ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਸ਼ੋ ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ । ਏਕਚ੍ਛਾਯਮਿਵਾਕਾਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਕृਤਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਕੋਨੇ ਘੇਰ ਲਏ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਐਵੇਂ ਢੱਕ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰਾ ਅਸਮਾਨ ਇਕ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਃ ਕृਪਮ੍ । ਉਦ੍ਗਤਃ ਸਮਰੇ ਮੇਘੋ ਧਾਰਾਭਿਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਅਪਾਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਕ੍ਰਿਪ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਠਿਆ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸ਼ਰੈਰਰ੍ਪਿਤਃ ऋਦ੍ਧਃ ਸ਼ਿਤੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ । ਕृਪੋ ਬਭੂਵ ਸਮਰੇ ਵਿਧੂਮੋऽਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਂਮ੍
ਉਹ ਨੁਕਲੇ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਪ ਐਵੇਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅੱਗ ਬਿਨਾਂ ਧੂੰਏ ਦੇ ਸੜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਪਾਰ੍ਥਮਪ੍ਰਤਿਮੌਜਸਮ੍ । ਅਰ੍ਦਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਨਨਾਦ ਸਮਰੇ ਕृਪਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਬਲੀ ਕ੍ਰਿਪ ਨੇ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨਾਅਰਾ ਮਾਰਿਆ।
ਤਤਃ ਕਨਕਪੁਙ੍ਖੇਨ ਸ਼ਰੇਣ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾ। ਬਿਭੇਦ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕृਪਸ੍ਯ ਧ੍ਵਜਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਪੰਖੀ ਤੇ ਵਕਰੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਪ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਝੰਡਾ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਸੂਰ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭਾਨ੍ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਭੂਯੋ ਬਹੁਸ਼ਿਲੀਮੁਖਾਨ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰ ਤੇ ਕਈ ਚੌੜੀਆਂ ਨੋਕ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਚੁੱਕ ਲੀਆਂ।
ਤੈਸ੍ਤਦਾਤੀਂ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕृਪਸ੍ਯ ਰਥਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਜਘਾਨ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਪ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਕੇਤੁਃ ਸੁਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਾਸ਼੍ਵੋ ਮਣਿਮਾਂਸ੍ਤਦ। ਮੁਞ੍ਜਮੌਲਿਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਹੇਮਵਰ੍ਣੋ ਭਯਾਵਹਃ
ਚੰਦਰਕੇਤੁ, ਸੁਕੇਤੁ, ਚਿਤ੍ਰਾਸ਼ਵ, ਮਣਿਮਾਨ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਮੁੰਜਮੌਲੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਨ—
ਸੁਰਥੋऽਤਿਰਥਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਪੇਣੋऽਰਿष੍ਟ ਏਵ ਚ। ਨृਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਸਹਾਨੀਕਾਸ੍ਤੇ ਨਿषੇਦੁਰ੍ਗਤਾਸਵਃ
ਸੁਰਥ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਸੁਪੇਣ, ਅਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਕੇਤੁ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਜਿਉਂਦੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਾਨ੍ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਨਿਮੇਪਾਦਿਵ ਭਾਰਤ । ਪੁਨਰਨ੍ਯਾਨ੍ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਤੈਰਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਨੋਕ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਚੁੱਕ ਲੀਆਂ।
ਅਥਾਸ੍ਯ ਯੁਗਮੇਕੇਨ ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਹਯਾਨ੍। षष੍ਠੇਨ ਤੁ ਸ਼ਿਰਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਕृਪਸ੍ਯ ਰਥਸਾਰਥੇਃ
ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਜੋੜ ਮਾਰਿਆ, ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਛੇਵੇਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਪ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਵੇਣੁਂ ਬਲਵਾਨ੍ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇਨ ਤੁ ਭਲ੍ਲੇਨ ਕृਪਸ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ
ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵੰਨੀਆਂ ਵਾਲਾ ਡੰਡਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਦੋ ਨਾਲ ਰਥ ਦਾ ਧੁਰਾ; ਤੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਰਧਚੰਦ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਪ ਦਾ ਤੀਰ-ਧਨੁ ਤੇ ਤੰਤ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਨਿਕਾਸ਼ੇਨ ਫਲ੍ਗੁਨਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ੍ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਫਿਰ ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਧਨੁ ਕੱਟ ਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਰਵੇਂ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਪ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਵਿਰਥੋ ਹਤਾਸ਼੍ਵੋ ਹਤਸਾਰਥਿਃ । ਅਥ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪਰਾਮृਸ਼੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਪ੍ਰਭਾਮ੍ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਹਸਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਾਰ੍ਥਾਯਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣੇ
ਹੁਣ ਕ੍ਰਿਪ, ਧਨੁ, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰਥ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਾਮਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਥਾਰੂਪਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਹੇਮਪਰਿष੍ਕृਤਾਮ੍। ਰੁਰੋਧ ਸਾਯਕੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖੈਸ਼੍ਚ ਤਾਮ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਐਸੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਉਸ ਭਾਲਾ ਨੂੰ ਨੁਕਲੇ ਤੇ ਅਰਧਚੰਦ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਆਪਤਨ੍ਤੀਂ ਮਹੋਲ੍ਕਾਭਾਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸਾਪਤਦ੍ਦਸ਼ਧਾ ਭੂਮੌ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਨਿਹਤਾ ਸ਼ਰੈਃ
ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਦੱਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਉਹ ਦੱਸ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਿਨਿਕृਤ੍ਤਾਯਾਂ ਵਿਰਥਃ ਸ਼ਰਪੀਡਿਤਃ। ਗਦਾਪਾਣਿਰਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਮਿਤ੍ਰਹਾ। ਗਦਾਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਹਸਾ ਪਾਰ੍ਥਾਯਾਮਿਤਤੇਜਸੇ
ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਭਾਲਾ ਕੱਟੀ ਗਈ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ, ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਕ੍ਰਿਪ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਫ਼ੌਰਨ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰਿਆ ਤੇ ਪਾਰਥ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਸਾ ਚ ਮੁਕ੍ਤਾ ਗਦਾ ਗੁਰ੍ਵੀ ਰੂਪੇਣਾਸ੍ਯ ਪਰਿष੍ਕृਤਾ । ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਸ਼ਰੈਰ੍ਨੁਨ੍ਨਾ ਪ੍ਰਤਿਮਾਰ੍ਗਂ ਜਗਾਮ ਸਾ
ਉਹ ਭਾਰੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਗਦਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਸੁੱਟੀ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਈ।
ਅਥ ਖਙ੍ਗਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸ਼ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਭਾਨੁਮਤ੍। ਇਯੇष ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਕृਪੋ ਲਘੁਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢੀ, ਜੋ ਸੌ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਸ਼ਰਦ੍ਵਤ੍ਸੁਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਹਾਚਾਰ੍ਯਃ ਸੁਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਖੇਚਰੇਵ ਚਚਾਰਕੈਃ ਕ੍ਰਮਾਚ੍ਚਰ੍ਮਾਸਿਧृਗ੍ਭੁਵਿ
ਸ਼ਰਦਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਕਾਬਲ ਅਧਿਆਪਕ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨੀ ਜੀਵ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੈਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਦਸ਼ਭਿਃ ਖਙ੍ਗਚਰ੍ਮਣੀ । ਨਿਮੇषਾਦਿਵ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦਸ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚਮਤਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਵਿषਣ੍ਣਵਦਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਨਾਸ਼ਾਤ੍ਖਙ੍ਗਚਰ੍ਮਣੋਃ। ਦਨ੍ਤੈਰ੍ਦਨ੍ਤਚ੍ਛਦਾਨ੍ਦष੍ਟ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪ ਹृਦਿ ਦੀਰ੍ਘਵਤ੍
ਉਥੇ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉੱਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਨਾਲ ਹੋਠ ਚਬਾ ਕੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ ਪੁਨਸ਼੍ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਾਪਗਮਨੋਦ੍ਯਤਃ। ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮ੍ਨਸ੍ਤੁ ਸ ਰਥਂ ਕृਪਃ ਸਮਭਿਪੁਪ੍ਲੁਵੇ। ਸ੍ਵਸ੍ਰੀਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਧਨੁਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਹੋਇਆ ਠੀਕ ਹੈ,' ਤੇ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਲਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਪਂ ਫਲ੍ਗੁਨੇਨ ਪੀਡਿਤਂ ਚੋਰ੍ਜਿਤਂ ਚ ਤਮ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਤੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦ੍ਰੋਣ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਏਕੈਕਮਸ੍ਮਾਨ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਪਰਾਜਯਤਿ ਫਲ੍ਗੁਨਃ। ਅਹਂ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਗੌਤਮ ਏਵ ਚ। ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਃ ਸ਼ੂਰਾ ਵਯਂ ਜੇष੍ਯਾਮ ਵਾਸਵਿਮ੍
ਫਲਗੁਨ ਸਾਨੂੰ ਇਕ ਇਕ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ: ਮੈਂ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕਰਣ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਗੌਤਮ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਹਰਾ ਲਵਾਂਗੇ।
ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਮੁਖਾ ਰਥਾਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਸਹਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਰਥੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸ ਸਾਯਕਮਯੈਰ੍ਜਾਲੈਃ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਚ੍ਛਰੌਘੈਸ੍ਤਾਨ੍ਨੀਹਾਰ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਧੁੰਦ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਨਦਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨਾਗੈਰ੍ਹੇषਮਾਣੈਸ਼੍ਚ ਵਾਜਿਭਿਃ । ਭੇਰੀਸ਼ਙ੍ਖਨਿਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਸ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤੁਮੁਲੋऽਭਵਤ੍
ਗੱਜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਜਣੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹਿਨ੍ਹਕਾਰਾਂ, ਤੇ ਡੰਗਾਂ ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਾਗਾਸ਼੍ਵਕਾਯਾਨ੍ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਲੌਹਾਨਿ ਕਵਚਾਨਿ ਚ। ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਨ੍ਯਪਤਞ੍ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਰਸ਼ਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਵਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤ੍ਵਰਮਾਣਃ ਸ਼ਰਾਨਸ੍ਯਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਮਧ੍ਯਂਦਿਨਗਤੋऽਰ੍ਚਿष੍ਮਾਞ੍ਛਰਦੀਵ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਪਾਂਡਵ, ਜਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਦੁਪਹਿਰ ਵਾਲੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।