ਆਚਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪਯੇਦਾਨੀਂ ਮਮੋਤ੍ਤਰ ਮਹਾਰਥਮ੍। ਅਪਰਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮਦ੍ਭੁਤਂ ਮਮ ਤਸ੍ਯ ਚ
ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਅਚਾਰਯਾ ਕੋਲ ਲੈ ਚੱਲ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਰ ਇਕ ਅਜੀਬ ਜੰਗ ਵੇਖ।
ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਤ੍ਵੇਵਮੁਕ੍ਤੋऽਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਆਜਗਾਮਾਰ੍ਜੁਨਰਥੋ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉੱਤਰ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵਧਾਇਆ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਰਥ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਵੇਗੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਸਰਥਂ ਰਣੇ। ਦ੍ਰੋਣੋਪ੍ਯਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਮਤੋ ਮਤ੍ਤਮਿਵ ਦ੍ਵਿਪਮ੍
ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਆਪਣਾ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਦ੍ਰੋਣ ਵੀ ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ।
ਸ ਤੁ ਰੁਕ੍ਮਰਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤਮ੍। ਆਚਾਰ੍ਯਂ ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਚਾਰਯਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਉषਿਤਾਃ ਸ੍ਮੋ ਵਨੇ ਵਾਸਂ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਮਚਿਕੀਰ੍षਵਃ । ਕੋਪਂ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਨਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਦਾ ਸਮਰਦੁਰ੍ਜਯ
ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ ਸੀ; ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੋ।
ਅਹਂ ਤੁ ਤਾਡਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਹਰੇਯਂ ਤਵਾਨਘ । ਇਤਿ ਮੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਪਰ ਜਦ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼; ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਧ੍ਮਾਪਯਚ੍ਛਙ੍ਖਂ ਭੇਰੀਪਟਹਵਾਦਿਤਮ੍ । ਵ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋਭਤ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਮੁਦ੍ਧੂਤਮਿਵ ਸਾਗਰਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੰਖ, ਡੌਲ ਤੇ ਨਗਾੜੇ ਵੱਜੇ; ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਹਿਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਥਲ-ਪੁੱਥਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ਰਾਨਥ ਸ ਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍। ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨੇਵ ਤਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕृਤਹਸ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਵੀਹ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਪਾਰਥ ਨੇ, ਜੋ ਹਥ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਹ ਤੀਰ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਰਥਂ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਅਵਾਕਿਰਤ੍ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਭਾਰਜ੍ਵਾਜਕਿਰੀਟਿਨੋਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਮੁਕੁਟਧਾਰੀ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਅਸ਼੍ਵਾਞ੍ਸ਼ੋਣਾਨ੍ਮਹਾਵੇਗਾਨ੍ਹਂਸਵਰ੍ਣੈਸ੍ਤੁ ਵਾਜਿਭਿਃ । ਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍ਸਮਰੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਸ੍ਮਯਨ੍ਤ ਪृਥਗ੍ਜਨਾਃ
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਲਾਲ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਰਥਂ ਰਥੇਨ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਮਾਹਤ੍ਯ ਪਰਂਤਪਃ । ਹਰ੍षਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾऽऽਚਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਚਾਰਯ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਪਾਰਥ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਟਾਵਿਵਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਦ੍ਰੋਣਪਾਣ੍ਡਵਯੋਰ੍ਧ੍ਵਜੌ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਕਮ੍ਪਤ ਮੁਹੁਰ੍ਭਾਰਤਾਨਾਂ ਮਹਾਚਮੂਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਝੰਡੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੁੰਝੇ ਹੋਏ ਜਾਪਦੇ ਸਨ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੰਬੀ।
ਤਤ੍ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਹ੍ਯਾਚਾਰ੍ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਚ। ਵਿਮੁਞ੍ਚਤੋਃ ਸ਼ਰਾਨੁਗ੍ਰਾਨ੍ਵਿਸ਼ਿਖਾਨ੍ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਃ
ਫਿਰ ਆਚਾਰਯ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵਿਚ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤੌ ਵੀਰੌ ਵੀਰ੍ਯਸਂਪਨ੍ਨੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਰਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਆਚਾਰ੍ਯਸ਼ਿष੍ਯੌ ਰਥਿਨੌ ਕृਤਵੀਰ੍ਯੌ ਤਰਸ੍ਵਿਨੌ
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਦੋ ਵੀਰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਆਚਾਰਯ-ਸ਼ਿਸ਼ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵੇਖੇ—
ਉਭੌ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਕਰ੍ਮਾਣਾਵੁਭੌ ਸ਼੍ਰਮਗਤੌ ਜਯੇ। ਉਭਾਵਤਿਰਥੌ ਲੋਕੇ ਹ੍ਯੁਭੌ ਪਰਪੁਂਰਜਯੌ। ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤੌ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਮੋਹ ਆਵਿਸ਼ਤ੍
ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਵਡੇਰੇ, ਦੋਵੇਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ— ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲਾ ਪੈ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਸ੍ਮਯਨ੍ਤ ਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਰੋਣਾਰ੍ਜੁਨਸਮਾਗਮੇ। ਨਰਾਣਾਂ ਬ੍ਰੁਵਤਾਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸ ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ
ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਜੰਗੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗੂੰਜੀਆਂ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਹਿ ਸਮਰੇ ਕੋऽਨ੍ਯੋ ਯੋਦ੍ਧੁਮਰ੍ਹਤ੍ਯਥਾਰ੍ਜੁਨਾਤ੍। ਰੌਦ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਧਰ੍ਮੋऽਯਂ ਗੁਰਂ ਵੈ ਯਦਯੋਧਯਤ੍
ਜੰਗ ਵਿਚ ਦ੍ਰੋਣ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਅਰਜੁਨ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਕਠੋਰ ਫਰਜ ਹੈ ਕਿ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਲੜੇ।
ਇਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਞ੍ਜਨਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਤੌ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੁ ਸਂਰਬ੍ਧੌ ਸਨ੍ਨਿਕृष੍ਟੌ ਮਹਾਰਥੌ
ਜੰਗ ਦੇ ਮੱਥੇ ਖੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਲੜਦੇ, ਵੇਖ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਛਾਦ੍ਯੇਤਾਂ ਸ਼ਰੌਘੈਸ੍ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮੁਪਰਾਜਿਤੌ । ਸਂਯੁਗੇ ਸਂਚਕਾਸ਼ੇਤਾਂ ਕਾਲਸੂਰ੍ਯਾਵਿਵੋਦਿਤੌ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਦਬਾ ਲੈਂਦੇ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ।
ਵਿष੍ਫਾਰ੍ਯ ਚ ਮਹਾਚਾਪਂ ਹੇਮਪृष੍ਠਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍। ਸਂਰਬ੍ਧਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਦ੍ਰੋਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੁਧ੍ਯਤ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ ਤੇ ਫਲਗੁਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੜਿਆ।
ਸ ਸਾਯਕਮਯੈਰ੍ਜਾਲੈਰਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਭਾਨੁਮਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ਿਲਾਧੌਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਚਮਕਾਏ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਦ੍ਰੋਣਂ ਮਹਾਵੇਗੈਰ੍ਮਹਾਰਥਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਬਾਣੈਰ੍ਧਾਰਾਭਿਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਰਥੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਧਾਰਾਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹੋਣ।
ਕਾਲਮੇਘ ਇਵੋष੍ਣਾਨ੍ਤੇ ਫਲ੍ਗੁਨਃ ਸਮਵਾਕਿਰਤ੍
ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯੈਸ਼੍ਚਿਤਰੈਸ਼੍ਚਾਪਚ੍ਯੁਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਦ੍ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋऽਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਵੈ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਤੀਰ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵਧੀਆ ਰਥ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤਥੈਵ ਦਿਵ੍ਯਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਧਨੁਰਾਨਮ੍ਯ ਚਾਰ੍ਜੁਨਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਵੇਗਵਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਭਾਰਸਾਧਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਭਾਰ ਉਠਾਉਣ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ।
ਸ਼ੋਭਤੇ ਸ੍ਮ ਮਹਾਵਾਹੁਰ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਧਨੁਃ। ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਸृਜਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਨ੍ਸੁਵਰ੍ਣਵਿਕृਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਕਈ ਸੁੰਦਰ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਦ੍ਰੋਣਚਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਬਾਣੈਰਵਾਰਯਤ੍
ਜੋ ਜਿੱਤਿਆ ਨਾ ਜਾ ਸਕੇ, ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸਰਥੋऽਪ੍ਯਚਰਤ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯੋ ਮਹਾਰਥਃ । ਯੁਗਪਦ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਸਰ੍ਵਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਵਾਸृਜਮ੍
ਪਾਰਥਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਰਥ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਅਜੋਕੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੀ।
ਆਦਦਾਨਂ ਸ਼ਰਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਸਂਦਧਾਨਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍ । ਵਿਸृਜਨ੍ਤਂ ਚ ਕ੍ਰੌਨ੍ਤੇਯਂ ਨ ਸ੍ਮ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਲਾਘਵਾਮ੍
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਜਦੋਂ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਲਾਏ, ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਈ।