ਅਵਿषਹ੍ਯ ਸ਼ਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਰ੍ਥਚਾਪਚ੍ਯੁਪਾਨ੍ਰਣੇ। ਉਦਕ੍ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਰਥੇਭ੍ਯੋ ਰਥਿਨਸ੍ਤਦਾ। ਸਾਦਿਨਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਪृष੍ਠੇਭ੍ਯੋ ਭੂਮੌ ਚਾਪਿ ਪਦਾਤਯਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਰਥੀ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਤੋਂ, ਘੋੜਸਵਾਰ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ, ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੁ ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਕਵਚਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਤਾਮ੍ਰਰਾਜਤਲੌਹਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਨ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ
ਜਦ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਤਾਮਬੇ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਵਚਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ।
ਛਨ੍ਨਮਾਯੋਧਨਂ ਜਜ੍ਞੇ ਸ਼ਰੀਰੈਰ੍ਗਤਚੇਤਸਾਮ੍। ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਗਲਿਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਤਤਾਮਸ਼੍ਵਸਾਦਿਨਾਮ੍
ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਥੱਕ ਕੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਨ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਰਥੋਪਸ੍ਥਾਨ੍ਮਾਨਵੈਰਾਸ੍ਤृਣੋਨ੍ਮਹੀਮ੍। ਪ੍ਰਨृਤ੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਚਾਪਹਸ੍ਤੇ ਧਨਂਜਯਃ
ਧਨੰਜਯ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਨੱਚਦਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਨਰਰ੍षਭਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਵਿष੍ਣੂਜਿਤਮਿਵਾਸ਼ਨੇ। ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਵ੍ਯਲੀਯਨ੍ਤ ਚ ਭਾਗਸ਼
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਢ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਗੱਜਣੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਈਆਂ।
ਕੁਣ੍ਡਲੋष੍ਣੀषਧਾਰੀਣਿ ਜਾਤਰੂਪਸ੍ਰਜਾਨਿ ਚ। ਪਤਿਤਾਨਿ ਸ੍ਮ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਕਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਕੁੰਡਲ, ਪੱਗ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵੱਖ ਹੋਏ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਸਨ।
ਵਿਸ਼ਿਖੋਨ੍ਮਥਿਤੈਰ੍ਗਾਤ੍ਰੈਰ੍ਬਾਹੁਭਿਸ਼੍ਚ ਸਕਾਰ੍ਮੁਕੈਃ। ਸਹਸ੍ਤਾਭਰਣੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਭਾਤਿ ਮੇਦਿਨੀ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ, ਧਣਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕਮਾਨ ਫੜੇ ਹੋਏ ਬਾਂਹਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਹੱਥ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗਹਣੇ ਪਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਇੰਝ ਪਏ ਹਨ ਕਿ ਧਰਤੀ ਓਹਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ਿਰਸਾਂ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਸਮਰੇ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਅਸ਼੍ਮਵृष੍ਟਿਰਿਵਾਕਾਸ਼ਾਦਭਵਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਦੋਂ ਸਿਰ ਵੱਢੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤਦਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਰੌਦ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਜਘਾਨ ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰਾਞ੍ਛਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਥਾਵਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਾਰਣ੍ਯੇ ਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਚ। ਕ੍ਰੋਧਾਗ੍ਨਿਮੁਤ੍ਸਸਰ੍ਜਾਜੌ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤੈਰਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਰਿਹਾ, ਓਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਦਹਤਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਸ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਪਰਾ ਯੋਧਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਫੌਜ ਸੜਦੀ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਯਥਾ ਨਲਵਨਂ ਨਾਗਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਃ षष੍ਟਿਹਾਯਨਃ। ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਾਨਪਾਮृਦ੍ਰਾਦਰ੍ਜੁਨਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ
ਜਿਵੇਂ ਸੱਠ ਸਾਲ ਦਾ ਹਾਥੀ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪੋਖਰ ਉਜਾੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰ ਸੁੱਟੇ।
ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਚ ਤਤਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤ੍ਰਾਸਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਜਯਤਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਰ੍ਯਾਵਰ੍ਤਤ ਭਾਰਤ
ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਅਰਜੁਨ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਵਿਚਰਤੋ ਨਿਘ੍ਨਤਸ਼੍ਚ ਰਣਾਜਿਰੇ । ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਨਦੀ ਘੋਰਾ ਸ਼ੋਣਿਤਾਨ੍ਤ੍ਰਤਰਙ੍ਗਿਣੀ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਲਹੂ ਤੇ ਅੰਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਦਰਿਆ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਅਸ੍ਥਿਸ਼ੈਵਾਲਸਂਬਾਧਾਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਪਾਰ੍ਥਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍ । ਸ਼ਰਚਾਪਪ੍ਲਵਾਂ ਘੋਰਾਂ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਕਰ੍ਦਮਾਮ੍
ਉਹ ਦਰਿਆ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਜਲ-ਕਾਂਡ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਬਣਾਈ, ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਕਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਤੇ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਪਲੀਤ ਸੀ।
ਰਥੋਡੁਪਾਂ ਚਾਨ੍ਤ੍ਰਸਰ੍ਪਾਂ ਕੇਸ਼ਸ਼ੈਵਾਲਸ਼ਾਡ੍ਵਲਾਮ੍। ਕਰਵਾਲਾਸਿਪਾਠੀਨਾਂ ਚਾਮਰੋष੍ਣੀषਫੇਨਿਲਾਮ੍
ਉਸ ਵਿਚ ਰਥ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ, ਅੰਤਰਾਂ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਵਾਲ ਤੇ ਜਲ-ਕਾਂਡ ਘਾਹ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਕਟਾਰੀਆਂ ਦੇ ਪੱਖੇ ਤੇ ਪੱਗਾਂ ਦੀ ਝੱਗ ਸੀ।
ਅਸ਼੍ਵਗ੍ਰੀਵਾਮਹਾਵਰ੍ਤਾਂ ਕਬਨ੍ਧਜਲਮਾਨੁषਾਮ੍। ਕਾਕਕਙ੍ਕਰੁਤਾਂ ਤੀਵ੍ਰਾਂ ਸਾਰਸਕ੍ਰੌਞ੍ਚਨਾਦਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਵਿਚ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗਰਦਨਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਭੰਵਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਧੜ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ, ਕਾਂਵਾਂ ਤੇ ਗਿਦੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ, ਤੇ ਬਗਲਿਆਂ ਤੇ ਸਾਰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸਿਂਹਨਾਦਮਹਾਨਾਦਾਂ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਵਨਮਹਾਸ੍ਵਨਾਮ੍ । ਵੀਰੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਪਦ੍ਮਾਢ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਚਾਪਮਹਾਨਲਾਮ੍
ਉਸ ਵਿਚ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣ ਦੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕੌਂਸਲਾਂ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਕਮਾਨਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਸੀ।
ਪਦਾਤਿਮਤ੍ਸ੍ਯਕਲੁषਾਂ ਗਜਸ਼ੀਰ੍षਕਕਚ੍ਛਪਾਮ੍। ਗੋਮਾਯੁਗਸਂਘੁष੍ਟਾਂ ਮਾਂਸਮਞ੍ਜਾਭਿਕਰ੍ਦਮਾਮ੍
ਉਸ ਵਿਚ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ, ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਮਿੱਟੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਕੱਛੂਏ, ਗੀਦੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ, ਤੇ ਮਾਸ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਪਲੀਤ ਮੈਲ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਯਨ੍ਨਦੀਂ ਘੋਰਾਂ ਪਿਸ਼ਾਚਗਣਸੇਵਿਤਾਮ੍ । ਅਪਾਰਾਮਨਿਵਾਸਾਂ ਚ ਰਕ੍ਤੋਦਾਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਦਰਿਆ ਵਗਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪਿਸਾਚਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਵੱਸਦੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਪਾਰ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਲਹੂ ਹੀ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮਕਰੋਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਨਦੀਮੁਤ੍ਤਮਸ਼ੋਣਿਤਾਮ੍। ਗਜਵਰ੍ਮਮਹਾਦ੍ਵੀਪਾਮਸ਼੍ਵਦੇਹਮਹਾਸ਼ਿਲਾਮ੍
ਪਾਰਥ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਧੀਆ ਲਹੂ ਦੀ ਦਰਿਆ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਚਾਓ ਵਾਲੇ ਜਜ਼ੀਰੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਪੱਥਰ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਚੱਟਾਨਾਂ ਸਨ।
ਪਦਾਤਿਦੇਹਸਂਘਾਟਾਂ ਰਥਾਵਲਿਮਹਾਤਰੁਮ੍। ਕੇਸ਼ਸ਼ਾਦ੍ਵਲਸਂਛਨ੍ਨਾਂ ਸੁਤਰਾਂ ਭੀਤਿਦਾਂ ਨृਣਾਮ੍
ਉਸ ਵਿਚ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਆਂ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਵਾਲ ਤੇ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਅਗਾਧਰਕ੍ਤੋਦਵਹਾਂ ਯਮਸਾਗਰਗਾਮਿਨੀਮ੍। ਦੁਸ੍ਤਰਾਂ ਭੀਰੁਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਸੁਤਰਾਂ ਨृਪ। ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਯਨ੍ਨਦੀਮੇਵਂ ਭੀषਣਾਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਃ
ਉਸ ਵਿਚ ਲਹੂ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਪਾਣੀ ਵਗਦੇ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ, ਡਰਪੋਕਾਂ ਤੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਪਰ ਵਿਰਲੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਦਰਿਆ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਦਦਾਨਸ੍ਯ ਸ਼ਰਾਨ੍ਸਨ੍ਦਧਾਨਸ੍ਯ ਮੁਞ੍ਚਤਃ। ਵਿਕਰ੍षਤਸ਼੍ਚ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦਦृਸ਼ੇऽਨ੍ਤਰਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਤੀਰ ਚੁੱਕਦਾ, ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਛੱਡਦਾ ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਖਿੱਚਦਾ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਫ਼ਰਕ ਜਾਂ ਵਿਰਾਮ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਭੀष੍ਮਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍। ਤ੍ਰਸ੍ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਕੌਰਵ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਹ ਫੌਜ ਭਜਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਵਲ ਵਧ ਗਿਆ। ਮਹਾਨ ਕੌਰਵ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸੈਨਾ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ।
ਬਾਣਾਨ੍ਧਨੁषਿ ਸਂਧਾਯ ਚਤੁਰਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਃ। ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਭੀਤਸ੍ਤਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚਾਰ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਾਨ੍ਤਿਕਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਵਬ੍ਰੂਤਾਂ ਚ ਕੌਸ਼ਲਮ੍ । ਸੋऽਪ੍ਯਾਸ਼ੀਰਵਦਦ੍ਭੀष੍ਮਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਜਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਹ ਦੋ ਤੀਰ ਕਰਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਕਲਾ ਦਿਖਾ ਗਏ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵੀ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਜਿੱਤਦਾ ਰਹੇ।'
ਨਰਸਿਂਹਮੁਪਾਯਾਨ੍ਤਂ ਜਿਗੀषਨ੍ਤਂ ਪਰਾਨ੍ਰਣੇ। ਵृषਸੇਨੋऽਭ੍ਯਯਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮੋ ਧਨਂਜਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਆਪਣਾ ਵੈਰੀ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ ਵੀ ਧਨੰਜੈ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਆ ਗਿਆ।
ਵੈਕਰ੍ਤਨਾਤ੍ਮਜੋ ਵੀਰਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਸ਼ੌਰ੍ਯਵੀਰ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਕਰ੍ਣਾਦ੍ਬਿਮ੍ਬਾਦ੍ਵਿਮ੍ਬ ਇਵੋਦ੍ਧृਤਃ
ਕਰਨ ਦਾ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ੂਰੀਤਾ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਕਰਕੇ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਕਰਣ ਦੀ ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਉਸ ਤੋਂ ਜਿਵੇਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਤ੍ਮਨਾ ਯੁਧ੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵृषਸੇਨਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ । ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਸ੍ਤਲਾਘਵਪੌਰੁषੇ। ਤੁਤੋष ਚ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵृषਸੇਨਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਜਦ ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਚੁਸਤਤਾ ਤੇ ਹੌਂਸਲਾ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।