ਵਿष੍ਫਾਰ੍ਯ ਚ ਮਹਾਚਾਪਂ ਹੇਮਪृष੍ਠਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍। ਸਂਰਬ੍ਧਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਦ੍ਰੋਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੁਧ੍ਯਤ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ ਤੇ ਫਲਗੁਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੜਿਆ।
ਸ ਸਾਯਕਮਯੈਰ੍ਜਾਲੈਰਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਭਾਨੁਮਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ਿਲਾਧੌਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਚਮਕਾਏ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਦ੍ਰੋਣਂ ਮਹਾਵੇਗੈਰ੍ਮਹਾਰਥਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਬਾਣੈਰ੍ਧਾਰਾਭਿਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਰਥੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਧਾਰਾਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹੋਣ।
ਕਾਲਮੇਘ ਇਵੋष੍ਣਾਨ੍ਤੇ ਫਲ੍ਗੁਨਃ ਸਮਵਾਕਿਰਤ੍
ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯੈਸ਼੍ਚਿਤਰੈਸ਼੍ਚਾਪਚ੍ਯੁਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਦ੍ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋऽਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਵੈ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਤੀਰ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵਧੀਆ ਰਥ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤਥੈਵ ਦਿਵ੍ਯਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਧਨੁਰਾਨਮ੍ਯ ਚਾਰ੍ਜੁਨਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਵੇਗਵਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਭਾਰਸਾਧਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਭਾਰ ਉਠਾਉਣ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ।
ਸ਼ੋਭਤੇ ਸ੍ਮ ਮਹਾਵਾਹੁਰ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਧਨੁਃ। ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਸृਜਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਨ੍ਸੁਵਰ੍ਣਵਿਕृਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਕਈ ਸੁੰਦਰ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਦ੍ਰੋਣਚਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਬਾਣੈਰਵਾਰਯਤ੍
ਜੋ ਜਿੱਤਿਆ ਨਾ ਜਾ ਸਕੇ, ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸਰਥੋऽਪ੍ਯਚਰਤ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯੋ ਮਹਾਰਥਃ । ਯੁਗਪਦ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਸਰ੍ਵਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਵਾਸृਜਮ੍
ਪਾਰਥਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਰਥ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਅਜੋਕੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੀ।
ਆਦਦਾਨਂ ਸ਼ਰਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਸਂਦਧਾਨਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍ । ਵਿਸृਜਨ੍ਤਂ ਚ ਕ੍ਰੌਨ੍ਤੇਯਂ ਨ ਸ੍ਮ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਲਾਘਵਾਮ੍
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਜਦੋਂ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਲਾਏ, ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਏਕਚ੍ਛਾਯਮਿਵਾਕਾਸ਼ਂ ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਨਾਦृਸ਼੍ਯਤ ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਨੀਹਾਰੇਣੇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਮਿਸ਼ਤ ਵਿੱਚ ਲੁਕੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਦਿਸਣਾ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਰੀਚਿਵਿਕਚਸ੍ਯੇਵ ਰਾਜਨ੍ਭਾਨੁਮਤੋ ਵਪੁਃ। ਆਸੀਤ੍ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸੁਮਹਦ੍ਵਪੁਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤਾਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪਾਰਥਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ, ਸੈਂਕੜੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿਰਣਾਂ ਨੇ ਢੱਕ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪਤਃ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਾਨ੍ਵਿਧੂਯ ਸ਼ਰਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਦ੍ਰੋਣੋऽਪਿ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ । ਬਭਾਸੇ ਤਿਮਿਰਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਵਿਧੂਯ ਸਵਿਤਾ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਉੱਚ-ਆਤਮਾ ਪੁੱਤ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਜੰਗ ਦਾ ਜੇਤੂ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।
ਅਗ੍ਨਿਚਕ੍ਰੋਪਮਂ ਘੋਰਂ ਮਣ੍ਡਲੀਕृਤਮਾਹਵੇ। ਵਿਕृष੍ਯ ਸੁਮਹਚ੍ਚਾਪਂ ਮੇਘਸ੍ਤਨਿਤਨਿਸ੍ਵਨਮ੍ । ਅਸਕृਤ੍ਮੁਞ੍ਚਤੋ ਬਾਣਾਨ੍ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕੁਰਵੋ ਯੁਧਿ
ਕੁਰੁਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨੁ ਖਿੱਚਦੇ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਚਕਰ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਘੇਰਾ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ।
ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਵਿਪੁਲਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇऽਥ ਜਨੈਸ੍ਤਦਾ। ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯਾਪਿ ਧਨੁਰ੍ਘੋषੋ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸ੍ਤਨਿਤਨਿਸ੍ਵਨਃ । ਅਭਵਦ੍ਵਿਸ੍ਮਯਕਰਃ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਧਨੁ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ।
ਤਪ੍ਤਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤੈਰਗ੍ਨਿਸਮੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਚਮਕਦੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਣਗਣੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਵੀ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਕਾਞ੍ਚਨਪਙ੍ਖਾਨਾਂ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾਮ੍। ਵਿਯਦ੍ਗਤਾਨਾਂ ਚਰਤਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਬਹਵੋ ਵ੍ਰਜਾਃ
ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਤੇ ਵਕਰੇ ਜੋੜ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਰਾਸਨਾਤ੍ਤੁ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਾਯਕਾਃ। ਏਕੋ ਦੀਰ੍ਘ ਇਵਾਭਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਹਾਸ਼ਰਾਃ । ਆਕਾਸ਼ੇ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਹਂਸਾਨਾਮਿਵ ਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਤੀਰ ਨਿਕਲੇ, ਜੋ ਇਕ ਲੰਬੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਮਹਾਂਤੀਰ ਦਿਸਦੇ; ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ।
ਏਵਂ ਸੁਵਰ੍ਣਵਿਕृਤਾਨ੍ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੌ ਸ਼ਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਆਕਾਸ਼ਂ ਸਂਵृਤਂ ਵੀਰਾਵੁਲ੍ਕਾਭਿਰਿਵ ਚਕ੍ਰਤੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ, ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਉਲਕਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤਯੋਃ ਸ਼ਰਾਸ਼੍ਚ ਵਿਬਭੁਃ ਕਙ੍ਕਬਰ੍ਹਿਣਵਾਸਸਃ । ਪਙ੍ਕ੍ਤ੍ਯਃ ਸ਼ਰਦਿ ਮਤ੍ਤਾਨਾਂ ਸਾਰਸਾਨਾਮਿਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਤੀਰ, ਮੋਰ ਤੇ ਬਗਲੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਜੰਗਲੀ ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ।
ਤਤ੍ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਤਯੋਃ ਸਂਰਬ੍ਧਯੋਰਭੂਤ੍। ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ, ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਤੇ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਹਾਗਜਾਵਿਵਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿषਾਣਾਗ੍ਰੈਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਸ਼ਰੈਃ ਪੂਰ੍ਣਾਯਤੋਤ੍ਸृष੍ਟੈਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਜਘ੍ਨਤੁਃ
ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਸੂੰਡਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਿੱਚੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਥ ਤ੍ਵਾਚਾਰ੍ਯਮੁਖ੍ਯੇਨ ਸ਼ਰਾਨ੍ਸृष੍ਟਾਞ੍ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਅਵਾਰਯਚ੍ਛਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰਰ੍ਜੁਨੋ ਜਯਤਾਂਵਰਃ
ਫਿਰ, ਜੇਤੂਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਅਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖ ਨੇ ਛੱਡੇ ਪੱਥਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਏ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਨੈਨ੍ਦ੍ਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੁਗ੍ਰਮੁਗ੍ਰੁਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਇषੁਭਿਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਾਕਾਸ਼ਂ ਬਹੁਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਣੋਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਇੰਦਰ-ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਮਰ੍ਜੁਨਂ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵਕਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਹृष੍ਟਃ ਸਮਭਵਦ੍ਦ੍ਰੋਣੋ ਰਣਸ਼ੌਣ੍ਡਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਸਮਂ ਕ੍ਰੀਡਞ੍ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਜੰਗ ਦਾ ਮਾਹਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਵਕਰੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗਾ।
ਤੌ ਵ੍ਯਦਾਰਯਤਾਂ ਸ਼ੂਰੌ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧੌ ਰਣਸ਼ੋਭਿਨੌ । ਉਦੀਰਯਨ੍ਤੌ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਾਦ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭਾਗਸ਼ਃ
ਉਹ ਦੋ ਬਹਾਦਰ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤਾਈ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਦੇ ਸਨ।
ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਵੀਰ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ ਮਹ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਚ੍ਛਰੈਃ
ਪਰ ਪਾਰਥ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੋ ਦ੍ਰੋਣਮਵਾਰਯਤ੍
ਪਾਰਥ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਰੋਕ ਕਰਕੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਯੋਰਾਸੀਤ੍ਸਂਪ੍ਰਹਾਰਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਯੋਰ੍ਨਰਸਿਂਹਯੋਃ। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਯੋਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਬਲਿਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਉਹ ਦੋ ਨਰ-ਸ਼ੇਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਲੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗੂ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰ ਹੋਈ।