ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੈਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਦਸ਼ਭਿਃ ਖਙ੍ਗਚਰ੍ਮਣੀ । ਨਿਮੇषਾਦਿਵ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦਸ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚਮਤਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਵਿषਣ੍ਣਵਦਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਨਾਸ਼ਾਤ੍ਖਙ੍ਗਚਰ੍ਮਣੋਃ। ਦਨ੍ਤੈਰ੍ਦਨ੍ਤਚ੍ਛਦਾਨ੍ਦष੍ਟ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪ ਹृਦਿ ਦੀਰ੍ਘਵਤ੍
ਉਥੇ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉੱਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਨਾਲ ਹੋਠ ਚਬਾ ਕੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ ਪੁਨਸ਼੍ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਾਪਗਮਨੋਦ੍ਯਤਃ। ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮ੍ਨਸ੍ਤੁ ਸ ਰਥਂ ਕृਪਃ ਸਮਭਿਪੁਪ੍ਲੁਵੇ। ਸ੍ਵਸ੍ਰੀਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਧਨੁਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਹੋਇਆ ਠੀਕ ਹੈ,' ਤੇ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਲਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਪਂ ਫਲ੍ਗੁਨੇਨ ਪੀਡਿਤਂ ਚੋਰ੍ਜਿਤਂ ਚ ਤਮ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਤੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦ੍ਰੋਣ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਏਕੈਕਮਸ੍ਮਾਨ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਪਰਾਜਯਤਿ ਫਲ੍ਗੁਨਃ। ਅਹਂ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਗੌਤਮ ਏਵ ਚ। ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਃ ਸ਼ੂਰਾ ਵਯਂ ਜੇष੍ਯਾਮ ਵਾਸਵਿਮ੍
ਫਲਗੁਨ ਸਾਨੂੰ ਇਕ ਇਕ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ: ਮੈਂ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕਰਣ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਗੌਤਮ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਹਰਾ ਲਵਾਂਗੇ।
ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਮੁਖਾ ਰਥਾਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਸਹਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਰਥੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸ ਸਾਯਕਮਯੈਰ੍ਜਾਲੈਃ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਚ੍ਛਰੌਘੈਸ੍ਤਾਨ੍ਨੀਹਾਰ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਧੁੰਦ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਨਦਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨਾਗੈਰ੍ਹੇषਮਾਣੈਸ਼੍ਚ ਵਾਜਿਭਿਃ । ਭੇਰੀਸ਼ਙ੍ਖਨਿਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਸ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤੁਮੁਲੋऽਭਵਤ੍
ਗੱਜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਜਣੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹਿਨ੍ਹਕਾਰਾਂ, ਤੇ ਡੰਗਾਂ ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਾਗਾਸ਼੍ਵਕਾਯਾਨ੍ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਲੌਹਾਨਿ ਕਵਚਾਨਿ ਚ। ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਨ੍ਯਪਤਞ੍ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਰਸ਼ਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਵਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤ੍ਵਰਮਾਣਃ ਸ਼ਰਾਨਸ੍ਯਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਮਧ੍ਯਂਦਿਨਗਤੋऽਰ੍ਚਿष੍ਮਾਞ੍ਛਰਦੀਵ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਪਾਂਡਵ, ਜਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਦੁਪਹਿਰ ਵਾਲੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਵਿषਹ੍ਯ ਸ਼ਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਰ੍ਥਚਾਪਚ੍ਯੁਪਾਨ੍ਰਣੇ। ਉਦਕ੍ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਰਥੇਭ੍ਯੋ ਰਥਿਨਸ੍ਤਦਾ। ਸਾਦਿਨਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਪृष੍ਠੇਭ੍ਯੋ ਭੂਮੌ ਚਾਪਿ ਪਦਾਤਯਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਰਥੀ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਤੋਂ, ਘੋੜਸਵਾਰ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ, ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੁ ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਕਵਚਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਤਾਮ੍ਰਰਾਜਤਲੌਹਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਨ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ
ਜਦ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਤਾਮਬੇ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਵਚਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ।
ਛਨ੍ਨਮਾਯੋਧਨਂ ਜਜ੍ਞੇ ਸ਼ਰੀਰੈਰ੍ਗਤਚੇਤਸਾਮ੍। ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਗਲਿਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਤਤਾਮਸ਼੍ਵਸਾਦਿਨਾਮ੍
ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਥੱਕ ਕੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਨ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਰਥੋਪਸ੍ਥਾਨ੍ਮਾਨਵੈਰਾਸ੍ਤृਣੋਨ੍ਮਹੀਮ੍। ਪ੍ਰਨृਤ੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਚਾਪਹਸ੍ਤੇ ਧਨਂਜਯਃ
ਧਨੰਜਯ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਨੱਚਦਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਨਰਰ੍षਭਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਵਿष੍ਣੂਜਿਤਮਿਵਾਸ਼ਨੇ। ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਵ੍ਯਲੀਯਨ੍ਤ ਚ ਭਾਗਸ਼
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਢ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਗੱਜਣੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਈਆਂ।
ਕੁਣ੍ਡਲੋष੍ਣੀषਧਾਰੀਣਿ ਜਾਤਰੂਪਸ੍ਰਜਾਨਿ ਚ। ਪਤਿਤਾਨਿ ਸ੍ਮ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਕਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਕੁੰਡਲ, ਪੱਗ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵੱਖ ਹੋਏ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਸਨ।
ਵਿਸ਼ਿਖੋਨ੍ਮਥਿਤੈਰ੍ਗਾਤ੍ਰੈਰ੍ਬਾਹੁਭਿਸ਼੍ਚ ਸਕਾਰ੍ਮੁਕੈਃ। ਸਹਸ੍ਤਾਭਰਣੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਭਾਤਿ ਮੇਦਿਨੀ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ, ਧਣਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕਮਾਨ ਫੜੇ ਹੋਏ ਬਾਂਹਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਹੱਥ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗਹਣੇ ਪਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਇੰਝ ਪਏ ਹਨ ਕਿ ਧਰਤੀ ਓਹਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ਿਰਸਾਂ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਸਮਰੇ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਅਸ਼੍ਮਵृष੍ਟਿਰਿਵਾਕਾਸ਼ਾਦਭਵਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਦੋਂ ਸਿਰ ਵੱਢੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤਦਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਰੌਦ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਜਘਾਨ ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰਾਞ੍ਛਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਥਾਵਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਾਰਣ੍ਯੇ ਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਚ। ਕ੍ਰੋਧਾਗ੍ਨਿਮੁਤ੍ਸਸਰ੍ਜਾਜੌ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤੈਰਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਰਿਹਾ, ਓਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਦਹਤਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਸ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਪਰਾ ਯੋਧਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਫੌਜ ਸੜਦੀ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਯਥਾ ਨਲਵਨਂ ਨਾਗਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਃ षष੍ਟਿਹਾਯਨਃ। ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਾਨਪਾਮृਦ੍ਰਾਦਰ੍ਜੁਨਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ
ਜਿਵੇਂ ਸੱਠ ਸਾਲ ਦਾ ਹਾਥੀ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪੋਖਰ ਉਜਾੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰ ਸੁੱਟੇ।
ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਚ ਤਤਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤ੍ਰਾਸਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਜਯਤਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਰ੍ਯਾਵਰ੍ਤਤ ਭਾਰਤ
ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਅਰਜੁਨ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਵਿਚਰਤੋ ਨਿਘ੍ਨਤਸ਼੍ਚ ਰਣਾਜਿਰੇ । ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਨਦੀ ਘੋਰਾ ਸ਼ੋਣਿਤਾਨ੍ਤ੍ਰਤਰਙ੍ਗਿਣੀ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਲਹੂ ਤੇ ਅੰਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਦਰਿਆ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਅਸ੍ਥਿਸ਼ੈਵਾਲਸਂਬਾਧਾਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਪਾਰ੍ਥਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍ । ਸ਼ਰਚਾਪਪ੍ਲਵਾਂ ਘੋਰਾਂ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਕਰ੍ਦਮਾਮ੍
ਉਹ ਦਰਿਆ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਜਲ-ਕਾਂਡ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਬਣਾਈ, ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਕਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਤੇ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਪਲੀਤ ਸੀ।
ਰਥੋਡੁਪਾਂ ਚਾਨ੍ਤ੍ਰਸਰ੍ਪਾਂ ਕੇਸ਼ਸ਼ੈਵਾਲਸ਼ਾਡ੍ਵਲਾਮ੍। ਕਰਵਾਲਾਸਿਪਾਠੀਨਾਂ ਚਾਮਰੋष੍ਣੀषਫੇਨਿਲਾਮ੍
ਉਸ ਵਿਚ ਰਥ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ, ਅੰਤਰਾਂ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਵਾਲ ਤੇ ਜਲ-ਕਾਂਡ ਘਾਹ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਕਟਾਰੀਆਂ ਦੇ ਪੱਖੇ ਤੇ ਪੱਗਾਂ ਦੀ ਝੱਗ ਸੀ।
ਅਸ਼੍ਵਗ੍ਰੀਵਾਮਹਾਵਰ੍ਤਾਂ ਕਬਨ੍ਧਜਲਮਾਨੁषਾਮ੍। ਕਾਕਕਙ੍ਕਰੁਤਾਂ ਤੀਵ੍ਰਾਂ ਸਾਰਸਕ੍ਰੌਞ੍ਚਨਾਦਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਵਿਚ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗਰਦਨਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਭੰਵਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਧੜ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ, ਕਾਂਵਾਂ ਤੇ ਗਿਦੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ, ਤੇ ਬਗਲਿਆਂ ਤੇ ਸਾਰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸਿਂਹਨਾਦਮਹਾਨਾਦਾਂ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਵਨਮਹਾਸ੍ਵਨਾਮ੍ । ਵੀਰੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਪਦ੍ਮਾਢ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਚਾਪਮਹਾਨਲਾਮ੍
ਉਸ ਵਿਚ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣ ਦੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕੌਂਸਲਾਂ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਕਮਾਨਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਸੀ।
ਪਦਾਤਿਮਤ੍ਸ੍ਯਕਲੁषਾਂ ਗਜਸ਼ੀਰ੍षਕਕਚ੍ਛਪਾਮ੍। ਗੋਮਾਯੁਗਸਂਘੁष੍ਟਾਂ ਮਾਂਸਮਞ੍ਜਾਭਿਕਰ੍ਦਮਾਮ੍
ਉਸ ਵਿਚ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ, ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਮਿੱਟੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਕੱਛੂਏ, ਗੀਦੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ, ਤੇ ਮਾਸ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਪਲੀਤ ਮੈਲ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਯਨ੍ਨਦੀਂ ਘੋਰਾਂ ਪਿਸ਼ਾਚਗਣਸੇਵਿਤਾਮ੍ । ਅਪਾਰਾਮਨਿਵਾਸਾਂ ਚ ਰਕ੍ਤੋਦਾਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਦਰਿਆ ਵਗਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪਿਸਾਚਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਵੱਸਦੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਪਾਰ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਲਹੂ ਹੀ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।