ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਵਿਮੌ ਵੀਰੌ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਧਨਂਜਯੌ । ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲੌ ਵੀਰਾਵਪ੍ਰਮਤ੍ਤੌ ਰਣੇ ਸਦਾ
ਕੌਰਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਧਨੰਜੈਅ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੌਕਸ ਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ।
ਉਭੌ ਦੇਵਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ੍ਵਪਰਾਕ੍ਰਮੈਃ । ਉਭੌ ਪਰਮਸਂਰਬ੍ਧਾਵੁਭੌ ਦੀਪ੍ਤਧਨੁਰ੍ਧਰੌ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਚਮਕਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਮਾਗਤੌ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਵਿਵ ਤਰਸ੍ਵਿਨੌ । ਉਭੌ ਸਦृਸ਼ਕਰ੍ਮਾਣੌ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਇਹ ਦੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ, ਦੋਵੇਂ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਦੋਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ੌ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸਮਾਵੁਭੌ । ਉਭੌ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਕਰ੍ਮਾਣਾਵੁਭੌ ਸ਼ੂਰੌ ਮਹਾਬਲੌ । ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰੌ
ਦੋਵੇਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਵਰਗੇ, ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ।
ਅਗ੍ਨੇਰਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸੋਮਸ੍ਯ ਯਮਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ ।। ਅਨਯੋਃ ਸਦृਸ਼ਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ
ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਅੱਗ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮ, ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਕੋ ਵਾ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦ੍ਵੈਰਥੇਨੋਪਯਾਸ੍ਯਤਿ। ऋਤੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਾਦਨ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਭੁਵਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਸੰਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੌਣ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਟੱਕਰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਖਸ਼ਤਰੀ ਹੈ?
ਇਤਿ ਸਂਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰ੍ਭੀष੍ਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਰ੍ਜੁਨਂ ਗਤਮ੍ । ਤਂ ਰਣੇ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਯਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਧਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਅਥ ਬਹੁਵਿਧਤੂਰ੍ਯਸ਼ਙ੍ਖਯੋषੈਰ੍ਵਿਵਿਧਰਵੈਃ ਸਹ ਸਿਂਹਨਾਦਮਿਸ਼੍ਰੈਃ । ਕੁਰੁਵृषਭਮਪੂਜਯਤ੍ਕੁਰੂਣਾਂ ਬਲਮਮਰਾਧਿਪਸੈਨ੍ਯਸਪ੍ਰਭਂ ਤਤ੍
ਫਿਰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ, ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਤੇ ਸ਼ੇਰਨਾਦਾਂ ਦੇ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਰਾਨष੍ਟੌ ਧ੍ਵਜੇ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਸਮਾਰ੍ਪਯਨ੍ਮਹਾਵੇਗਾਜ੍ਜ੍ਵਲਤਃ ਪਨ੍ਨਗਾਨਿਵ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵੱਲ ਅੱਠ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ ਕੇ ਚਮਕਦੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗੇ।
ਤੇ ਧ੍ਵਜਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਤਤ੍ਰਿਣਃ। ਧ੍ਵਜਸ੍ਥਂ ਕਪਿਮਾਜਘ੍ਨੁਃ ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰਨਿਲਯਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍
ਉਹ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਲੱਗੇ, ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਤੇ ਝੰਡੇ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਵੀ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਜ ਗਏ।
ਸਾਰਥਿਂ ਚ ਹਯਾਂਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਉਰਸ੍ਯਤਾਡਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰੇਵਾਯਸੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਧ੍ਵਜਂ ਚ ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਪਿ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਧੋਰਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸਹ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਬਲਿਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਉਹ ਲੜਾਈ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਪਾਰਥ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ, ਅਜੋਬੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਬਲੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਟਕਰ ਹੋਵੇ।
ਸਨ੍ਤਤਂ ਸ਼ਰਜਾਲਾਭਿਰਾਕਾਸ਼ਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਅਮ੍ਬੁਦੈਰਿਵ ਧਾਰਾਭਿਸ੍ਤਯੋਃ ਕਾਰ੍ਮੁਕਨਿਃਸृਤੈਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਵਰ੍ਹ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਭਲ੍ਲੈਰ੍ਭਲ੍ਲਾਃ ਸਮਾਹਤ੍ਯ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਯੋ ਰਣੇ। ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵ੍ਯਰਾਜਨ੍ਤ ਖਦ੍ਯੋਤਾਃ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਹਿ
ਕੁਰੁ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਟਕਰਿਆ, ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਜੁਗਨੂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਵਕ੍ਰੋਪਮਂ ਘੋਰਂ ਮਣ੍ਡਲੀਕृਤਮਾਹਵੇ । ਗਾਣ੍ਡੀਵਮਭਵਞ੍ਜਿष੍ਣੋਃ ਸਵ੍ਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਸ੍ਯਤਃ
ਜਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਗਾਂਡੀਵ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਘੇਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਫ਼ਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਰ੍ਵਤਂ ਵਾਰਿਧਾਰਾਭਿਸ਼੍ਛਾਦਯਨ੍ਨਿਵ ਤੋਯਦਃ । ਅਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਛਾਦਯਦ੍ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਨੇਕਸ਼ਃ
ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਬੇਅੰਤ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਮਿਵੋਦ੍ਧੂਤਾਂ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਮ੍ । ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਸਾਯਕੈਰ੍ਭੀष੍ਮਃ ਸੋਰ੍ਜੁਨਂ ਚ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਹ ਉਠੀ ਹੋਈ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉੱਭਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਈ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਿ ਵਿਸृष੍ਟਾਨਿ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਸਙ੍ਘਸ਼ਃ। ਆਹਤਾਨਿ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਗਾਤਾਰ ਵਰਖਾਵਾਂ, ਜੋ ਢੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਛੱਡੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ।
ਤਤਃ ਕਨਕਪੁਙ੍ਖਾਗ੍ਰੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸਂਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਪਤਦ੍ਭਿਃ ਖਗਵਾਜੈਸ਼੍ਚ ਦ੍ਯੌਰਾਸੀਤ੍ਸਂਵृਤਾ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਤੇਜ਼, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਸृਜਦੁਗ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਤਾਵਨ੍ਤਿ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਭੀष੍ਮਃ ਪਾਰ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਛੱਡੀ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵੀ ਪਾਰਥ 'ਤੇ ਇੰਨੇ ਹੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਸਸੂਤਂ ਸਰਥਂ ਸ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਚਿਨੋਦ੍ਭਾਰਤੋ ਵਤ੍ਸਦਨ੍ਤੈਃ । ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾ ਨਭਸ਼੍ਚ ਬਾਣੈਸ੍ਤਪਨੀਯਪੁਙ੍ਖੈਃ
ਵਛੇ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਨੁੱਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਥ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਦੇਵਰ੍षਿਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਪੂਜਯਨ੍। ਦੁष੍ਕਰਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਭੀष੍ਮੋ ਯਦਰ੍ਜੁਨਮਵਾਰਯਤ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਕਹਿ ਕੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਲਵਾਨਰ੍ਜੁਨੋ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰੀ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਕੋऽਨ੍ਯਃ ਸਮਰ੍ਥਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵੇਗਂ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਰਣੇ
ਅਰਜੁਨ ਤਾਕਤਵਰ, ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੈ; ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ऋਤੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਾਦ੍ਭੀष੍ਮਾਤ੍ਕृष੍ਣਾਦ੍ਵਾ ਦੇਵਕੀਸੁਤਾਤ੍ । ਆਚਾਰ੍ਯਵਰਮੁਖ੍ਯਾਦ੍ਵਾ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਤ੍
ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਭਾਰਦਵਾਜ ਆਚਾਰਯਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦਾ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਕ੍ਰੀਡਤਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੌ । ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਮੋਦਯਨ੍ਤੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ, ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਤਥੈਵੈਨ੍ਦ੍ਰਮਾਗ੍ਨੇਯਂ ਚ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਕੌਬੇਰਂ ਵਾਰੁਣਂ ਚੈਵ ਯਾਮ੍ਯਂ ਵਾਯਵ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜਾਨੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਸਮਰੇ ਤੌ ਵਿਰੇਜਤੁਃ
ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ, ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ, ਯਮ ਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਦੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਨ੍ਯਥ ਭੂਤਾਨਿ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਯੁਗੇ ਤਦਾ। ਸਾਧੁ ਪਾਰ੍ਥ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਾਧੁ ਭੀष੍ਮੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਵਧੀਆ ਪਾਰਥ, ਵਧੀਆ ਭੀਸ਼ਮ!'
ਨੈਤਦਨ੍ਯੋ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤੁਮਾਹਵੇ। ਮਹਾਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸਂਪ੍ਰਯੋਗਂ ਸਮਰੇ ਭੀष੍ਮਪਾਰ੍ਥਯੋਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਕਦੇ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵਾਂਗ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਟੱਕਰ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ।
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषੋਰਸ੍ਤ੍ਰਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਚਲਦੀ ਰਹੀ।