ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਵਿषੁਧੀ ਦਿਵ੍ਯੌ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਤੇਨ ਪਾਰ੍ਥੋ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਰਿਵਾਚਲਃ
ਪਾਂਡਵ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਅਖੂਟ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਤਰਕਸ਼ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡਿੱਗ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮ੍ਨਃ ਪੁਨਰ੍ਬਾਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਭ੍ਯਸ੍ਯਤੋ ਰਣੇ। ਜਗ੍ਮੁਃ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਭੂਤ੍ਤੇਨਾਧਿਕੋऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਪਰ ਅਸ਼ਵੱਠਾਮਾ ਦੇ ਤੀਰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਏ, ਜਲਦੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵਧਿਆਈ ਮਿਲੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕृਪਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂਵਰਃ । ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧੁਂ ਵੈ ਯੁਦ੍ਧਕਾਮੋ ਮਹਾਰਥਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਕ੍ਰਿਪ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਅਥਂ ਦ੍ਰੌਣੇ ਰਥਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕृਪਸ੍ਯ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਜਗਾਮਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੂਰ੍ਯਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਪ੍ਰਭਮ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦਾ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਕ੍ਰਿਪ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਮਾਰੀ।
ਤੌ ਵੀਰ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੌ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਮਾਨੌ ਮਹਾਰਥੌ। ਵਾषਿਕਾਵਿਵ ਜੀਮੂਤੌ ਵ੍ਯਰੋਚੇਤਾਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਬੱਦਲ ਆਪਸ ਵਿਚ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਸ਼੍ਰਗृਹ੍ਯ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਲੋਕੇ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪੁਨਰਰ੍ਜੁਨਃ। ਅਭ੍ਯਯਾਦ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਨਿਘ੍ਨਞ੍ਸ਼ਰਮਾਲਯਾ
ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਤੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਵਰਗਾ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਕृਪਸ਼੍ਚ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਤਥੈਵਾਰ੍ਜੁਨਮਭ੍ਯਗਾਮ੍
ਕ੍ਰਿਪ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਬਲਵਚ੍ਚਾਪਂ ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਰਕ੍ਤਭੋਜਨਾਨ੍। ਕृਪਃ ਪਾਰ੍ਥਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ਂਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਪ ਨੇ ਲਾਲ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਜੀਮੂਤ ਇਵ ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ਰਵਰ੍ਪਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚਤਿ । ਨਨ੍ਦਯਨ੍ਸੁਹृਦਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੁਧ੍ਯਤ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੌਸਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਬੱਦਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਵਰਗਾ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਫਲਗੁਨ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਕृष੍ਯ ਬਲਵਚ੍ਚਾਪਂ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਚਚਾਰ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਵਿਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਪਾਂਡਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ, ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤਾਣਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਖਾ ਕੇ ਵੱਡੀ ਕਲਾ ਦਿਖਾਈ।
ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਸ਼ੋ ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ । ਏਕਚ੍ਛਾਯਮਿਵਾਕਾਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਕृਤਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਕੋਨੇ ਘੇਰ ਲਏ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਐਵੇਂ ਢੱਕ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰਾ ਅਸਮਾਨ ਇਕ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਃ ਕृਪਮ੍ । ਉਦ੍ਗਤਃ ਸਮਰੇ ਮੇਘੋ ਧਾਰਾਭਿਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਅਪਾਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਕ੍ਰਿਪ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਠਿਆ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸ਼ਰੈਰਰ੍ਪਿਤਃ ऋਦ੍ਧਃ ਸ਼ਿਤੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ । ਕृਪੋ ਬਭੂਵ ਸਮਰੇ ਵਿਧੂਮੋऽਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਂਮ੍
ਉਹ ਨੁਕਲੇ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਪ ਐਵੇਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅੱਗ ਬਿਨਾਂ ਧੂੰਏ ਦੇ ਸੜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਪਾਰ੍ਥਮਪ੍ਰਤਿਮੌਜਸਮ੍ । ਅਰ੍ਦਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਨਨਾਦ ਸਮਰੇ ਕृਪਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਬਲੀ ਕ੍ਰਿਪ ਨੇ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨਾਅਰਾ ਮਾਰਿਆ।
ਤਤਃ ਕਨਕਪੁਙ੍ਖੇਨ ਸ਼ਰੇਣ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾ। ਬਿਭੇਦ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕृਪਸ੍ਯ ਧ੍ਵਜਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਪੰਖੀ ਤੇ ਵਕਰੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਪ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਝੰਡਾ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਸੂਰ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭਾਨ੍ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਭੂਯੋ ਬਹੁਸ਼ਿਲੀਮੁਖਾਨ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰ ਤੇ ਕਈ ਚੌੜੀਆਂ ਨੋਕ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਚੁੱਕ ਲੀਆਂ।
ਤੈਸ੍ਤਦਾਤੀਂ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕृਪਸ੍ਯ ਰਥਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਜਘਾਨ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਪ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਕੇਤੁਃ ਸੁਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਾਸ਼੍ਵੋ ਮਣਿਮਾਂਸ੍ਤਦ। ਮੁਞ੍ਜਮੌਲਿਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਹੇਮਵਰ੍ਣੋ ਭਯਾਵਹਃ
ਚੰਦਰਕੇਤੁ, ਸੁਕੇਤੁ, ਚਿਤ੍ਰਾਸ਼ਵ, ਮਣਿਮਾਨ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਮੁੰਜਮੌਲੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਨ—
ਸੁਰਥੋऽਤਿਰਥਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਪੇਣੋऽਰਿष੍ਟ ਏਵ ਚ। ਨृਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਸਹਾਨੀਕਾਸ੍ਤੇ ਨਿषੇਦੁਰ੍ਗਤਾਸਵਃ
ਸੁਰਥ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਸੁਪੇਣ, ਅਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਕੇਤੁ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਜਿਉਂਦੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਾਨ੍ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਨਿਮੇਪਾਦਿਵ ਭਾਰਤ । ਪੁਨਰਨ੍ਯਾਨ੍ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਤੈਰਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਨੋਕ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਚੁੱਕ ਲੀਆਂ।
ਅਥਾਸ੍ਯ ਯੁਗਮੇਕੇਨ ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਹਯਾਨ੍। षष੍ਠੇਨ ਤੁ ਸ਼ਿਰਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਕृਪਸ੍ਯ ਰਥਸਾਰਥੇਃ
ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਜੋੜ ਮਾਰਿਆ, ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਛੇਵੇਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਪ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਵੇਣੁਂ ਬਲਵਾਨ੍ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇਨ ਤੁ ਭਲ੍ਲੇਨ ਕृਪਸ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ
ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵੰਨੀਆਂ ਵਾਲਾ ਡੰਡਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਦੋ ਨਾਲ ਰਥ ਦਾ ਧੁਰਾ; ਤੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਰਧਚੰਦ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਪ ਦਾ ਤੀਰ-ਧਨੁ ਤੇ ਤੰਤ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਨਿਕਾਸ਼ੇਨ ਫਲ੍ਗੁਨਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ੍ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਫਿਰ ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਧਨੁ ਕੱਟ ਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਰਵੇਂ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਪ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਵਿਰਥੋ ਹਤਾਸ਼੍ਵੋ ਹਤਸਾਰਥਿਃ । ਅਥ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪਰਾਮृਸ਼੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਪ੍ਰਭਾਮ੍ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਹਸਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਾਰ੍ਥਾਯਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣੇ
ਹੁਣ ਕ੍ਰਿਪ, ਧਨੁ, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰਥ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਾਮਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਥਾਰੂਪਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਹੇਮਪਰਿष੍ਕृਤਾਮ੍। ਰੁਰੋਧ ਸਾਯਕੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖੈਸ਼੍ਚ ਤਾਮ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਐਸੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਉਸ ਭਾਲਾ ਨੂੰ ਨੁਕਲੇ ਤੇ ਅਰਧਚੰਦ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਆਪਤਨ੍ਤੀਂ ਮਹੋਲ੍ਕਾਭਾਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸਾਪਤਦ੍ਦਸ਼ਧਾ ਭੂਮੌ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਨਿਹਤਾ ਸ਼ਰੈਃ
ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਦੱਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਉਹ ਦੱਸ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਿਨਿਕृਤ੍ਤਾਯਾਂ ਵਿਰਥਃ ਸ਼ਰਪੀਡਿਤਃ। ਗਦਾਪਾਣਿਰਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਮਿਤ੍ਰਹਾ। ਗਦਾਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਹਸਾ ਪਾਰ੍ਥਾਯਾਮਿਤਤੇਜਸੇ
ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਭਾਲਾ ਕੱਟੀ ਗਈ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ, ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਕ੍ਰਿਪ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਫ਼ੌਰਨ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰਿਆ ਤੇ ਪਾਰਥ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਸਾ ਚ ਮੁਕ੍ਤਾ ਗਦਾ ਗੁਰ੍ਵੀ ਰੂਪੇਣਾਸ੍ਯ ਪਰਿष੍ਕृਤਾ । ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਸ਼ਰੈਰ੍ਨੁਨ੍ਨਾ ਪ੍ਰਤਿਮਾਰ੍ਗਂ ਜਗਾਮ ਸਾ
ਉਹ ਭਾਰੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਗਦਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਸੁੱਟੀ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਈ।
ਅਥ ਖਙ੍ਗਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸ਼ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਭਾਨੁਮਤ੍। ਇਯੇष ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਕृਪੋ ਲਘੁਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢੀ, ਜੋ ਸੌ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਸ਼ਰਦ੍ਵਤ੍ਸੁਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਹਾਚਾਰ੍ਯਃ ਸੁਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਖੇਚਰੇਵ ਚਚਾਰਕੈਃ ਕ੍ਰਮਾਚ੍ਚਰ੍ਮਾਸਿਧृਗ੍ਭੁਵਿ
ਸ਼ਰਦਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਕਾਬਲ ਅਧਿਆਪਕ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨੀ ਜੀਵ ਚਲਦੇ ਹਨ।