ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਦਹਤਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਸ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਪਰਾ ਯੋਧਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਫੌਜ ਸੜਦੀ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਯਥਾ ਨਲਵਨਂ ਨਾਗਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਃ षष੍ਟਿਹਾਯਨਃ। ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਾਨਪਾਮृਦ੍ਰਾਦਰ੍ਜੁਨਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ
ਜਿਵੇਂ ਸੱਠ ਸਾਲ ਦਾ ਹਾਥੀ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪੋਖਰ ਉਜਾੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰ ਸੁੱਟੇ।
ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਚ ਤਤਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤ੍ਰਾਸਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਜਯਤਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਰ੍ਯਾਵਰ੍ਤਤ ਭਾਰਤ
ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਅਰਜੁਨ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਵਿਚਰਤੋ ਨਿਘ੍ਨਤਸ਼੍ਚ ਰਣਾਜਿਰੇ । ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਨਦੀ ਘੋਰਾ ਸ਼ੋਣਿਤਾਨ੍ਤ੍ਰਤਰਙ੍ਗਿਣੀ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਲਹੂ ਤੇ ਅੰਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਦਰਿਆ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਅਸ੍ਥਿਸ਼ੈਵਾਲਸਂਬਾਧਾਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਪਾਰ੍ਥਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍ । ਸ਼ਰਚਾਪਪ੍ਲਵਾਂ ਘੋਰਾਂ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਕਰ੍ਦਮਾਮ੍
ਉਹ ਦਰਿਆ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਜਲ-ਕਾਂਡ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਬਣਾਈ, ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਕਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਤੇ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਪਲੀਤ ਸੀ।
ਰਥੋਡੁਪਾਂ ਚਾਨ੍ਤ੍ਰਸਰ੍ਪਾਂ ਕੇਸ਼ਸ਼ੈਵਾਲਸ਼ਾਡ੍ਵਲਾਮ੍। ਕਰਵਾਲਾਸਿਪਾਠੀਨਾਂ ਚਾਮਰੋष੍ਣੀषਫੇਨਿਲਾਮ੍
ਉਸ ਵਿਚ ਰਥ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ, ਅੰਤਰਾਂ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਵਾਲ ਤੇ ਜਲ-ਕਾਂਡ ਘਾਹ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਕਟਾਰੀਆਂ ਦੇ ਪੱਖੇ ਤੇ ਪੱਗਾਂ ਦੀ ਝੱਗ ਸੀ।
ਅਸ਼੍ਵਗ੍ਰੀਵਾਮਹਾਵਰ੍ਤਾਂ ਕਬਨ੍ਧਜਲਮਾਨੁषਾਮ੍। ਕਾਕਕਙ੍ਕਰੁਤਾਂ ਤੀਵ੍ਰਾਂ ਸਾਰਸਕ੍ਰੌਞ੍ਚਨਾਦਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਵਿਚ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗਰਦਨਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਭੰਵਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਧੜ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ, ਕਾਂਵਾਂ ਤੇ ਗਿਦੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ, ਤੇ ਬਗਲਿਆਂ ਤੇ ਸਾਰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸਿਂਹਨਾਦਮਹਾਨਾਦਾਂ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਵਨਮਹਾਸ੍ਵਨਾਮ੍ । ਵੀਰੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਪਦ੍ਮਾਢ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਚਾਪਮਹਾਨਲਾਮ੍
ਉਸ ਵਿਚ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣ ਦੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕੌਂਸਲਾਂ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਕਮਾਨਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਸੀ।
ਪਦਾਤਿਮਤ੍ਸ੍ਯਕਲੁषਾਂ ਗਜਸ਼ੀਰ੍षਕਕਚ੍ਛਪਾਮ੍। ਗੋਮਾਯੁਗਸਂਘੁष੍ਟਾਂ ਮਾਂਸਮਞ੍ਜਾਭਿਕਰ੍ਦਮਾਮ੍
ਉਸ ਵਿਚ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ, ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਮਿੱਟੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਕੱਛੂਏ, ਗੀਦੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ, ਤੇ ਮਾਸ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਪਲੀਤ ਮੈਲ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਯਨ੍ਨਦੀਂ ਘੋਰਾਂ ਪਿਸ਼ਾਚਗਣਸੇਵਿਤਾਮ੍ । ਅਪਾਰਾਮਨਿਵਾਸਾਂ ਚ ਰਕ੍ਤੋਦਾਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਦਰਿਆ ਵਗਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪਿਸਾਚਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਵੱਸਦੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਪਾਰ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਲਹੂ ਹੀ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮਕਰੋਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਨਦੀਮੁਤ੍ਤਮਸ਼ੋਣਿਤਾਮ੍। ਗਜਵਰ੍ਮਮਹਾਦ੍ਵੀਪਾਮਸ਼੍ਵਦੇਹਮਹਾਸ਼ਿਲਾਮ੍
ਪਾਰਥ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਧੀਆ ਲਹੂ ਦੀ ਦਰਿਆ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਚਾਓ ਵਾਲੇ ਜਜ਼ੀਰੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਪੱਥਰ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਚੱਟਾਨਾਂ ਸਨ।
ਪਦਾਤਿਦੇਹਸਂਘਾਟਾਂ ਰਥਾਵਲਿਮਹਾਤਰੁਮ੍। ਕੇਸ਼ਸ਼ਾਦ੍ਵਲਸਂਛਨ੍ਨਾਂ ਸੁਤਰਾਂ ਭੀਤਿਦਾਂ ਨृਣਾਮ੍
ਉਸ ਵਿਚ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਆਂ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਵਾਲ ਤੇ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਅਗਾਧਰਕ੍ਤੋਦਵਹਾਂ ਯਮਸਾਗਰਗਾਮਿਨੀਮ੍। ਦੁਸ੍ਤਰਾਂ ਭੀਰੁਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਸੁਤਰਾਂ ਨृਪ। ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਯਨ੍ਨਦੀਮੇਵਂ ਭੀषਣਾਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਃ
ਉਸ ਵਿਚ ਲਹੂ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਪਾਣੀ ਵਗਦੇ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ, ਡਰਪੋਕਾਂ ਤੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਪਰ ਵਿਰਲੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਦਰਿਆ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਦਦਾਨਸ੍ਯ ਸ਼ਰਾਨ੍ਸਨ੍ਦਧਾਨਸ੍ਯ ਮੁਞ੍ਚਤਃ। ਵਿਕਰ੍षਤਸ਼੍ਚ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦਦृਸ਼ੇऽਨ੍ਤਰਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਤੀਰ ਚੁੱਕਦਾ, ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਛੱਡਦਾ ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਖਿੱਚਦਾ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਫ਼ਰਕ ਜਾਂ ਵਿਰਾਮ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਭੀष੍ਮਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍। ਤ੍ਰਸ੍ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਕੌਰਵ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਹ ਫੌਜ ਭਜਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਵਲ ਵਧ ਗਿਆ। ਮਹਾਨ ਕੌਰਵ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸੈਨਾ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ।
ਬਾਣਾਨ੍ਧਨੁषਿ ਸਂਧਾਯ ਚਤੁਰਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਃ। ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਭੀਤਸ੍ਤਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚਾਰ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਾਨ੍ਤਿਕਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਵਬ੍ਰੂਤਾਂ ਚ ਕੌਸ਼ਲਮ੍ । ਸੋऽਪ੍ਯਾਸ਼ੀਰਵਦਦ੍ਭੀष੍ਮਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਜਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਹ ਦੋ ਤੀਰ ਕਰਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਕਲਾ ਦਿਖਾ ਗਏ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵੀ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਜਿੱਤਦਾ ਰਹੇ।'
ਨਰਸਿਂਹਮੁਪਾਯਾਨ੍ਤਂ ਜਿਗੀषਨ੍ਤਂ ਪਰਾਨ੍ਰਣੇ। ਵृषਸੇਨੋऽਭ੍ਯਯਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮੋ ਧਨਂਜਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਆਪਣਾ ਵੈਰੀ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ ਵੀ ਧਨੰਜੈ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਆ ਗਿਆ।
ਵੈਕਰ੍ਤਨਾਤ੍ਮਜੋ ਵੀਰਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਸ਼ੌਰ੍ਯਵੀਰ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਕਰ੍ਣਾਦ੍ਬਿਮ੍ਬਾਦ੍ਵਿਮ੍ਬ ਇਵੋਦ੍ਧृਤਃ
ਕਰਨ ਦਾ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ੂਰੀਤਾ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਕਰਕੇ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਕਰਣ ਦੀ ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਉਸ ਤੋਂ ਜਿਵੇਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਤ੍ਮਨਾ ਯੁਧ੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵृषਸੇਨਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ । ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਸ੍ਤਲਾਘਵਪੌਰੁषੇ। ਤੁਤੋष ਚ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵृषਸੇਨਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਜਦ ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਚੁਸਤਤਾ ਤੇ ਹੌਂਸਲਾ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤਦਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੁਰਧਾਰੇਣ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍ । ਨ੍ਯਕृਨ੍ਯਦ੍ਗृਧ੍ਰਪਤ੍ਰੇਣ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੈਨਂ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ੍ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ। ਸ ਪਾਰ੍ਥਬਾਣਾਭਿਹਤੋ ਰਥਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦ੍ਯ ਦੁਦ੍ਰੁਵੇ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ। ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਿਆ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਃ। ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਭੀਮਧਨ੍ਵਾਨਂ ਪਰ੍ਯਕੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍
ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਵਿਕਰਨ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਤੇ ਵਿਵਿੰਸਤੀ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇषਾਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਯੁਗਂ ਧ੍ਵਜਂ ਸ਼ਰਾਸਂ ਚ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਰਸਾ ਰਣੇ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਾਰਥ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੋੜ, ਝੰਡਾ ਤੇ ਤੀਰਦਾਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਨਿਕृਤ੍ਤਧ੍ਵਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਛਿਨ੍ਨਕਾਰ੍ਮੁਕਵੇष੍ਟਨਾਃ । ਰਣਮਧ੍ਯਾਦਪਯਯੁਃ ਪਾਰ੍ਥਬਾਣਾਭਿਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਕੱਟੀ ਗਈ ਸੀ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੰਗ ਆ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਹਟ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਵੈਰਾਟਿਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਏਤਂ ਮੇ ਪ੍ਰਾਪਯੇਦਾਨੀਂ ਤਾਲਂ ਸੌਵਰ੍ਣਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ ਹੱਸ ਕੇ ਮਤਸਯ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਉੱਚੀ ਤਾਲ ਲਿਆ ਆ।'
ਮੇਘਮਧ੍ਯੇ ਯਥਾ ਵਿਦ੍ਯੁਦੁਜ੍ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਅਸੌ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਾਹਿ ਪਰਂਤਪ
ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਣ ਵਾਲੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਉਥੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਿਆ, ਉਧਰ ਵਧ।
ਅਸ੍ਰਾਣਿ ਤਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਘੋਰਰੂਪਾਣਿ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਲਘੂਨਿ ਚ ਗੁਰੂਣਿ ਚ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਸਲਾਹ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ, ਅਜੀਬ, ਹਲਕੇ ਤੇ ਭਾਰੀ ਦੋਵੇਂ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਪੋषਕੋ ਨਿਤ੍ਯਮਾਬਾਲ੍ਯਾਨ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਭੂਮਿਪ। ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਕਾਮੀ ਸਦਾऽਸ੍ਮਾਕਂ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਕਰਃ ਸਦਾ
ਮਤਸਯ ਰਾਜਾ ਸਾਡਾ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਆਇਆ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਤੇ ਸਾਡੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਙ੍ਕੇ ਵਿਰ੍ਧਿਤੋ ਬਾਲ੍ਯੇ ਤਦ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇऽਨੇਨ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਮਕਾਮੋ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਪਲਾ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ; ਉਹ ਜੋ ਸਾਡੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਦਿਨ ਰਾਤ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।