ਅਸ਼੍ਵਾਞ੍ਸ਼ੋਣਾਨ੍ਮਹਾਵੇਗਾਨ੍ਹਂਸਵਰ੍ਣੈਸ੍ਤੁ ਵਾਜਿਭਿਃ । ਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍ਸਮਰੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਸ੍ਮਯਨ੍ਤ ਪृਥਗ੍ਜਨਾਃ
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਲਾਲ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਰਥਂ ਰਥੇਨ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਮਾਹਤ੍ਯ ਪਰਂਤਪਃ । ਹਰ੍षਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾऽऽਚਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਚਾਰਯ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਪਾਰਥ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਟਾਵਿਵਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਦ੍ਰੋਣਪਾਣ੍ਡਵਯੋਰ੍ਧ੍ਵਜੌ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਕਮ੍ਪਤ ਮੁਹੁਰ੍ਭਾਰਤਾਨਾਂ ਮਹਾਚਮੂਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਝੰਡੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੁੰਝੇ ਹੋਏ ਜਾਪਦੇ ਸਨ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੰਬੀ।
ਤਤ੍ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਹ੍ਯਾਚਾਰ੍ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਚ। ਵਿਮੁਞ੍ਚਤੋਃ ਸ਼ਰਾਨੁਗ੍ਰਾਨ੍ਵਿਸ਼ਿਖਾਨ੍ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਃ
ਫਿਰ ਆਚਾਰਯ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵਿਚ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤੌ ਵੀਰੌ ਵੀਰ੍ਯਸਂਪਨ੍ਨੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਰਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਆਚਾਰ੍ਯਸ਼ਿष੍ਯੌ ਰਥਿਨੌ ਕृਤਵੀਰ੍ਯੌ ਤਰਸ੍ਵਿਨੌ
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਦੋ ਵੀਰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਆਚਾਰਯ-ਸ਼ਿਸ਼ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵੇਖੇ—
ਉਭੌ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਕਰ੍ਮਾਣਾਵੁਭੌ ਸ਼੍ਰਮਗਤੌ ਜਯੇ। ਉਭਾਵਤਿਰਥੌ ਲੋਕੇ ਹ੍ਯੁਭੌ ਪਰਪੁਂਰਜਯੌ। ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤੌ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਮੋਹ ਆਵਿਸ਼ਤ੍
ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਵਡੇਰੇ, ਦੋਵੇਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ— ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲਾ ਪੈ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਸ੍ਮਯਨ੍ਤ ਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਰੋਣਾਰ੍ਜੁਨਸਮਾਗਮੇ। ਨਰਾਣਾਂ ਬ੍ਰੁਵਤਾਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸ ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ
ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਜੰਗੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗੂੰਜੀਆਂ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਹਿ ਸਮਰੇ ਕੋऽਨ੍ਯੋ ਯੋਦ੍ਧੁਮਰ੍ਹਤ੍ਯਥਾਰ੍ਜੁਨਾਤ੍। ਰੌਦ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਧਰ੍ਮੋऽਯਂ ਗੁਰਂ ਵੈ ਯਦਯੋਧਯਤ੍
ਜੰਗ ਵਿਚ ਦ੍ਰੋਣ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਅਰਜੁਨ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਕਠੋਰ ਫਰਜ ਹੈ ਕਿ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਲੜੇ।
ਇਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਞ੍ਜਨਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਤੌ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੁ ਸਂਰਬ੍ਧੌ ਸਨ੍ਨਿਕृष੍ਟੌ ਮਹਾਰਥੌ
ਜੰਗ ਦੇ ਮੱਥੇ ਖੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਲੜਦੇ, ਵੇਖ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਛਾਦ੍ਯੇਤਾਂ ਸ਼ਰੌਘੈਸ੍ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮੁਪਰਾਜਿਤੌ । ਸਂਯੁਗੇ ਸਂਚਕਾਸ਼ੇਤਾਂ ਕਾਲਸੂਰ੍ਯਾਵਿਵੋਦਿਤੌ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਦਬਾ ਲੈਂਦੇ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ।
ਵਿष੍ਫਾਰ੍ਯ ਚ ਮਹਾਚਾਪਂ ਹੇਮਪृष੍ਠਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍। ਸਂਰਬ੍ਧਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਦ੍ਰੋਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੁਧ੍ਯਤ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ ਤੇ ਫਲਗੁਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੜਿਆ।
ਸ ਸਾਯਕਮਯੈਰ੍ਜਾਲੈਰਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਭਾਨੁਮਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ਿਲਾਧੌਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਚਮਕਾਏ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਦ੍ਰੋਣਂ ਮਹਾਵੇਗੈਰ੍ਮਹਾਰਥਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਬਾਣੈਰ੍ਧਾਰਾਭਿਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਰਥੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਧਾਰਾਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹੋਣ।
ਕਾਲਮੇਘ ਇਵੋष੍ਣਾਨ੍ਤੇ ਫਲ੍ਗੁਨਃ ਸਮਵਾਕਿਰਤ੍
ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯੈਸ਼੍ਚਿਤਰੈਸ਼੍ਚਾਪਚ੍ਯੁਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਦ੍ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋऽਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਵੈ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਤੀਰ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵਧੀਆ ਰਥ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤਥੈਵ ਦਿਵ੍ਯਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਧਨੁਰਾਨਮ੍ਯ ਚਾਰ੍ਜੁਨਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਵੇਗਵਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਭਾਰਸਾਧਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਭਾਰ ਉਠਾਉਣ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ।
ਸ਼ੋਭਤੇ ਸ੍ਮ ਮਹਾਵਾਹੁਰ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਧਨੁਃ। ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਸृਜਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਨ੍ਸੁਵਰ੍ਣਵਿਕृਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਕਈ ਸੁੰਦਰ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਦ੍ਰੋਣਚਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਬਾਣੈਰਵਾਰਯਤ੍
ਜੋ ਜਿੱਤਿਆ ਨਾ ਜਾ ਸਕੇ, ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸਰਥੋऽਪ੍ਯਚਰਤ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯੋ ਮਹਾਰਥਃ । ਯੁਗਪਦ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਸਰ੍ਵਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਵਾਸृਜਮ੍
ਪਾਰਥਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਰਥ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਅਜੋਕੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੀ।
ਆਦਦਾਨਂ ਸ਼ਰਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਸਂਦਧਾਨਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍ । ਵਿਸृਜਨ੍ਤਂ ਚ ਕ੍ਰੌਨ੍ਤੇਯਂ ਨ ਸ੍ਮ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਲਾਘਵਾਮ੍
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਜਦੋਂ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਲਾਏ, ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਏਕਚ੍ਛਾਯਮਿਵਾਕਾਸ਼ਂ ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਨਾਦृਸ਼੍ਯਤ ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਨੀਹਾਰੇਣੇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਮਿਸ਼ਤ ਵਿੱਚ ਲੁਕੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਦਿਸਣਾ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਰੀਚਿਵਿਕਚਸ੍ਯੇਵ ਰਾਜਨ੍ਭਾਨੁਮਤੋ ਵਪੁਃ। ਆਸੀਤ੍ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸੁਮਹਦ੍ਵਪੁਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤਾਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪਾਰਥਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ, ਸੈਂਕੜੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿਰਣਾਂ ਨੇ ਢੱਕ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪਤਃ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਾਨ੍ਵਿਧੂਯ ਸ਼ਰਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਦ੍ਰੋਣੋऽਪਿ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ । ਬਭਾਸੇ ਤਿਮਿਰਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਵਿਧੂਯ ਸਵਿਤਾ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਉੱਚ-ਆਤਮਾ ਪੁੱਤ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਜੰਗ ਦਾ ਜੇਤੂ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।
ਅਗ੍ਨਿਚਕ੍ਰੋਪਮਂ ਘੋਰਂ ਮਣ੍ਡਲੀਕृਤਮਾਹਵੇ। ਵਿਕृष੍ਯ ਸੁਮਹਚ੍ਚਾਪਂ ਮੇਘਸ੍ਤਨਿਤਨਿਸ੍ਵਨਮ੍ । ਅਸਕृਤ੍ਮੁਞ੍ਚਤੋ ਬਾਣਾਨ੍ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕੁਰਵੋ ਯੁਧਿ
ਕੁਰੁਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨੁ ਖਿੱਚਦੇ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਚਕਰ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਘੇਰਾ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ।
ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਵਿਪੁਲਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇऽਥ ਜਨੈਸ੍ਤਦਾ। ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯਾਪਿ ਧਨੁਰ੍ਘੋषੋ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸ੍ਤਨਿਤਨਿਸ੍ਵਨਃ । ਅਭਵਦ੍ਵਿਸ੍ਮਯਕਰਃ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਧਨੁ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ।
ਤਪ੍ਤਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤੈਰਗ੍ਨਿਸਮੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਚਮਕਦੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਣਗਣੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਵੀ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਕਾਞ੍ਚਨਪਙ੍ਖਾਨਾਂ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾਮ੍। ਵਿਯਦ੍ਗਤਾਨਾਂ ਚਰਤਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਬਹਵੋ ਵ੍ਰਜਾਃ
ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਤੇ ਵਕਰੇ ਜੋੜ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਰਾਸਨਾਤ੍ਤੁ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਾਯਕਾਃ। ਏਕੋ ਦੀਰ੍ਘ ਇਵਾਭਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਹਾਸ਼ਰਾਃ । ਆਕਾਸ਼ੇ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਹਂਸਾਨਾਮਿਵ ਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਤੀਰ ਨਿਕਲੇ, ਜੋ ਇਕ ਲੰਬੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਮਹਾਂਤੀਰ ਦਿਸਦੇ; ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ।
ਏਵਂ ਸੁਵਰ੍ਣਵਿਕृਤਾਨ੍ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੌ ਸ਼ਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਆਕਾਸ਼ਂ ਸਂਵृਤਂ ਵੀਰਾਵੁਲ੍ਕਾਭਿਰਿਵ ਚਕ੍ਰਤੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ, ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਉਲਕਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤਯੋਃ ਸ਼ਰਾਸ਼੍ਚ ਵਿਬਭੁਃ ਕਙ੍ਕਬਰ੍ਹਿਣਵਾਸਸਃ । ਪਙ੍ਕ੍ਤ੍ਯਃ ਸ਼ਰਦਿ ਮਤ੍ਤਾਨਾਂ ਸਾਰਸਾਨਾਮਿਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਤੀਰ, ਮੋਰ ਤੇ ਬਗਲੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਜੰਗਲੀ ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ।