ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੈਰਾਟਿਃ ਪਾਰ੍ਥਸਾਰਥਿਃ। ਵਾਹਯਚ੍ਚੋਦਿਤਸ੍ਤੇਨ ਰਥਂ ਭੀष੍ਮਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮਤਸਯ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਪਾਰਥ ਦਾ ਰਥ ਹੰਕਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਤੁਰਾ ਲਿਆ।
ਤਂ ਰਥਂ ਚੋਦਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਰਥੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਾਯੁਨੇਵ ਮਹਾਮੇਘਂ ਸਹਸਾऽਭਿਸਮੀਰਿਤਮ੍। ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਚ੍ਚ ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ
ਜਦੋਂ ਫਲਗੁਨ ਦਾ ਵਧੀਆ ਰਥ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਆਯਾਨ੍ਤਮਰ੍ਜੁਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਃ ਪਰਪੁਂਜਯਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਞ੍ਜਗਾਮ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥੀ ਮਹਰ੍षਭਮਿਵਰ੍षਭਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਦੂਜੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਹਿ ਗੁਪ੍ਤ ਏਤੇषਾਂ ਦੁਰਾਧਰ੍षਃ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਹਨ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਯੋਘੇषੁ ਧਨਂਜਯਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਲਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਘਮਾਸਾਨ ਜੰਗ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਟੱਲ ਪਿਤਾਮਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਧਨੰਜੈਅ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਜਾਤਰੂਪਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ । ਸ਼ਰਾਨਾਦਾਯ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਨ੍ਮਰ੍ਮਦੇਹਪ੍ਰਮਾਥਿਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰੇਣਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਗਿਰਿਃ ਸੂਰ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਯਥਾ
ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰਾ ਲਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਹੇਠਾਂ ਪਹਾੜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਧ੍ਮਾਪ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਹਰ੍षਯਨ੍ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਪਾਵृਤ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਿਯਾਤਿਥਿਮਿਵਾਗਤਮ੍ । ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਖਂ ਪ੍ਰਦਧ੍ਮੌ ਯੁਧਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਮਹਾਨ ਸ਼ੰਖ, ਦੇਵਦੱਤ, ਵਜਾਇਆ।
ਤੌ ਸ਼ਙ੍ਖਨਾਦਾਵਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭੀष੍ਮਪਾਣ੍ਡਵਯੋਸ੍ਤਦਾ । ਨਾਦਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਦ੍ਯਾਂ ਚ ਖਂ ਚ ਭੂਮਿਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨੇ ਅਸਮਾਨ, ਹਵਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਜਲ੍ਪਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ । ਯਦਰ੍ਜੁਨਃ ਕੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਕृਨ੍ਤਚ੍ਛਸ੍ਰਤੇਜਸਾ
ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕਉਰਵਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਵਿਮੌ ਵੀਰੌ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਧਨਂਜਯੌ । ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲੌ ਵੀਰਾਵਪ੍ਰਮਤ੍ਤੌ ਰਣੇ ਸਦਾ
ਕੌਰਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਧਨੰਜੈਅ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੌਕਸ ਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ।
ਉਭੌ ਦੇਵਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ੍ਵਪਰਾਕ੍ਰਮੈਃ । ਉਭੌ ਪਰਮਸਂਰਬ੍ਧਾਵੁਭੌ ਦੀਪ੍ਤਧਨੁਰ੍ਧਰੌ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਚਮਕਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਮਾਗਤੌ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਵਿਵ ਤਰਸ੍ਵਿਨੌ । ਉਭੌ ਸਦृਸ਼ਕਰ੍ਮਾਣੌ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਇਹ ਦੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ, ਦੋਵੇਂ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਦੋਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ੌ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸਮਾਵੁਭੌ । ਉਭੌ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਕਰ੍ਮਾਣਾਵੁਭੌ ਸ਼ੂਰੌ ਮਹਾਬਲੌ । ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰੌ
ਦੋਵੇਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਵਰਗੇ, ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ।
ਅਗ੍ਨੇਰਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸੋਮਸ੍ਯ ਯਮਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ ।। ਅਨਯੋਃ ਸਦृਸ਼ਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ
ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਅੱਗ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮ, ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਕੋ ਵਾ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦ੍ਵੈਰਥੇਨੋਪਯਾਸ੍ਯਤਿ। ऋਤੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਾਦਨ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਭੁਵਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਸੰਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੌਣ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਟੱਕਰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਖਸ਼ਤਰੀ ਹੈ?
ਇਤਿ ਸਂਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰ੍ਭੀष੍ਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਰ੍ਜੁਨਂ ਗਤਮ੍ । ਤਂ ਰਣੇ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਯਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਧਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਅਥ ਬਹੁਵਿਧਤੂਰ੍ਯਸ਼ਙ੍ਖਯੋषੈਰ੍ਵਿਵਿਧਰਵੈਃ ਸਹ ਸਿਂਹਨਾਦਮਿਸ਼੍ਰੈਃ । ਕੁਰੁਵृषਭਮਪੂਜਯਤ੍ਕੁਰੂਣਾਂ ਬਲਮਮਰਾਧਿਪਸੈਨ੍ਯਸਪ੍ਰਭਂ ਤਤ੍
ਫਿਰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ, ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਤੇ ਸ਼ੇਰਨਾਦਾਂ ਦੇ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਰਾਨष੍ਟੌ ਧ੍ਵਜੇ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਸਮਾਰ੍ਪਯਨ੍ਮਹਾਵੇਗਾਜ੍ਜ੍ਵਲਤਃ ਪਨ੍ਨਗਾਨਿਵ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵੱਲ ਅੱਠ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ ਕੇ ਚਮਕਦੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗੇ।
ਤੇ ਧ੍ਵਜਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਤਤ੍ਰਿਣਃ। ਧ੍ਵਜਸ੍ਥਂ ਕਪਿਮਾਜਘ੍ਨੁਃ ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰਨਿਲਯਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍
ਉਹ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਲੱਗੇ, ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਤੇ ਝੰਡੇ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਵੀ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਜ ਗਏ।
ਸਾਰਥਿਂ ਚ ਹਯਾਂਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਉਰਸ੍ਯਤਾਡਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰੇਵਾਯਸੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਧ੍ਵਜਂ ਚ ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਪਿ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਧੋਰਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸਹ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਬਲਿਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਉਹ ਲੜਾਈ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਪਾਰਥ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ, ਅਜੋਬੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਬਲੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਟਕਰ ਹੋਵੇ।
ਸਨ੍ਤਤਂ ਸ਼ਰਜਾਲਾਭਿਰਾਕਾਸ਼ਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਅਮ੍ਬੁਦੈਰਿਵ ਧਾਰਾਭਿਸ੍ਤਯੋਃ ਕਾਰ੍ਮੁਕਨਿਃਸृਤੈਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਵਰ੍ਹ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਭਲ੍ਲੈਰ੍ਭਲ੍ਲਾਃ ਸਮਾਹਤ੍ਯ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਯੋ ਰਣੇ। ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵ੍ਯਰਾਜਨ੍ਤ ਖਦ੍ਯੋਤਾਃ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਹਿ
ਕੁਰੁ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਟਕਰਿਆ, ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਜੁਗਨੂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਵਕ੍ਰੋਪਮਂ ਘੋਰਂ ਮਣ੍ਡਲੀਕृਤਮਾਹਵੇ । ਗਾਣ੍ਡੀਵਮਭਵਞ੍ਜਿष੍ਣੋਃ ਸਵ੍ਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਸ੍ਯਤਃ
ਜਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਗਾਂਡੀਵ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਘੇਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਫ਼ਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਰ੍ਵਤਂ ਵਾਰਿਧਾਰਾਭਿਸ਼੍ਛਾਦਯਨ੍ਨਿਵ ਤੋਯਦਃ । ਅਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਛਾਦਯਦ੍ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਨੇਕਸ਼ਃ
ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਬੇਅੰਤ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਮਿਵੋਦ੍ਧੂਤਾਂ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਮ੍ । ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਸਾਯਕੈਰ੍ਭੀष੍ਮਃ ਸੋਰ੍ਜੁਨਂ ਚ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਹ ਉਠੀ ਹੋਈ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉੱਭਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਈ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਿ ਵਿਸृष੍ਟਾਨਿ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਸਙ੍ਘਸ਼ਃ। ਆਹਤਾਨਿ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਗਾਤਾਰ ਵਰਖਾਵਾਂ, ਜੋ ਢੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਛੱਡੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ।
ਤਤਃ ਕਨਕਪੁਙ੍ਖਾਗ੍ਰੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸਂਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਪਤਦ੍ਭਿਃ ਖਗਵਾਜੈਸ਼੍ਚ ਦ੍ਯੌਰਾਸੀਤ੍ਸਂਵृਤਾ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਤੇਜ਼, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।