ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤਦਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੁਰਧਾਰੇਣ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍ । ਨ੍ਯਕृਨ੍ਯਦ੍ਗृਧ੍ਰਪਤ੍ਰੇਣ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੈਨਂ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ੍ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ। ਸ ਪਾਰ੍ਥਬਾਣਾਭਿਹਤੋ ਰਥਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦ੍ਯ ਦੁਦ੍ਰੁਵੇ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ। ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਿਆ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਃ। ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਭੀਮਧਨ੍ਵਾਨਂ ਪਰ੍ਯਕੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍
ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਵਿਕਰਨ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਤੇ ਵਿਵਿੰਸਤੀ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇषਾਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਯੁਗਂ ਧ੍ਵਜਂ ਸ਼ਰਾਸਂ ਚ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਰਸਾ ਰਣੇ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਾਰਥ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੋੜ, ਝੰਡਾ ਤੇ ਤੀਰਦਾਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਨਿਕृਤ੍ਤਧ੍ਵਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਛਿਨ੍ਨਕਾਰ੍ਮੁਕਵੇष੍ਟਨਾਃ । ਰਣਮਧ੍ਯਾਦਪਯਯੁਃ ਪਾਰ੍ਥਬਾਣਾਭਿਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਕੱਟੀ ਗਈ ਸੀ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੰਗ ਆ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਹਟ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਵੈਰਾਟਿਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਏਤਂ ਮੇ ਪ੍ਰਾਪਯੇਦਾਨੀਂ ਤਾਲਂ ਸੌਵਰ੍ਣਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ ਹੱਸ ਕੇ ਮਤਸਯ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਉੱਚੀ ਤਾਲ ਲਿਆ ਆ।'
ਮੇਘਮਧ੍ਯੇ ਯਥਾ ਵਿਦ੍ਯੁਦੁਜ੍ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਅਸੌ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਾਹਿ ਪਰਂਤਪ
ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਣ ਵਾਲੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਉਥੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਿਆ, ਉਧਰ ਵਧ।
ਅਸ੍ਰਾਣਿ ਤਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਘੋਰਰੂਪਾਣਿ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਲਘੂਨਿ ਚ ਗੁਰੂਣਿ ਚ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਸਲਾਹ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ, ਅਜੀਬ, ਹਲਕੇ ਤੇ ਭਾਰੀ ਦੋਵੇਂ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਪੋषਕੋ ਨਿਤ੍ਯਮਾਬਾਲ੍ਯਾਨ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਭੂਮਿਪ। ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਕਾਮੀ ਸਦਾऽਸ੍ਮਾਕਂ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਕਰਃ ਸਦਾ
ਮਤਸਯ ਰਾਜਾ ਸਾਡਾ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਆਇਆ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਤੇ ਸਾਡੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਙ੍ਕੇ ਵਿਰ੍ਧਿਤੋ ਬਾਲ੍ਯੇ ਤਦ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇऽਨੇਨ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਮਕਾਮੋ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਪਲਾ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ; ਉਹ ਜੋ ਸਾਡੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਦਿਨ ਰਾਤ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੈਰਾਟਿਃ ਪਾਰ੍ਥਸਾਰਥਿਃ। ਵਾਹਯਚ੍ਚੋਦਿਤਸ੍ਤੇਨ ਰਥਂ ਭੀष੍ਮਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮਤਸਯ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਪਾਰਥ ਦਾ ਰਥ ਹੰਕਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਤੁਰਾ ਲਿਆ।
ਤਂ ਰਥਂ ਚੋਦਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਰਥੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਾਯੁਨੇਵ ਮਹਾਮੇਘਂ ਸਹਸਾऽਭਿਸਮੀਰਿਤਮ੍। ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਚ੍ਚ ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ
ਜਦੋਂ ਫਲਗੁਨ ਦਾ ਵਧੀਆ ਰਥ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਆਯਾਨ੍ਤਮਰ੍ਜੁਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਃ ਪਰਪੁਂਜਯਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਞ੍ਜਗਾਮ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥੀ ਮਹਰ੍षਭਮਿਵਰ੍षਭਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਦੂਜੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਹਿ ਗੁਪ੍ਤ ਏਤੇषਾਂ ਦੁਰਾਧਰ੍षਃ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਹਨ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਯੋਘੇषੁ ਧਨਂਜਯਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਲਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਘਮਾਸਾਨ ਜੰਗ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਟੱਲ ਪਿਤਾਮਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਧਨੰਜੈਅ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਜਾਤਰੂਪਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ । ਸ਼ਰਾਨਾਦਾਯ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਨ੍ਮਰ੍ਮਦੇਹਪ੍ਰਮਾਥਿਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰੇਣਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਗਿਰਿਃ ਸੂਰ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਯਥਾ
ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰਾ ਲਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਹੇਠਾਂ ਪਹਾੜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਧ੍ਮਾਪ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਹਰ੍षਯਨ੍ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਪਾਵृਤ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਿਯਾਤਿਥਿਮਿਵਾਗਤਮ੍ । ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਖਂ ਪ੍ਰਦਧ੍ਮੌ ਯੁਧਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਮਹਾਨ ਸ਼ੰਖ, ਦੇਵਦੱਤ, ਵਜਾਇਆ।
ਤੌ ਸ਼ਙ੍ਖਨਾਦਾਵਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭੀष੍ਮਪਾਣ੍ਡਵਯੋਸ੍ਤਦਾ । ਨਾਦਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਦ੍ਯਾਂ ਚ ਖਂ ਚ ਭੂਮਿਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨੇ ਅਸਮਾਨ, ਹਵਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਜਲ੍ਪਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ । ਯਦਰ੍ਜੁਨਃ ਕੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਕृਨ੍ਤਚ੍ਛਸ੍ਰਤੇਜਸਾ
ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕਉਰਵਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਵਿਮੌ ਵੀਰੌ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਧਨਂਜਯੌ । ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲੌ ਵੀਰਾਵਪ੍ਰਮਤ੍ਤੌ ਰਣੇ ਸਦਾ
ਕੌਰਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਧਨੰਜੈਅ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੌਕਸ ਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ।
ਉਭੌ ਦੇਵਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ੍ਵਪਰਾਕ੍ਰਮੈਃ । ਉਭੌ ਪਰਮਸਂਰਬ੍ਧਾਵੁਭੌ ਦੀਪ੍ਤਧਨੁਰ੍ਧਰੌ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਚਮਕਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਮਾਗਤੌ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਵਿਵ ਤਰਸ੍ਵਿਨੌ । ਉਭੌ ਸਦृਸ਼ਕਰ੍ਮਾਣੌ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਇਹ ਦੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ, ਦੋਵੇਂ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਦੋਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ੌ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸਮਾਵੁਭੌ । ਉਭੌ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਕਰ੍ਮਾਣਾਵੁਭੌ ਸ਼ੂਰੌ ਮਹਾਬਲੌ । ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰੌ
ਦੋਵੇਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਵਰਗੇ, ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ।
ਅਗ੍ਨੇਰਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸੋਮਸ੍ਯ ਯਮਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ ।। ਅਨਯੋਃ ਸਦृਸ਼ਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ
ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਅੱਗ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮ, ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਕੋ ਵਾ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦ੍ਵੈਰਥੇਨੋਪਯਾਸ੍ਯਤਿ। ऋਤੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਾਦਨ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਭੁਵਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਸੰਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੌਣ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਟੱਕਰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਖਸ਼ਤਰੀ ਹੈ?
ਇਤਿ ਸਂਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰ੍ਭੀष੍ਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਰ੍ਜੁਨਂ ਗਤਮ੍ । ਤਂ ਰਣੇ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਯਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਧਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਅਥ ਬਹੁਵਿਧਤੂਰ੍ਯਸ਼ਙ੍ਖਯੋषੈਰ੍ਵਿਵਿਧਰਵੈਃ ਸਹ ਸਿਂਹਨਾਦਮਿਸ਼੍ਰੈਃ । ਕੁਰੁਵृषਭਮਪੂਜਯਤ੍ਕੁਰੂਣਾਂ ਬਲਮਮਰਾਧਿਪਸੈਨ੍ਯਸਪ੍ਰਭਂ ਤਤ੍
ਫਿਰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ, ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਤੇ ਸ਼ੇਰਨਾਦਾਂ ਦੇ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਰਾਨष੍ਟੌ ਧ੍ਵਜੇ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਸਮਾਰ੍ਪਯਨ੍ਮਹਾਵੇਗਾਜ੍ਜ੍ਵਲਤਃ ਪਨ੍ਨਗਾਨਿਵ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵੱਲ ਅੱਠ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ ਕੇ ਚਮਕਦੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗੇ।
ਤੇ ਧ੍ਵਜਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਤਤ੍ਰਿਣਃ। ਧ੍ਵਜਸ੍ਥਂ ਕਪਿਮਾਜਘ੍ਨੁਃ ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰਨਿਲਯਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍
ਉਹ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਲੱਗੇ, ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਤੇ ਝੰਡੇ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਵੀ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਜ ਗਏ।