ਤਤੋ ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵਿਚਰਿष੍ਯਤਃ । ਵਿਵਰਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਾਲੋਕ੍ਯ ਜ੍ਯਾਂ ਨੁਨੋਦ ਕ੍ਸ਼ੁਰੇਣ ਸਃ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਛੋਟਾ ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੇਜ਼ਰ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਸ੍ਯਾਪੂਜਯਨ੍ਦੇਵਾਃ ਕਰ੍ਮ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਤਿਮਾਨੁषਮ੍ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਨ੍ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ਸ੍ਥਾਤੁਮृਤੇ ਦ੍ਰੌਣੇਰ੍ਧਨਂਜਯਮ੍
ਉਹ ਅਤਿ ਮਨੁੱਖੀ ਕਰਤਬ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਧਨੰਜੈ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਧਨੁਰ੍ਵ੍ਯਸ੍ਯ ਵ੍ਯਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਰਰ੍षਭਃ । ਪੁਨਰਪ੍ਯਭ੍ਯਹਨ੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਹृਦਯੇ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੋਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਦਿਲ 'ਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਸ੍ਵਨਵਤ੍ਤਦਾ। ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਚ ਤਦਾ ਮੌਰ੍ਵ੍ਯਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਮੋਜਸਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਲਵਾਨ ਪਾਰਥ ਹੱਸ ਪਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਰ ਚੜਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ऋਦ੍ਧਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਮਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍ । ऋਦ੍ਧਃ ਸਮਾਹ੍ਵਯਾਮਾਸ ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਭਾਰਤ
ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਉਸਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਾਸਤੇ ਲਲਕਾਰਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਤੋऽਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਪਾਹृਤ੍ਯ ਤੇਨ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਮਾਹਤਃ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਸ੍ਯ ਚਾਪਂ ਚ ਸੂਤਂ ਚਾਸ਼੍ਵਂ ਚ ਤੇਜਸਾ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਰੈਰਾਸ਼ੀਵਿਪੋਪਮੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਵਾਲੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ, ਪਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼, ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਘੋੜਾ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਨੁੱਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਨ੍ਯਂ ਰਥਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਯਾਦ੍ਰਥਿਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਵਾਰਣੇਨੇਵ ਮਤ੍ਤੇਨ ਮਤ੍ਤੋ ਵਾਰਣਯੂਥਪਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਦੂਜੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ ਹੋਰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮੇਕਵੀਰਯੋਃ । ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਦ੍ਵਯੋਰੇਵ ਸੁਮਹਦ੍ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਾਰੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕੱਲਿਆਂ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਤੌ ਵੀਰੌ ਕੁਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਦ੍ਵਿਰਦਾਵਿਵ ਸਂਗਤੌ
ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਲੜਦੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਹਾਥੀ ਆਪਸ ਵਿਚ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਤੌ ਸਮਾਜਘ੍ਨਤੁਰ੍ਵੀਰੌ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੌ । ਸ਼ਰੈ ਰਾਸ਼ੀਵਿषਾਕਾਰੈਰ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਰਿਵ ਪਾਵਕੈਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਵਿषੁਧੀ ਦਿਵ੍ਯੌ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਤੇਨ ਪਾਰ੍ਥੋ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਰਿਵਾਚਲਃ
ਪਾਂਡਵ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਅਖੂਟ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਤਰਕਸ਼ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡਿੱਗ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮ੍ਨਃ ਪੁਨਰ੍ਬਾਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਭ੍ਯਸ੍ਯਤੋ ਰਣੇ। ਜਗ੍ਮੁਃ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਭੂਤ੍ਤੇਨਾਧਿਕੋऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਪਰ ਅਸ਼ਵੱਠਾਮਾ ਦੇ ਤੀਰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਏ, ਜਲਦੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵਧਿਆਈ ਮਿਲੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕृਪਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂਵਰਃ । ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧੁਂ ਵੈ ਯੁਦ੍ਧਕਾਮੋ ਮਹਾਰਥਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਕ੍ਰਿਪ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਅਥਂ ਦ੍ਰੌਣੇ ਰਥਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕृਪਸ੍ਯ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਜਗਾਮਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੂਰ੍ਯਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਪ੍ਰਭਮ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦਾ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਕ੍ਰਿਪ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਮਾਰੀ।
ਤੌ ਵੀਰ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੌ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਮਾਨੌ ਮਹਾਰਥੌ। ਵਾषਿਕਾਵਿਵ ਜੀਮੂਤੌ ਵ੍ਯਰੋਚੇਤਾਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਬੱਦਲ ਆਪਸ ਵਿਚ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਸ਼੍ਰਗृਹ੍ਯ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਲੋਕੇ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪੁਨਰਰ੍ਜੁਨਃ। ਅਭ੍ਯਯਾਦ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਨਿਘ੍ਨਞ੍ਸ਼ਰਮਾਲਯਾ
ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਤੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਵਰਗਾ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਕृਪਸ਼੍ਚ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਤਥੈਵਾਰ੍ਜੁਨਮਭ੍ਯਗਾਮ੍
ਕ੍ਰਿਪ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਬਲਵਚ੍ਚਾਪਂ ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਰਕ੍ਤਭੋਜਨਾਨ੍। ਕृਪਃ ਪਾਰ੍ਥਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ਂਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਪ ਨੇ ਲਾਲ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਜੀਮੂਤ ਇਵ ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ਰਵਰ੍ਪਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚਤਿ । ਨਨ੍ਦਯਨ੍ਸੁਹृਦਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੁਧ੍ਯਤ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੌਸਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਬੱਦਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਵਰਗਾ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਫਲਗੁਨ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਕृष੍ਯ ਬਲਵਚ੍ਚਾਪਂ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਚਚਾਰ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਵਿਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਪਾਂਡਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ, ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤਾਣਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਖਾ ਕੇ ਵੱਡੀ ਕਲਾ ਦਿਖਾਈ।
ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਸ਼ੋ ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ । ਏਕਚ੍ਛਾਯਮਿਵਾਕਾਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਕृਤਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਕੋਨੇ ਘੇਰ ਲਏ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਐਵੇਂ ਢੱਕ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰਾ ਅਸਮਾਨ ਇਕ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਃ ਕृਪਮ੍ । ਉਦ੍ਗਤਃ ਸਮਰੇ ਮੇਘੋ ਧਾਰਾਭਿਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਅਪਾਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਕ੍ਰਿਪ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਠਿਆ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸ਼ਰੈਰਰ੍ਪਿਤਃ ऋਦ੍ਧਃ ਸ਼ਿਤੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ । ਕृਪੋ ਬਭੂਵ ਸਮਰੇ ਵਿਧੂਮੋऽਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਂਮ੍
ਉਹ ਨੁਕਲੇ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਪ ਐਵੇਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅੱਗ ਬਿਨਾਂ ਧੂੰਏ ਦੇ ਸੜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਪਾਰ੍ਥਮਪ੍ਰਤਿਮੌਜਸਮ੍ । ਅਰ੍ਦਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਨਨਾਦ ਸਮਰੇ ਕृਪਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਬਲੀ ਕ੍ਰਿਪ ਨੇ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨਾਅਰਾ ਮਾਰਿਆ।
ਤਤਃ ਕਨਕਪੁਙ੍ਖੇਨ ਸ਼ਰੇਣ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾ। ਬਿਭੇਦ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕृਪਸ੍ਯ ਧ੍ਵਜਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਪੰਖੀ ਤੇ ਵਕਰੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਪ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਝੰਡਾ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਸੂਰ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭਾਨ੍ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਭੂਯੋ ਬਹੁਸ਼ਿਲੀਮੁਖਾਨ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰ ਤੇ ਕਈ ਚੌੜੀਆਂ ਨੋਕ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਚੁੱਕ ਲੀਆਂ।
ਤੈਸ੍ਤਦਾਤੀਂ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕृਪਸ੍ਯ ਰਥਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਜਘਾਨ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਪ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਕੇਤੁਃ ਸੁਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਾਸ਼੍ਵੋ ਮਣਿਮਾਂਸ੍ਤਦ। ਮੁਞ੍ਜਮੌਲਿਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਹੇਮਵਰ੍ਣੋ ਭਯਾਵਹਃ
ਚੰਦਰਕੇਤੁ, ਸੁਕੇਤੁ, ਚਿਤ੍ਰਾਸ਼ਵ, ਮਣਿਮਾਨ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਮੁੰਜਮੌਲੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਨ—
ਸੁਰਥੋऽਤਿਰਥਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਪੇਣੋऽਰਿष੍ਟ ਏਵ ਚ। ਨृਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਸਹਾਨੀਕਾਸ੍ਤੇ ਨਿषੇਦੁਰ੍ਗਤਾਸਵਃ
ਸੁਰਥ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਸੁਪੇਣ, ਅਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਕੇਤੁ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਜਿਉਂਦੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਾਨ੍ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਨਿਮੇਪਾਦਿਵ ਭਾਰਤ । ਪੁਨਰਨ੍ਯਾਨ੍ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਤੈਰਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਨੋਕ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਚੁੱਕ ਲੀਆਂ।