ਅਥਾਸ੍ਯ ਯੁਗਮੇਕੇਨ ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਹਯਾਨ੍। षष੍ਠੇਨ ਤੁ ਸ਼ਿਰਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਕृਪਸ੍ਯ ਰਥਸਾਰਥੇਃ
ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਜੋੜ ਮਾਰਿਆ, ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਛੇਵੇਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਪ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਵੇਣੁਂ ਬਲਵਾਨ੍ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇਨ ਤੁ ਭਲ੍ਲੇਨ ਕृਪਸ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ
ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵੰਨੀਆਂ ਵਾਲਾ ਡੰਡਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਦੋ ਨਾਲ ਰਥ ਦਾ ਧੁਰਾ; ਤੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਰਧਚੰਦ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਪ ਦਾ ਤੀਰ-ਧਨੁ ਤੇ ਤੰਤ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਨਿਕਾਸ਼ੇਨ ਫਲ੍ਗੁਨਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ੍ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਫਿਰ ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਧਨੁ ਕੱਟ ਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਰਵੇਂ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਪ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਵਿਰਥੋ ਹਤਾਸ਼੍ਵੋ ਹਤਸਾਰਥਿਃ । ਅਥ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪਰਾਮृਸ਼੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਪ੍ਰਭਾਮ੍ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਹਸਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਾਰ੍ਥਾਯਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣੇ
ਹੁਣ ਕ੍ਰਿਪ, ਧਨੁ, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰਥ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਾਮਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਥਾਰੂਪਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਹੇਮਪਰਿष੍ਕृਤਾਮ੍। ਰੁਰੋਧ ਸਾਯਕੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖੈਸ਼੍ਚ ਤਾਮ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਐਸੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਉਸ ਭਾਲਾ ਨੂੰ ਨੁਕਲੇ ਤੇ ਅਰਧਚੰਦ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਆਪਤਨ੍ਤੀਂ ਮਹੋਲ੍ਕਾਭਾਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸਾਪਤਦ੍ਦਸ਼ਧਾ ਭੂਮੌ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਨਿਹਤਾ ਸ਼ਰੈਃ
ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਦੱਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਉਹ ਦੱਸ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਿਨਿਕृਤ੍ਤਾਯਾਂ ਵਿਰਥਃ ਸ਼ਰਪੀਡਿਤਃ। ਗਦਾਪਾਣਿਰਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਮਿਤ੍ਰਹਾ। ਗਦਾਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਹਸਾ ਪਾਰ੍ਥਾਯਾਮਿਤਤੇਜਸੇ
ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਭਾਲਾ ਕੱਟੀ ਗਈ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ, ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਕ੍ਰਿਪ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਫ਼ੌਰਨ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰਿਆ ਤੇ ਪਾਰਥ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਸਾ ਚ ਮੁਕ੍ਤਾ ਗਦਾ ਗੁਰ੍ਵੀ ਰੂਪੇਣਾਸ੍ਯ ਪਰਿष੍ਕृਤਾ । ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਸ਼ਰੈਰ੍ਨੁਨ੍ਨਾ ਪ੍ਰਤਿਮਾਰ੍ਗਂ ਜਗਾਮ ਸਾ
ਉਹ ਭਾਰੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਗਦਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਸੁੱਟੀ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਈ।
ਅਥ ਖਙ੍ਗਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸ਼ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਭਾਨੁਮਤ੍। ਇਯੇष ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਕृਪੋ ਲਘੁਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢੀ, ਜੋ ਸੌ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਸ਼ਰਦ੍ਵਤ੍ਸੁਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਹਾਚਾਰ੍ਯਃ ਸੁਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਖੇਚਰੇਵ ਚਚਾਰਕੈਃ ਕ੍ਰਮਾਚ੍ਚਰ੍ਮਾਸਿਧृਗ੍ਭੁਵਿ
ਸ਼ਰਦਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਕਾਬਲ ਅਧਿਆਪਕ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨੀ ਜੀਵ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੈਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਦਸ਼ਭਿਃ ਖਙ੍ਗਚਰ੍ਮਣੀ । ਨਿਮੇषਾਦਿਵ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦਸ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚਮਤਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਵਿषਣ੍ਣਵਦਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਨਾਸ਼ਾਤ੍ਖਙ੍ਗਚਰ੍ਮਣੋਃ। ਦਨ੍ਤੈਰ੍ਦਨ੍ਤਚ੍ਛਦਾਨ੍ਦष੍ਟ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪ ਹृਦਿ ਦੀਰ੍ਘਵਤ੍
ਉਥੇ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉੱਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਨਾਲ ਹੋਠ ਚਬਾ ਕੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ ਪੁਨਸ਼੍ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਾਪਗਮਨੋਦ੍ਯਤਃ। ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮ੍ਨਸ੍ਤੁ ਸ ਰਥਂ ਕृਪਃ ਸਮਭਿਪੁਪ੍ਲੁਵੇ। ਸ੍ਵਸ੍ਰੀਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਧਨੁਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਹੋਇਆ ਠੀਕ ਹੈ,' ਤੇ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਲਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਪਂ ਫਲ੍ਗੁਨੇਨ ਪੀਡਿਤਂ ਚੋਰ੍ਜਿਤਂ ਚ ਤਮ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਤੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦ੍ਰੋਣ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਏਕੈਕਮਸ੍ਮਾਨ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਪਰਾਜਯਤਿ ਫਲ੍ਗੁਨਃ। ਅਹਂ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਗੌਤਮ ਏਵ ਚ। ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਃ ਸ਼ੂਰਾ ਵਯਂ ਜੇष੍ਯਾਮ ਵਾਸਵਿਮ੍
ਫਲਗੁਨ ਸਾਨੂੰ ਇਕ ਇਕ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ: ਮੈਂ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕਰਣ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਗੌਤਮ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਹਰਾ ਲਵਾਂਗੇ।
ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਮੁਖਾ ਰਥਾਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਸਹਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਰਥੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸ ਸਾਯਕਮਯੈਰ੍ਜਾਲੈਃ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਚ੍ਛਰੌਘੈਸ੍ਤਾਨ੍ਨੀਹਾਰ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਧੁੰਦ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਨਦਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨਾਗੈਰ੍ਹੇषਮਾਣੈਸ਼੍ਚ ਵਾਜਿਭਿਃ । ਭੇਰੀਸ਼ਙ੍ਖਨਿਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਸ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤੁਮੁਲੋऽਭਵਤ੍
ਗੱਜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਜਣੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹਿਨ੍ਹਕਾਰਾਂ, ਤੇ ਡੰਗਾਂ ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਾਗਾਸ਼੍ਵਕਾਯਾਨ੍ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਲੌਹਾਨਿ ਕਵਚਾਨਿ ਚ। ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਨ੍ਯਪਤਞ੍ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਰਸ਼ਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਵਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤ੍ਵਰਮਾਣਃ ਸ਼ਰਾਨਸ੍ਯਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਮਧ੍ਯਂਦਿਨਗਤੋऽਰ੍ਚਿष੍ਮਾਞ੍ਛਰਦੀਵ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਪਾਂਡਵ, ਜਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਦੁਪਹਿਰ ਵਾਲੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਵਿषਹ੍ਯ ਸ਼ਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਰ੍ਥਚਾਪਚ੍ਯੁਪਾਨ੍ਰਣੇ। ਉਦਕ੍ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਰਥੇਭ੍ਯੋ ਰਥਿਨਸ੍ਤਦਾ। ਸਾਦਿਨਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਪृष੍ਠੇਭ੍ਯੋ ਭੂਮੌ ਚਾਪਿ ਪਦਾਤਯਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਰਥੀ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਤੋਂ, ਘੋੜਸਵਾਰ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ, ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੁ ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਕਵਚਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਤਾਮ੍ਰਰਾਜਤਲੌਹਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਨ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ
ਜਦ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਤਾਮਬੇ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਵਚਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ।
ਛਨ੍ਨਮਾਯੋਧਨਂ ਜਜ੍ਞੇ ਸ਼ਰੀਰੈਰ੍ਗਤਚੇਤਸਾਮ੍। ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਗਲਿਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਤਤਾਮਸ਼੍ਵਸਾਦਿਨਾਮ੍
ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਥੱਕ ਕੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਨ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਰਥੋਪਸ੍ਥਾਨ੍ਮਾਨਵੈਰਾਸ੍ਤृਣੋਨ੍ਮਹੀਮ੍। ਪ੍ਰਨृਤ੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਚਾਪਹਸ੍ਤੇ ਧਨਂਜਯਃ
ਧਨੰਜਯ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਨੱਚਦਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਨਰਰ੍षਭਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਵਿष੍ਣੂਜਿਤਮਿਵਾਸ਼ਨੇ। ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਵ੍ਯਲੀਯਨ੍ਤ ਚ ਭਾਗਸ਼
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਢ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਗੱਜਣੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਈਆਂ।
ਕੁਣ੍ਡਲੋष੍ਣੀषਧਾਰੀਣਿ ਜਾਤਰੂਪਸ੍ਰਜਾਨਿ ਚ। ਪਤਿਤਾਨਿ ਸ੍ਮ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਕਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਕੁੰਡਲ, ਪੱਗ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵੱਖ ਹੋਏ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਸਨ।
ਵਿਸ਼ਿਖੋਨ੍ਮਥਿਤੈਰ੍ਗਾਤ੍ਰੈਰ੍ਬਾਹੁਭਿਸ਼੍ਚ ਸਕਾਰ੍ਮੁਕੈਃ। ਸਹਸ੍ਤਾਭਰਣੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਭਾਤਿ ਮੇਦਿਨੀ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ, ਧਣਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕਮਾਨ ਫੜੇ ਹੋਏ ਬਾਂਹਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਹੱਥ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗਹਣੇ ਪਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਇੰਝ ਪਏ ਹਨ ਕਿ ਧਰਤੀ ਓਹਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ਿਰਸਾਂ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਸਮਰੇ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਅਸ਼੍ਮਵृष੍ਟਿਰਿਵਾਕਾਸ਼ਾਦਭਵਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਦੋਂ ਸਿਰ ਵੱਢੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤਦਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਰੌਦ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਜਘਾਨ ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰਾਞ੍ਛਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਥਾਵਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਾਰਣ੍ਯੇ ਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਚ। ਕ੍ਰੋਧਾਗ੍ਨਿਮੁਤ੍ਸਸਰ੍ਜਾਜੌ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤੈਰਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਰਿਹਾ, ਓਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।