ਅਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮਕਰੋਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਨਦੀਮੁਤ੍ਤਮਸ਼ੋਣਿਤਾਮ੍। ਗਜਵਰ੍ਮਮਹਾਦ੍ਵੀਪਾਮਸ਼੍ਵਦੇਹਮਹਾਸ਼ਿਲਾਮ੍
ਪਾਰਥ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਧੀਆ ਲਹੂ ਦੀ ਦਰਿਆ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਚਾਓ ਵਾਲੇ ਜਜ਼ੀਰੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਪੱਥਰ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਚੱਟਾਨਾਂ ਸਨ।
ਪਦਾਤਿਦੇਹਸਂਘਾਟਾਂ ਰਥਾਵਲਿਮਹਾਤਰੁਮ੍। ਕੇਸ਼ਸ਼ਾਦ੍ਵਲਸਂਛਨ੍ਨਾਂ ਸੁਤਰਾਂ ਭੀਤਿਦਾਂ ਨृਣਾਮ੍
ਉਸ ਵਿਚ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਆਂ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਵਾਲ ਤੇ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਅਗਾਧਰਕ੍ਤੋਦਵਹਾਂ ਯਮਸਾਗਰਗਾਮਿਨੀਮ੍। ਦੁਸ੍ਤਰਾਂ ਭੀਰੁਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਸੁਤਰਾਂ ਨृਪ। ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਯਨ੍ਨਦੀਮੇਵਂ ਭੀषਣਾਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਃ
ਉਸ ਵਿਚ ਲਹੂ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਪਾਣੀ ਵਗਦੇ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ, ਡਰਪੋਕਾਂ ਤੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਪਰ ਵਿਰਲੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਦਰਿਆ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਦਦਾਨਸ੍ਯ ਸ਼ਰਾਨ੍ਸਨ੍ਦਧਾਨਸ੍ਯ ਮੁਞ੍ਚਤਃ। ਵਿਕਰ੍षਤਸ਼੍ਚ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦਦृਸ਼ੇऽਨ੍ਤਰਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਤੀਰ ਚੁੱਕਦਾ, ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਛੱਡਦਾ ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਖਿੱਚਦਾ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਫ਼ਰਕ ਜਾਂ ਵਿਰਾਮ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਭੀष੍ਮਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍। ਤ੍ਰਸ੍ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਕੌਰਵ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਹ ਫੌਜ ਭਜਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਵਲ ਵਧ ਗਿਆ। ਮਹਾਨ ਕੌਰਵ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸੈਨਾ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ।
ਬਾਣਾਨ੍ਧਨੁषਿ ਸਂਧਾਯ ਚਤੁਰਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਃ। ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਭੀਤਸ੍ਤਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚਾਰ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਾਨ੍ਤਿਕਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਵਬ੍ਰੂਤਾਂ ਚ ਕੌਸ਼ਲਮ੍ । ਸੋऽਪ੍ਯਾਸ਼ੀਰਵਦਦ੍ਭੀष੍ਮਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਜਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਹ ਦੋ ਤੀਰ ਕਰਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਕਲਾ ਦਿਖਾ ਗਏ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵੀ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਜਿੱਤਦਾ ਰਹੇ।'
ਨਰਸਿਂਹਮੁਪਾਯਾਨ੍ਤਂ ਜਿਗੀषਨ੍ਤਂ ਪਰਾਨ੍ਰਣੇ। ਵृषਸੇਨੋऽਭ੍ਯਯਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮੋ ਧਨਂਜਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਆਪਣਾ ਵੈਰੀ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ ਵੀ ਧਨੰਜੈ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਆ ਗਿਆ।
ਵੈਕਰ੍ਤਨਾਤ੍ਮਜੋ ਵੀਰਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਸ਼ੌਰ੍ਯਵੀਰ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਕਰ੍ਣਾਦ੍ਬਿਮ੍ਬਾਦ੍ਵਿਮ੍ਬ ਇਵੋਦ੍ਧृਤਃ
ਕਰਨ ਦਾ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ੂਰੀਤਾ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਕਰਕੇ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਕਰਣ ਦੀ ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਉਸ ਤੋਂ ਜਿਵੇਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਤ੍ਮਨਾ ਯੁਧ੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵृषਸੇਨਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ । ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਸ੍ਤਲਾਘਵਪੌਰੁषੇ। ਤੁਤੋष ਚ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵृषਸੇਨਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਜਦ ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਚੁਸਤਤਾ ਤੇ ਹੌਂਸਲਾ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤਦਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੁਰਧਾਰੇਣ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍ । ਨ੍ਯਕृਨ੍ਯਦ੍ਗृਧ੍ਰਪਤ੍ਰੇਣ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੈਨਂ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ੍ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ। ਸ ਪਾਰ੍ਥਬਾਣਾਭਿਹਤੋ ਰਥਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦ੍ਯ ਦੁਦ੍ਰੁਵੇ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ। ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਿਆ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਃ। ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਭੀਮਧਨ੍ਵਾਨਂ ਪਰ੍ਯਕੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍
ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਵਿਕਰਨ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਤੇ ਵਿਵਿੰਸਤੀ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇषਾਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਯੁਗਂ ਧ੍ਵਜਂ ਸ਼ਰਾਸਂ ਚ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਰਸਾ ਰਣੇ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਾਰਥ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੋੜ, ਝੰਡਾ ਤੇ ਤੀਰਦਾਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਨਿਕृਤ੍ਤਧ੍ਵਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਛਿਨ੍ਨਕਾਰ੍ਮੁਕਵੇष੍ਟਨਾਃ । ਰਣਮਧ੍ਯਾਦਪਯਯੁਃ ਪਾਰ੍ਥਬਾਣਾਭਿਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਕੱਟੀ ਗਈ ਸੀ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੰਗ ਆ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਹਟ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਵੈਰਾਟਿਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਏਤਂ ਮੇ ਪ੍ਰਾਪਯੇਦਾਨੀਂ ਤਾਲਂ ਸੌਵਰ੍ਣਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ ਹੱਸ ਕੇ ਮਤਸਯ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਉੱਚੀ ਤਾਲ ਲਿਆ ਆ।'
ਮੇਘਮਧ੍ਯੇ ਯਥਾ ਵਿਦ੍ਯੁਦੁਜ੍ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਅਸੌ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਾਹਿ ਪਰਂਤਪ
ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਣ ਵਾਲੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਉਥੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਿਆ, ਉਧਰ ਵਧ।
ਅਸ੍ਰਾਣਿ ਤਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਘੋਰਰੂਪਾਣਿ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਲਘੂਨਿ ਚ ਗੁਰੂਣਿ ਚ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਸਲਾਹ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ, ਅਜੀਬ, ਹਲਕੇ ਤੇ ਭਾਰੀ ਦੋਵੇਂ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਪੋषਕੋ ਨਿਤ੍ਯਮਾਬਾਲ੍ਯਾਨ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਭੂਮਿਪ। ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਕਾਮੀ ਸਦਾऽਸ੍ਮਾਕਂ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਕਰਃ ਸਦਾ
ਮਤਸਯ ਰਾਜਾ ਸਾਡਾ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਆਇਆ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਤੇ ਸਾਡੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਙ੍ਕੇ ਵਿਰ੍ਧਿਤੋ ਬਾਲ੍ਯੇ ਤਦ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇऽਨੇਨ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਮਕਾਮੋ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਪਲਾ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ; ਉਹ ਜੋ ਸਾਡੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਦਿਨ ਰਾਤ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੈਰਾਟਿਃ ਪਾਰ੍ਥਸਾਰਥਿਃ। ਵਾਹਯਚ੍ਚੋਦਿਤਸ੍ਤੇਨ ਰਥਂ ਭੀष੍ਮਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮਤਸਯ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਪਾਰਥ ਦਾ ਰਥ ਹੰਕਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਤੁਰਾ ਲਿਆ।
ਤਂ ਰਥਂ ਚੋਦਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਰਥੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਾਯੁਨੇਵ ਮਹਾਮੇਘਂ ਸਹਸਾऽਭਿਸਮੀਰਿਤਮ੍। ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਚ੍ਚ ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ
ਜਦੋਂ ਫਲਗੁਨ ਦਾ ਵਧੀਆ ਰਥ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਆਯਾਨ੍ਤਮਰ੍ਜੁਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਃ ਪਰਪੁਂਜਯਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਞ੍ਜਗਾਮ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥੀ ਮਹਰ੍षਭਮਿਵਰ੍षਭਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਦੂਜੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਹਿ ਗੁਪ੍ਤ ਏਤੇषਾਂ ਦੁਰਾਧਰ੍षਃ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਹਨ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਯੋਘੇषੁ ਧਨਂਜਯਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਲਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਘਮਾਸਾਨ ਜੰਗ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਟੱਲ ਪਿਤਾਮਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਧਨੰਜੈਅ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਜਾਤਰੂਪਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ । ਸ਼ਰਾਨਾਦਾਯ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਨ੍ਮਰ੍ਮਦੇਹਪ੍ਰਮਾਥਿਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰੇਣਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਗਿਰਿਃ ਸੂਰ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਯਥਾ
ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰਾ ਲਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਹੇਠਾਂ ਪਹਾੜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਧ੍ਮਾਪ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਹਰ੍षਯਨ੍ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਪਾਵृਤ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਿਯਾਤਿਥਿਮਿਵਾਗਤਮ੍ । ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਖਂ ਪ੍ਰਦਧ੍ਮੌ ਯੁਧਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਮਹਾਨ ਸ਼ੰਖ, ਦੇਵਦੱਤ, ਵਜਾਇਆ।
ਤੌ ਸ਼ਙ੍ਖਨਾਦਾਵਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭੀष੍ਮਪਾਣ੍ਡਵਯੋਸ੍ਤਦਾ । ਨਾਦਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਦ੍ਯਾਂ ਚ ਖਂ ਚ ਭੂਮਿਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨੇ ਅਸਮਾਨ, ਹਵਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਜਲ੍ਪਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ । ਯਦਰ੍ਜੁਨਃ ਕੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਕृਨ੍ਤਚ੍ਛਸ੍ਰਤੇਜਸਾ
ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕਉਰਵਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।