ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਤੁ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਹृਦਯੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਕੋਪਂ ਚਾਸ੍ਯ ਤਦਾऽਕਰੋਤ੍
ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੇ ਉਹ ਕਰਤਬ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਭਨ੍ਯੁਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪਾਰ੍ਥਮਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣੇ । ਕਿਰਞ੍ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਇਵ ਵृष੍ਟਿਮਾਨ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਵਰਸਾਏ।
ਆਵृਤ੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਯਤੋ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤਤੋऽਭਵਤ੍। ਅਨ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਪਾਰ੍ਥੋ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਵ੍ਯਪਸਰ੍ਪਿਤੁਮ੍
ਮਹਾਬਲੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਜਿੱਥੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਪਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਲਈ ਥਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਤੁ ਲਬ੍ਧਾਨ੍ਤਰਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਪਾਯਾਞ੍ਜਵਨੈਰ੍ਹਯੈਃ । ਛਿਨ੍ਨਵਰ੍ਮਧ੍ਵਜਰਥੋ ਨਿਕृਤ੍ਤਃ ਪਰਮੇषੁਭਿਃ
ਉਹ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦੇ ਹੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਕਵਚ, ਝੰਡਾ ਤੇ ਰਥ, ਉੱਚੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਪਰਾਜਿਤੇ ਤਦਾ ਦ੍ਰੋਣੇ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰਃ ਸਮਾਗਤਃ। ਸਦਣ੍ਡ ਇਵ ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕृਤਾਨ੍ਤਃ ਸਮਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵਾਯੁਵੇਗਮਿਵਾਚਲਃ। ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵਰ੍षਮਾਣ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਦੇ ਜੋਰ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਯੋਰ੍ਦੇਵਾਸੁਰਸਮਃ ਸਨ੍ਨਿਪਾਤੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍ । ਕਿਰਤੋਃ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਜੰਗ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਸ੍ਮ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤਦਾ ਭਾਤਿ ਨ ਚ ਵਾਤਿ ਸਮੀਰਣਃ । ਸ਼ਰਗਾਢੇ ਕृਤੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਛਾਯਾਭੂਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾ ਸੂਰਜ ਚਮਕਿਆ, ਨਾ ਹਵਾ ਵੱਗੀ; ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਕਾਸ਼ ਛਾਂਵਾਂ ਵਾਲਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਹਾਂਸ਼੍ਚਟਚਟਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਯੋਧਯੋਰ੍ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਯੋਃ । ਦਹ੍ਯਤਾਮਿਵ ਵੇਣੂਨਾਮਾਸੀਤ੍ਪਰਮਦਾਰੁਣਃ
ਜਦੋਂ ਦੋ ਯੋਧੇ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਚਟਚਟਾਟ ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਂਸ ਸੜ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਹਯਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਕृਤਵਾਨਲ੍ਪਤੇਜਸਾਃ । ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਨ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍ਤਿ ਦਿਸ਼ਂ ਕਾਂਚਨ ਮੋਹਿਤਾਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਜੋ ਥੋੜੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਸਨ; ਉਹ ਘੋੜੇ, ਰਾਜਾ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵਿਚਰਿष੍ਯਤਃ । ਵਿਵਰਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਾਲੋਕ੍ਯ ਜ੍ਯਾਂ ਨੁਨੋਦ ਕ੍ਸ਼ੁਰੇਣ ਸਃ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਛੋਟਾ ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੇਜ਼ਰ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਸ੍ਯਾਪੂਜਯਨ੍ਦੇਵਾਃ ਕਰ੍ਮ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਤਿਮਾਨੁषਮ੍ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਨ੍ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ਸ੍ਥਾਤੁਮृਤੇ ਦ੍ਰੌਣੇਰ੍ਧਨਂਜਯਮ੍
ਉਹ ਅਤਿ ਮਨੁੱਖੀ ਕਰਤਬ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਧਨੰਜੈ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਧਨੁਰ੍ਵ੍ਯਸ੍ਯ ਵ੍ਯਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਰਰ੍षਭਃ । ਪੁਨਰਪ੍ਯਭ੍ਯਹਨ੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਹृਦਯੇ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੋਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਦਿਲ 'ਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਸ੍ਵਨਵਤ੍ਤਦਾ। ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਚ ਤਦਾ ਮੌਰ੍ਵ੍ਯਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਮੋਜਸਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਲਵਾਨ ਪਾਰਥ ਹੱਸ ਪਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਰ ਚੜਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ऋਦ੍ਧਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਮਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍ । ऋਦ੍ਧਃ ਸਮਾਹ੍ਵਯਾਮਾਸ ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਭਾਰਤ
ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਉਸਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਾਸਤੇ ਲਲਕਾਰਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਤੋऽਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਪਾਹृਤ੍ਯ ਤੇਨ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਮਾਹਤਃ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਸ੍ਯ ਚਾਪਂ ਚ ਸੂਤਂ ਚਾਸ਼੍ਵਂ ਚ ਤੇਜਸਾ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਰੈਰਾਸ਼ੀਵਿਪੋਪਮੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਵਾਲੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ, ਪਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼, ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਘੋੜਾ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਨੁੱਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਨ੍ਯਂ ਰਥਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਯਾਦ੍ਰਥਿਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਵਾਰਣੇਨੇਵ ਮਤ੍ਤੇਨ ਮਤ੍ਤੋ ਵਾਰਣਯੂਥਪਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਦੂਜੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ ਹੋਰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮੇਕਵੀਰਯੋਃ । ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਦ੍ਵਯੋਰੇਵ ਸੁਮਹਦ੍ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਾਰੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕੱਲਿਆਂ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਤੌ ਵੀਰੌ ਕੁਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਦ੍ਵਿਰਦਾਵਿਵ ਸਂਗਤੌ
ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਲੜਦੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਹਾਥੀ ਆਪਸ ਵਿਚ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਤੌ ਸਮਾਜਘ੍ਨਤੁਰ੍ਵੀਰੌ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੌ । ਸ਼ਰੈ ਰਾਸ਼ੀਵਿषਾਕਾਰੈਰ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਰਿਵ ਪਾਵਕੈਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਵਿषੁਧੀ ਦਿਵ੍ਯੌ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਤੇਨ ਪਾਰ੍ਥੋ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਰਿਵਾਚਲਃ
ਪਾਂਡਵ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਅਖੂਟ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਤਰਕਸ਼ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡਿੱਗ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮ੍ਨਃ ਪੁਨਰ੍ਬਾਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਭ੍ਯਸ੍ਯਤੋ ਰਣੇ। ਜਗ੍ਮੁਃ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਭੂਤ੍ਤੇਨਾਧਿਕੋऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਪਰ ਅਸ਼ਵੱਠਾਮਾ ਦੇ ਤੀਰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਏ, ਜਲਦੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵਧਿਆਈ ਮਿਲੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕृਪਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂਵਰਃ । ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧੁਂ ਵੈ ਯੁਦ੍ਧਕਾਮੋ ਮਹਾਰਥਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਕ੍ਰਿਪ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਅਥਂ ਦ੍ਰੌਣੇ ਰਥਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕृਪਸ੍ਯ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਜਗਾਮਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੂਰ੍ਯਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਪ੍ਰਭਮ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦਾ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਕ੍ਰਿਪ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਮਾਰੀ।
ਤੌ ਵੀਰ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੌ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਮਾਨੌ ਮਹਾਰਥੌ। ਵਾषਿਕਾਵਿਵ ਜੀਮੂਤੌ ਵ੍ਯਰੋਚੇਤਾਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਬੱਦਲ ਆਪਸ ਵਿਚ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਸ਼੍ਰਗृਹ੍ਯ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਲੋਕੇ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪੁਨਰਰ੍ਜੁਨਃ। ਅਭ੍ਯਯਾਦ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਨਿਘ੍ਨਞ੍ਸ਼ਰਮਾਲਯਾ
ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਤੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਵਰਗਾ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਕृਪਸ਼੍ਚ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਤਥੈਵਾਰ੍ਜੁਨਮਭ੍ਯਗਾਮ੍
ਕ੍ਰਿਪ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਬਲਵਚ੍ਚਾਪਂ ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਰਕ੍ਤਭੋਜਨਾਨ੍। ਕृਪਃ ਪਾਰ੍ਥਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ਂਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਪ ਨੇ ਲਾਲ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਜੀਮੂਤ ਇਵ ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ਰਵਰ੍ਪਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚਤਿ । ਨਨ੍ਦਯਨ੍ਸੁਹृਦਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੁਧ੍ਯਤ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੌਸਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਬੱਦਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਵਰਗਾ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਫਲਗੁਨ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਕृष੍ਯ ਬਲਵਚ੍ਚਾਪਂ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਚਚਾਰ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਵਿਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਪਾਂਡਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ, ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤਾਣਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਖਾ ਕੇ ਵੱਡੀ ਕਲਾ ਦਿਖਾਈ।