ਅਵਿਭ੍ਰਮਂ ਚ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਲਾਘਵਂ ਦੂਰਪਾਤਨਮ੍ । ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯਾਸੀਚ੍ਚ ਵਿਸ੍ਮਯਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਦੀ ਧੀਰਜ, ਕਲਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਦੂਰ ਤੀਰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਚਿਰਂ ਘੋਰਂ ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ । ਅਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਲੋਕਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਕਰਕਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਲੰਬੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਚਲਦੀ ਰਹੀ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਅਥ ਗਾਣ੍ਡੀਵਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਂ ਧਨੁਰਮਰ੍षਣਃ । ਵਿਚਕਰ੍ष ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭਃ
ਫਿਰ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁ ਉਚਾ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਪਾਰਥ—ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ—ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁ ਖਿੱਚਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਮਯਂ ਵਰ੍षੇ ਸ਼ਲਭਾਨਾਮਿਵਾਭਵਤ੍ । ਨ ਚ ਬਾਣਾਨ੍ਤਰੇ ਤਸ੍ਯ ਵਾਯੁਃ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਸਰ੍ਪਿਤੁਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਟिड਼ਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹਵਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੰਘ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਅਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸਂਦਧਾਨਸ੍ਯ ਬਾਣਾਨੁਤ੍ਸृਜਤਸ੍ਤਥਾ। ਨਾਨ੍ਤਰਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯਾਪਤਤੋਪੀ ਚ
ਅਰਜੁਨ ਜਦੋਂ ਬੇਅੰਤ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕੋਈ ਵੀ ਰੁਕਾਵਟ ਜਾਂ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿਸੀ।
ਯੁਦ੍ਧੇ ਤੁ ਕृਤਸ਼ੀਘ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਸੁਦਾਰੁਣੇ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਤਰਂ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਰਾਨਨ੍ਯਾਨੁਦੈਰਯਤ੍
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾਮ੍। ਯੁਗਪਤ੍ਪ੍ਰਾਪਤਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਰਥਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਕਰੀਆਂ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਨੇੜੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵਿਕੀਰ੍ਯਮਾਣੇ ਦ੍ਰੋਣੇ ਤੁ ਸ਼ਰੈਰ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਾ ।। ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦ੍ਰੋਣ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ।
ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਤੁ ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਘਵਾ ਸਮਪੂਜਯਤ੍। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਬਾਜ਼ੀ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਣਵੇ ਮਗ੍ਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਤਤੋ ਵृਨ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਰਥਿਨਾਂ ਰਥਿਯੂਥਪਃ । ਆਚਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਜੰਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਤੁ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਹृਦਯੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਕੋਪਂ ਚਾਸ੍ਯ ਤਦਾऽਕਰੋਤ੍
ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੇ ਉਹ ਕਰਤਬ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਭਨ੍ਯੁਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪਾਰ੍ਥਮਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣੇ । ਕਿਰਞ੍ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਇਵ ਵृष੍ਟਿਮਾਨ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਵਰਸਾਏ।
ਆਵृਤ੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਯਤੋ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤਤੋऽਭਵਤ੍। ਅਨ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਪਾਰ੍ਥੋ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਵ੍ਯਪਸਰ੍ਪਿਤੁਮ੍
ਮਹਾਬਲੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਜਿੱਥੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਪਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਲਈ ਥਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਤੁ ਲਬ੍ਧਾਨ੍ਤਰਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਪਾਯਾਞ੍ਜਵਨੈਰ੍ਹਯੈਃ । ਛਿਨ੍ਨਵਰ੍ਮਧ੍ਵਜਰਥੋ ਨਿਕृਤ੍ਤਃ ਪਰਮੇषੁਭਿਃ
ਉਹ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦੇ ਹੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਕਵਚ, ਝੰਡਾ ਤੇ ਰਥ, ਉੱਚੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਪਰਾਜਿਤੇ ਤਦਾ ਦ੍ਰੋਣੇ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰਃ ਸਮਾਗਤਃ। ਸਦਣ੍ਡ ਇਵ ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕृਤਾਨ੍ਤਃ ਸਮਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵਾਯੁਵੇਗਮਿਵਾਚਲਃ। ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵਰ੍षਮਾਣ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਦੇ ਜੋਰ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਯੋਰ੍ਦੇਵਾਸੁਰਸਮਃ ਸਨ੍ਨਿਪਾਤੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍ । ਕਿਰਤੋਃ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਜੰਗ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਸ੍ਮ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤਦਾ ਭਾਤਿ ਨ ਚ ਵਾਤਿ ਸਮੀਰਣਃ । ਸ਼ਰਗਾਢੇ ਕृਤੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਛਾਯਾਭੂਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾ ਸੂਰਜ ਚਮਕਿਆ, ਨਾ ਹਵਾ ਵੱਗੀ; ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਕਾਸ਼ ਛਾਂਵਾਂ ਵਾਲਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਹਾਂਸ਼੍ਚਟਚਟਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਯੋਧਯੋਰ੍ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਯੋਃ । ਦਹ੍ਯਤਾਮਿਵ ਵੇਣੂਨਾਮਾਸੀਤ੍ਪਰਮਦਾਰੁਣਃ
ਜਦੋਂ ਦੋ ਯੋਧੇ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਚਟਚਟਾਟ ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਂਸ ਸੜ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਹਯਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਕृਤਵਾਨਲ੍ਪਤੇਜਸਾਃ । ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਨ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍ਤਿ ਦਿਸ਼ਂ ਕਾਂਚਨ ਮੋਹਿਤਾਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਜੋ ਥੋੜੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਸਨ; ਉਹ ਘੋੜੇ, ਰਾਜਾ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵਿਚਰਿष੍ਯਤਃ । ਵਿਵਰਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਾਲੋਕ੍ਯ ਜ੍ਯਾਂ ਨੁਨੋਦ ਕ੍ਸ਼ੁਰੇਣ ਸਃ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਛੋਟਾ ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੇਜ਼ਰ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਸ੍ਯਾਪੂਜਯਨ੍ਦੇਵਾਃ ਕਰ੍ਮ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਤਿਮਾਨੁषਮ੍ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਨ੍ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ਸ੍ਥਾਤੁਮृਤੇ ਦ੍ਰੌਣੇਰ੍ਧਨਂਜਯਮ੍
ਉਹ ਅਤਿ ਮਨੁੱਖੀ ਕਰਤਬ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਧਨੰਜੈ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਧਨੁਰ੍ਵ੍ਯਸ੍ਯ ਵ੍ਯਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਰਰ੍षਭਃ । ਪੁਨਰਪ੍ਯਭ੍ਯਹਨ੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਹृਦਯੇ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੋਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਦਿਲ 'ਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਸ੍ਵਨਵਤ੍ਤਦਾ। ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਚ ਤਦਾ ਮੌਰ੍ਵ੍ਯਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਮੋਜਸਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਲਵਾਨ ਪਾਰਥ ਹੱਸ ਪਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਰ ਚੜਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ऋਦ੍ਧਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਮਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍ । ऋਦ੍ਧਃ ਸਮਾਹ੍ਵਯਾਮਾਸ ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਭਾਰਤ
ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਉਸਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਾਸਤੇ ਲਲਕਾਰਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਤੋऽਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਪਾਹृਤ੍ਯ ਤੇਨ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਮਾਹਤਃ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਸ੍ਯ ਚਾਪਂ ਚ ਸੂਤਂ ਚਾਸ਼੍ਵਂ ਚ ਤੇਜਸਾ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਰੈਰਾਸ਼ੀਵਿਪੋਪਮੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਵਾਲੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ, ਪਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼, ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਘੋੜਾ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਨੁੱਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਨ੍ਯਂ ਰਥਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਯਾਦ੍ਰਥਿਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਵਾਰਣੇਨੇਵ ਮਤ੍ਤੇਨ ਮਤ੍ਤੋ ਵਾਰਣਯੂਥਪਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਦੂਜੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ ਹੋਰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮੇਕਵੀਰਯੋਃ । ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਦ੍ਵਯੋਰੇਵ ਸੁਮਹਦ੍ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਾਰੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕੱਲਿਆਂ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਤੌ ਵੀਰੌ ਕੁਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਦ੍ਵਿਰਦਾਵਿਵ ਸਂਗਤੌ
ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਲੜਦੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਹਾਥੀ ਆਪਸ ਵਿਚ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਤੌ ਸਮਾਜਘ੍ਨਤੁਰ੍ਵੀਰੌ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੌ । ਸ਼ਰੈ ਰਾਸ਼ੀਵਿषਾਕਾਰੈਰ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਰਿਵ ਪਾਵਕੈਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।