ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤਾਂ ਮਹਾਸ੍ਰਾਣਿ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਰ੍ਜੁਨੌ ਰਣੇ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਐਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਾਯਵ੍ਯਮਾਗ੍ਨੇਯਮਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪਾਣ੍ਡਵਃ । ਮੁਕ੍ਤਂਮੁਕ੍ਤਂ ਦ੍ਰੋਣਚਾਪਾਦ੍ਗ੍ਰਮਤੇ ਸ੍ਮ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਇੰਦਰ, ਵਾਯੁ ਤੇ ਅਗਨੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਨਿਸ਼ਫਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਸ਼ੂਰੌ ਮਹੇष੍ਵਾਸੌ ਵਿਸृਜਨ੍ਤੌ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਏਕਚ੍ਛਾਯਮਕੁਰ੍ਵਾਤਾਂ ਗਗਨਂ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਰੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੇਨ ਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਪਤਤਾਂ ਚ ਸ਼ਰੀਰਿਪੁ। ਪਰ੍ਵਤੇष੍ਵਿਵ ਵਜ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸ੍ਵਨਃ
ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋ ਨਾਗਾ ਰਥਾਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਸਾਦਿਨਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਪੁष੍ਪਿਤਾ ਇਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਃ
ਫਿਰ, ਹਾਥੀ, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਵਾਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਬਾਹੁਭਿਸ਼੍ਚ ਸਕੇਯੂਰੈਰ੍ਨਿਕृਤ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥੈਃ । ਸੁਵਰ੍ਣਾਚਿਤ੍ਰੈਃ ਕਵਚੈਰ੍ਧ੍ਵਜੈਸ਼੍ਚ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੈਃ
ਤੇ ਕਈ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੱਟੀਆਂ, ਕੰਗਣ ਪਾਈਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਕਵਚਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਝੰਡੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪਏ ਸਨ।
ਯੋਧੈਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਰ੍ਥਬਾਣਾਭਿਪੀਡਿਤੈਃ। ਬਲਮਾਸੀਤ੍ਸੁਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਦ੍ਰੋਣਾਰ੍ਜੁਨਸਮਾਗਮੇ
ਤੇ ਉਥੇ ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਯੋਧੇ, ਫੌਜ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਿਧृਨ੍ਵਾਨੌ ਤੁ ਤੌ ਵੀਰੌ ਧਨੁषੀ ਭਾਰਸਾਧਨੇ। ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯੇਤਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੌ ਵਰੇषੁਭਿਃ
ਉਹ ਦੋ ਬਹਾਦਰ, ਭਾਰੀ ਧਨੁਧਾਰੀਆਂ, ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਫੜ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਢੱਕਦੇ ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਅਥਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਨਾਦੋऽਭੂਦ੍ਦ੍ਰੋਣਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਤਾਮ੍ । ਦੁष੍ਕਰਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਦ੍ਰੋਣੋ ਯਦਰ੍ਜੁਨਮਯੋਧਯਤ੍
ਫਿਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ: 'ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਸੰਭਵ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਲੜਿਆ!'
ਪ੍ਰਮਾਥਿਨਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਦृਢਮੁष੍ਟਿਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍। ਜੇਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਅਰਜੁਨ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਫੜ ਵਾਲਾ, ਅਜੈਯ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਵਿਭ੍ਰਮਂ ਚ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਲਾਘਵਂ ਦੂਰਪਾਤਨਮ੍ । ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯਾਸੀਚ੍ਚ ਵਿਸ੍ਮਯਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਦੀ ਧੀਰਜ, ਕਲਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਦੂਰ ਤੀਰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਚਿਰਂ ਘੋਰਂ ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ । ਅਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਲੋਕਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਕਰਕਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਲੰਬੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਚਲਦੀ ਰਹੀ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਅਥ ਗਾਣ੍ਡੀਵਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਂ ਧਨੁਰਮਰ੍षਣਃ । ਵਿਚਕਰ੍ष ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭਃ
ਫਿਰ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁ ਉਚਾ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਪਾਰਥ—ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ—ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁ ਖਿੱਚਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਮਯਂ ਵਰ੍षੇ ਸ਼ਲਭਾਨਾਮਿਵਾਭਵਤ੍ । ਨ ਚ ਬਾਣਾਨ੍ਤਰੇ ਤਸ੍ਯ ਵਾਯੁਃ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਸਰ੍ਪਿਤੁਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਟिड਼ਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹਵਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੰਘ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਅਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸਂਦਧਾਨਸ੍ਯ ਬਾਣਾਨੁਤ੍ਸृਜਤਸ੍ਤਥਾ। ਨਾਨ੍ਤਰਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯਾਪਤਤੋਪੀ ਚ
ਅਰਜੁਨ ਜਦੋਂ ਬੇਅੰਤ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕੋਈ ਵੀ ਰੁਕਾਵਟ ਜਾਂ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿਸੀ।
ਯੁਦ੍ਧੇ ਤੁ ਕृਤਸ਼ੀਘ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਸੁਦਾਰੁਣੇ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਤਰਂ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਰਾਨਨ੍ਯਾਨੁਦੈਰਯਤ੍
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾਮ੍। ਯੁਗਪਤ੍ਪ੍ਰਾਪਤਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਰਥਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਕਰੀਆਂ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਨੇੜੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵਿਕੀਰ੍ਯਮਾਣੇ ਦ੍ਰੋਣੇ ਤੁ ਸ਼ਰੈਰ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਾ ।। ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦ੍ਰੋਣ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ।
ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਤੁ ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਘਵਾ ਸਮਪੂਜਯਤ੍। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਬਾਜ਼ੀ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਣਵੇ ਮਗ੍ਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਤਤੋ ਵृਨ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਰਥਿਨਾਂ ਰਥਿਯੂਥਪਃ । ਆਚਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਜੰਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਤੁ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਹृਦਯੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਕੋਪਂ ਚਾਸ੍ਯ ਤਦਾऽਕਰੋਤ੍
ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੇ ਉਹ ਕਰਤਬ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਭਨ੍ਯੁਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪਾਰ੍ਥਮਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣੇ । ਕਿਰਞ੍ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਇਵ ਵृष੍ਟਿਮਾਨ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਵਰਸਾਏ।
ਆਵृਤ੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਯਤੋ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤਤੋऽਭਵਤ੍। ਅਨ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਪਾਰ੍ਥੋ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਵ੍ਯਪਸਰ੍ਪਿਤੁਮ੍
ਮਹਾਬਲੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਜਿੱਥੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਪਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਲਈ ਥਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਤੁ ਲਬ੍ਧਾਨ੍ਤਰਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਪਾਯਾਞ੍ਜਵਨੈਰ੍ਹਯੈਃ । ਛਿਨ੍ਨਵਰ੍ਮਧ੍ਵਜਰਥੋ ਨਿਕृਤ੍ਤਃ ਪਰਮੇषੁਭਿਃ
ਉਹ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦੇ ਹੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਕਵਚ, ਝੰਡਾ ਤੇ ਰਥ, ਉੱਚੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਪਰਾਜਿਤੇ ਤਦਾ ਦ੍ਰੋਣੇ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰਃ ਸਮਾਗਤਃ। ਸਦਣ੍ਡ ਇਵ ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕृਤਾਨ੍ਤਃ ਸਮਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵਾਯੁਵੇਗਮਿਵਾਚਲਃ। ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵਰ੍षਮਾਣ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਦੇ ਜੋਰ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਯੋਰ੍ਦੇਵਾਸੁਰਸਮਃ ਸਨ੍ਨਿਪਾਤੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍ । ਕਿਰਤੋਃ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਜੰਗ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਸ੍ਮ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤਦਾ ਭਾਤਿ ਨ ਚ ਵਾਤਿ ਸਮੀਰਣਃ । ਸ਼ਰਗਾਢੇ ਕृਤੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਛਾਯਾਭੂਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾ ਸੂਰਜ ਚਮਕਿਆ, ਨਾ ਹਵਾ ਵੱਗੀ; ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਕਾਸ਼ ਛਾਂਵਾਂ ਵਾਲਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਹਾਂਸ਼੍ਚਟਚਟਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਯੋਧਯੋਰ੍ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਯੋਃ । ਦਹ੍ਯਤਾਮਿਵ ਵੇਣੂਨਾਮਾਸੀਤ੍ਪਰਮਦਾਰੁਣਃ
ਜਦੋਂ ਦੋ ਯੋਧੇ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਚਟਚਟਾਟ ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਂਸ ਸੜ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਹਯਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਕृਤਵਾਨਲ੍ਪਤੇਜਸਾਃ । ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਨ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍ਤਿ ਦਿਸ਼ਂ ਕਾਂਚਨ ਮੋਹਿਤਾਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਜੋ ਥੋੜੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਸਨ; ਉਹ ਘੋੜੇ, ਰਾਜਾ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ।