ਤਤ੍ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਤਯੋਃ ਸਂਰਬ੍ਧਯੋਰਭੂਤ੍। ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ, ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਤੇ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਹਾਗਜਾਵਿਵਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿषਾਣਾਗ੍ਰੈਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਸ਼ਰੈਃ ਪੂਰ੍ਣਾਯਤੋਤ੍ਸृष੍ਟੈਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਜਘ੍ਨਤੁਃ
ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਸੂੰਡਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਿੱਚੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਥ ਤ੍ਵਾਚਾਰ੍ਯਮੁਖ੍ਯੇਨ ਸ਼ਰਾਨ੍ਸृष੍ਟਾਞ੍ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਅਵਾਰਯਚ੍ਛਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰਰ੍ਜੁਨੋ ਜਯਤਾਂਵਰਃ
ਫਿਰ, ਜੇਤੂਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਅਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖ ਨੇ ਛੱਡੇ ਪੱਥਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਏ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਨੈਨ੍ਦ੍ਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੁਗ੍ਰਮੁਗ੍ਰੁਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਇषੁਭਿਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਾਕਾਸ਼ਂ ਬਹੁਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਣੋਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਇੰਦਰ-ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਮਰ੍ਜੁਨਂ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵਕਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਹृष੍ਟਃ ਸਮਭਵਦ੍ਦ੍ਰੋਣੋ ਰਣਸ਼ੌਣ੍ਡਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਸਮਂ ਕ੍ਰੀਡਞ੍ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਜੰਗ ਦਾ ਮਾਹਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਵਕਰੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗਾ।
ਤੌ ਵ੍ਯਦਾਰਯਤਾਂ ਸ਼ੂਰੌ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧੌ ਰਣਸ਼ੋਭਿਨੌ । ਉਦੀਰਯਨ੍ਤੌ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਾਦ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭਾਗਸ਼ਃ
ਉਹ ਦੋ ਬਹਾਦਰ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤਾਈ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਦੇ ਸਨ।
ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਵੀਰ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ ਮਹ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਚ੍ਛਰੈਃ
ਪਰ ਪਾਰਥ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੋ ਦ੍ਰੋਣਮਵਾਰਯਤ੍
ਪਾਰਥ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਰੋਕ ਕਰਕੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਯੋਰਾਸੀਤ੍ਸਂਪ੍ਰਹਾਰਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਯੋਰ੍ਨਰਸਿਂਹਯੋਃ। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਯੋਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਬਲਿਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਉਹ ਦੋ ਨਰ-ਸ਼ੇਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਲੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗੂ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰ ਹੋਈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤਾਂ ਮਹਾਸ੍ਰਾਣਿ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਰ੍ਜੁਨੌ ਰਣੇ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਐਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਾਯਵ੍ਯਮਾਗ੍ਨੇਯਮਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪਾਣ੍ਡਵਃ । ਮੁਕ੍ਤਂਮੁਕ੍ਤਂ ਦ੍ਰੋਣਚਾਪਾਦ੍ਗ੍ਰਮਤੇ ਸ੍ਮ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਇੰਦਰ, ਵਾਯੁ ਤੇ ਅਗਨੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਨਿਸ਼ਫਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਸ਼ੂਰੌ ਮਹੇष੍ਵਾਸੌ ਵਿਸृਜਨ੍ਤੌ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਏਕਚ੍ਛਾਯਮਕੁਰ੍ਵਾਤਾਂ ਗਗਨਂ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਰੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੇਨ ਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਪਤਤਾਂ ਚ ਸ਼ਰੀਰਿਪੁ। ਪਰ੍ਵਤੇष੍ਵਿਵ ਵਜ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸ੍ਵਨਃ
ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋ ਨਾਗਾ ਰਥਾਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਸਾਦਿਨਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਪੁष੍ਪਿਤਾ ਇਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਃ
ਫਿਰ, ਹਾਥੀ, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਵਾਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਬਾਹੁਭਿਸ਼੍ਚ ਸਕੇਯੂਰੈਰ੍ਨਿਕृਤ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥੈਃ । ਸੁਵਰ੍ਣਾਚਿਤ੍ਰੈਃ ਕਵਚੈਰ੍ਧ੍ਵਜੈਸ਼੍ਚ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੈਃ
ਤੇ ਕਈ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੱਟੀਆਂ, ਕੰਗਣ ਪਾਈਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਕਵਚਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਝੰਡੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪਏ ਸਨ।
ਯੋਧੈਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਰ੍ਥਬਾਣਾਭਿਪੀਡਿਤੈਃ। ਬਲਮਾਸੀਤ੍ਸੁਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਦ੍ਰੋਣਾਰ੍ਜੁਨਸਮਾਗਮੇ
ਤੇ ਉਥੇ ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਯੋਧੇ, ਫੌਜ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਿਧृਨ੍ਵਾਨੌ ਤੁ ਤੌ ਵੀਰੌ ਧਨੁषੀ ਭਾਰਸਾਧਨੇ। ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯੇਤਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੌ ਵਰੇषੁਭਿਃ
ਉਹ ਦੋ ਬਹਾਦਰ, ਭਾਰੀ ਧਨੁਧਾਰੀਆਂ, ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਫੜ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਢੱਕਦੇ ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਅਥਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਨਾਦੋऽਭੂਦ੍ਦ੍ਰੋਣਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਤਾਮ੍ । ਦੁष੍ਕਰਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਦ੍ਰੋਣੋ ਯਦਰ੍ਜੁਨਮਯੋਧਯਤ੍
ਫਿਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ: 'ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਸੰਭਵ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਲੜਿਆ!'
ਪ੍ਰਮਾਥਿਨਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਦृਢਮੁष੍ਟਿਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍। ਜੇਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਅਰਜੁਨ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਫੜ ਵਾਲਾ, ਅਜੈਯ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਵਿਭ੍ਰਮਂ ਚ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਲਾਘਵਂ ਦੂਰਪਾਤਨਮ੍ । ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯਾਸੀਚ੍ਚ ਵਿਸ੍ਮਯਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਦੀ ਧੀਰਜ, ਕਲਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਦੂਰ ਤੀਰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਚਿਰਂ ਘੋਰਂ ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ । ਅਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਲੋਕਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਕਰਕਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਲੰਬੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਚਲਦੀ ਰਹੀ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਅਥ ਗਾਣ੍ਡੀਵਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਂ ਧਨੁਰਮਰ੍षਣਃ । ਵਿਚਕਰ੍ष ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭਃ
ਫਿਰ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁ ਉਚਾ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਪਾਰਥ—ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ—ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁ ਖਿੱਚਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਮਯਂ ਵਰ੍षੇ ਸ਼ਲਭਾਨਾਮਿਵਾਭਵਤ੍ । ਨ ਚ ਬਾਣਾਨ੍ਤਰੇ ਤਸ੍ਯ ਵਾਯੁਃ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਸਰ੍ਪਿਤੁਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਟिड਼ਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹਵਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੰਘ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਅਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸਂਦਧਾਨਸ੍ਯ ਬਾਣਾਨੁਤ੍ਸृਜਤਸ੍ਤਥਾ। ਨਾਨ੍ਤਰਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯਾਪਤਤੋਪੀ ਚ
ਅਰਜੁਨ ਜਦੋਂ ਬੇਅੰਤ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕੋਈ ਵੀ ਰੁਕਾਵਟ ਜਾਂ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿਸੀ।
ਯੁਦ੍ਧੇ ਤੁ ਕृਤਸ਼ੀਘ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਸੁਦਾਰੁਣੇ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਤਰਂ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਰਾਨਨ੍ਯਾਨੁਦੈਰਯਤ੍
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾਮ੍। ਯੁਗਪਤ੍ਪ੍ਰਾਪਤਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਰਥਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਕਰੀਆਂ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਨੇੜੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵਿਕੀਰ੍ਯਮਾਣੇ ਦ੍ਰੋਣੇ ਤੁ ਸ਼ਰੈਰ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਾ ।। ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦ੍ਰੋਣ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ।
ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਤੁ ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਘਵਾ ਸਮਪੂਜਯਤ੍। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਬਾਜ਼ੀ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਣਵੇ ਮਗ੍ਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਤਤੋ ਵृਨ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਰਥਿਨਾਂ ਰਥਿਯੂਥਪਃ । ਆਚਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਜੰਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।