ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੇਜ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੱਕ ਸਕਦੀਆਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਉਭੌ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਕਰ੍ਮਾਣਾਵੁਭੌ ਸ਼ੂਰੌ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਉਭੌ ਵਿਚਿਤ੍ਰਕਰ੍ਮਾਣਾਵੁਭੌ ਯੁਧਿ ਦੁਰਾਸਦੌ
ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸੂਰਮੇ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਅਜੋਬੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਭੀष੍ਮਸਮਾਗਮਮ੍। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षੇਣ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਾਰਥ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਟੱਕਰ ਨੂੰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
[ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਤਤੋऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਦ੍ਰੁਤਂ ਕਰ੍ਣਮਭਾषਤ । ਅਹਮੇਕੋ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਮੇਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਅਸ਼ਵੱਠਾਮਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਣ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਇਤਿ ਕਰ੍ਮ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਮੇ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਤ੍ਵਯੋਦਿਤਮ੍ । ਨ ਤੁ ਤਤ੍ਕृਤਮੇਕਸ੍ਮਾਦ੍ਭੀਤੋ ਧਾਵਸਿ ਸੂਤਜ
ਇਹ ਕੰਮ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਡਰ ਕੇ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪृਥਾਸੁਤਾਨ੍ । ਜੇਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਭਵਾਨ੍ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤ ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਨੇ; ਤੂੰ ਫ਼ਲਗੁਨ ਨਾਲ ਲੜ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮੋਦਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਰੁषਾ ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਕਰ੍ਣਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਅਸ਼ਵੱਠਾਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।