ਭਗਵਾਨ੍ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇऽਤ੍ਰ ਸਨਾਤਨਃ। ਸ ਹਿ ਸਤ੍ਯਮृਤਂ ਚੈਵ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਇੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦੀਵੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹੀ ਸੱਚ, ਧਰਮ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਪੂਣ ਹੈ।
ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਮਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸਨਾਤਨਮ੍। ਯਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕਥਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਉਹ ਸਦੀਵੀ, ਸਰਵੋਤਮ, ਅਟੱਲ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਸਦੀਵੀ ਜੋਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਕਰਤਬ ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਸਤ੍ਸਤ੍ਸਦਸਚ੍ਚੈਵ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ। ਸਨ੍ਤਤਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਪਜਦਾ ਹੈ; ਵੰਸ਼, ਚਲਣ, ਜਨਮ, ਮੌਤ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ, ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇਂ ਯਤ੍ਰ ਪਞ੍ਚਭੂਤਗੁਣਾਤ੍ਮਕਮ੍। ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾਦਿ ਪਰਂ ਯਚ੍ਚ ਸ ਏਵ ਪਰਿਗੀਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਅਪ੍ਰਗਟ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਸਦਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਬਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਮਿਵਾਦਰ੍ਸ਼ੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜੋ ਸਦਾ ਮੁਕਤ ਹਨ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਪਣ ਵਿਚ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਾਂਗ ਦੇਖਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਃ ਸਦਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਦਾ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ। ਆਸੇਵਨ੍ਨਿਮਮਧ੍ਯਾਯਂ ਨਰਃ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਨਿਯਮਤ, ਤੇ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਕ੍ਰਮਣਿਕਾਧ੍ਯਾਯਂ ਭਾਰਤਸ੍ਯੇਮਮਾਦਿਤਃ। ਆਸ੍ਤਿਕਃ ਸਤਤਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਨ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਵਵਸੀਦਤਿ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਮਹਾਭਾਰਤ ਦੀ ਅਨੁਕ੍ਰਮਣੀ ਦਾ ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਵੀ ਕਦੇ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ।
ਉਭੇ ਸਨ੍ਧ੍ਯੇ ਜਪਨ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਦ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍। ਅਨੁਕ੍ਰਮਣ੍ਯਾ ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਯਾਦਹ੍ਨਾਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾ ਚ ਸਂਚਿਤਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਸੰਧੀਆਂ 'ਤੇ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ, ਤੁਰੰਤ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਅਨੁਕ੍ਰਮਣੀ ਦਾ ਪਾਠ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰਹੇ।
ਭਾਰਤਸ੍ਯ ਵਪੁਰ੍ਹ੍ਯੇਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਚਾਮृਤਮੇਵ ਚ। ਨਵਨੀਤਂ ਯਥਾ ਦਧ੍ਨੋ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯਥਾ
ਭਾਰਤ ਦੀ ਇਹ ਰੂਹ ਹੈ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਮਰ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦਹੀਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਮੱਖਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਰਣ੍ਯਕਂ ਚ ਵੇਦੇਭ੍ਯ ਓषਧਿਭ੍ਯੋऽਮृਤਂ ਯਥਾ। ਹ੍ਰਦਾਨਾਮੁਦਧਿਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਗੌਰ੍ਵਰਿष੍ਠਾ ਚਤੁष੍ਪਦਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਣ੍ਯਕ, ਜੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਮ੍ਰਿਤ, ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਚੌਪਾਇਆ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਥੈਤਾਨੀਤਿਹਾਸਾਨਾਂ ਤਥਾ ਭਾਰਤਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਯਸ਼੍ਚੈਨਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਪਾਦਮਨ੍ਤਤਃ
ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਅਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮਨ੍ਨਪਾਨਂ ਵੈ ਪਿਤृਂਸ੍ਤਸ੍ਯੋਪਤਿष੍ਠਤੇ। ਇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਾਭ੍ਯਾਂ ਵੇਦਂ ਸਮੁਪਬृਂਹਯੇਤ੍
ਉਸਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਖੂਤ ਰੋਟੀ-ਪਾਣੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਬਿਭੇਤ੍ਯਲ੍ਪਸ਼੍ਰੁਤਾਦ੍ਵੇਦੋ ਮਾਮਯਂ ਪ੍ਰਤਰਿष੍ਯਤਿ। ਕਾਰ੍ष੍ਣਂ ਵੇਦਮਿਮਂ ਵਿਦ੍ਵਾਞ੍ਸ਼੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਵਾਰ੍ਥਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਵੈਦ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘੱਟ ਸੁਣਿਆ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇਗਾ'; ਪਰ ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਇਸ ਕਾਰਸ਼ਣ ਵੈਦ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰੂਣਹਤ੍ਯਾਦਿਕਂ ਚਾਪਿ ਪਾਪਂ ਜਹ੍ਯਾਦਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਯ ਇਮਂ ਸ਼ੁਚਿਰਧ੍ਯਾਯਂ ਪਠੇਤ੍ਪਰ੍ਵਣਿ ਪਰ੍ਵਣਿ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਅਧ੍ਯਾਇਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਭ੍ਰੂਣਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਧੀਤਂ ਭਾਰਤਂ ਤੇਨ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਯਸ਼੍ਚੈਨਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਾਰ੍षਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਭਾਰਤ ਪੜ੍ਹ ਲਿਆ, ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰਾ ਭਾਰਤ ਅਧ੍ਯਾਇਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੇ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—
ਸ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਃ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਚਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ਨਰਃ। ਏਕਤਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਵੇਦਾ ਭਾਰਤਂ ਚੈਤਦੇਕਤਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਪਾਸੇ ਚਾਰ ਵੈਦ ਹਨ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇਹ ਭਾਰਤ।
ਪੁਰਾ ਕਿਲ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਤੁਲਯਾ ਧृਤਮ੍। ਚਤੁਰ੍ਭ੍ਯਃ ਸਰਹਸ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਵੇਦੇਭ੍ਯੋ ਹ੍ਯਧਿਕਂ ਯਦਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਤਰਾਜੂ ਤੇ ਤੋਲਿਆ; ਜਦ ਭਾਰਤ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜ਼ਾਂ ਸਮੇਤ, ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰੀ ਹੋਇਆ—
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਭਾਰਤਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਮਹਤ੍ਤ੍ਵੇ ਚ ਗੁਰੁਤ੍ਵੇ ਚ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਯਤੋऽਧਿਕਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਮਹਾਭਾਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਭਾਰੀਪਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਾਦ੍ਭਾਰਵਤ੍ਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਮਹਾਭਾਰਤਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਨਿਰੁਕ੍ਤਮਸ੍ਯ ਯੋ ਵੇਦ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਭਾਰੀਪਨ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਮਹਾਭਾਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪੋ ਨਕਲ੍ਕੋऽਧ੍ਯਯਨਂ ਨਕਲ੍ਕਃ ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕੋ ਵੇਦਵਿਧਿਰ੍ਨਕਲ੍ਕਃ। ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਵਿਤ੍ਤਾਹਰਣਂ ਨਕਲ੍ਕ- ਸ੍ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਭਾਵੋਪਹਤਾਨਿ ਕਲ੍ਕਃ
ਤਪੱਸਿਆ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪੜ੍ਹਾਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਰੀਤ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਪਰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਲੈਣਾ ਪਾਪ ਹੈ—ਜੋ ਕੰਮ ਮਨ ਦੇ ਮਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ, ਉਹੀ ਪਾਪ ਹਨ।
ਸਮਨ੍ਤਪਞ੍ਚਕਮਿਤਿ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਸੂਤਨਨ੍ਦਨ। ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਸੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਸੀਂ ਸਮੰਤਪੰਚਕ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਠੀਕ ਠੀਕ ਸੁਣੀਏ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮਮ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਬ੍ਰੁਵਤਸ਼੍ਚ ਕਥਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ। ਸਮਨ੍ਤਪਞ੍ਚਕਾਖ੍ਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਰ੍ਹਥ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਦ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਸਮੰਤਪੰਚਕ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।
ਤ੍ਰੇਤਾਦ੍ਵਾਪਰਯੋਃ ਸਨ੍ਧੌ ਰਾਮਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਅਸਕृਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਜਘਾਨਾਮਰ੍षਚੋਦਿਤਃ
ਤ੍ਰੇਤਾ ਤੇ ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਦੇ ਸੰਧੀ ਤੇ, ਰਾਮ, ਸ਼ਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਰਾਜਾ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਸਾਦ੍ਯ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯੇਣਾਨਲਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਸਮਨ੍ਤਪਞ੍ਚਕੇ ਪਞ੍ਚ ਚਕਾਰ ਰੁਧਿਰਹ੍ਰਦਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਮੰਤਪੰਚਕ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਲੂਹ ਦਾ ਤਲਾਬ ਬਣਾਇਆ।
ਸ ਤੇषੁ ਰੁਧਿਰਾਮ੍ਭਃਸੁ ਹ੍ਰਦੇषੁ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਪਿਤॄਨ੍ਸਂਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਰੁਧਿਰੇਣੇਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਲੂਹ ਵਾਲੇ ਤਲਾਬਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਲੂਹ ਨਾਲ ਤਰਪਾਇਆ—ਇਹ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਅਥਰ੍ਚੀਕਾਦਯੋऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਪਿਤਰੋ ਰਾਮਮਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਰਾਮ ਰਾਮ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸ੍ਮ ਤਵ ਭਾਰ੍ਗਵ
ਫਿਰ ਰਚੀਕ ਆਦਿ ਪਿਤਰ ਆ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਰਾਮ, ਰਾਮ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਭਾਰਗਵ।'
ਅਨਯਾ ਪਿਤृਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਤਵ ਪ੍ਰਭੋ। ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਮਿਚ੍ਛਸਿ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਇਸ ਦੀ ਪਿਤਾ ਲਈ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗੋ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।
ਯਦਿ ਮੇ ਪਿਤਰਃ ਪ੍ਰੀਤਾ ਯਦ੍ਯਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯਤਾ ਮਯਿ। ਯਚ੍ਚ ਰੋषਾਭਿਭੂਤੇਨ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਸਾਦਿਤਂ ਮਯਾ
ਜੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਜੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਇਆ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮੈਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ—
ਅਤਸ਼੍ਚ ਪਾਪਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯੇऽਹਮੇष ਮੇ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਵਰਃ। ਹ੍ਰਦਾਸ਼੍ਚ ਤੀਰ੍ਥਭੂਤਾ ਮੇ ਭਵੇਯੁਰ੍ਭੁਵਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂ—ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਮੰਗੀ ਹੋਈ ਵਰ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਹ ਝੀਲਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਣ।
ਏਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤੀਤ੍ਯੇਵਂ ਪਿਤਰਸ੍ਤਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੇਤਿ ਨਿषਿषਿਧੁਸ੍ਤਤਃ ਸ ਵਿਰਰਾਮ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮਾਫ ਕਰ,' ਫਿਰ ਉਹ ਰੁਕ ਗਿਆ।