ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਮੇਵਂ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਰ੍ਜੁਨਃ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੁ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਬੀਭਤਸੁ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜੋ ਰਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਤੇ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ।
ਯਤ੍ਰੈषਾ ਕਾਞ੍ਚਨੀ ਵੇਦਿਰ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇऽਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਾ । ਉਚ੍ਛ੍ਰਿਤਾ ਕਾਞ੍ਚਨੇ ਦਣ੍ਡੇ ਪਤਾਕਾਭਿਰਲਂਕृਤਾ
"ਉੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵੇਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਉੱਤੇ ਉੱਚੀ ਲਹਿਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ—"
ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਵਹ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੇਨ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇऽਹਮਾਚਾਰ੍ਯੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉੱਤਮ ਰਥੀਏ, ਮੈਨੂੰ ਓਥੇ ਲੈ ਚੱਲ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਦ੍ਰੋਣ ਨਾਲ ਲੜ ਸਕਾਂ। ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਚਾਰਯਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ।
ਅਮੀ ਸ਼ੋਣਾਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ੍ਤੇ ਤੁਰਗਾਃ ਸਾਧੁਵਾਹਿਨਃ । ਮੁਕ੍ਤਾ ਰਥਵਰੇ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਉਥੇ, ਉਹ ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵਧੀਆ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਵਿਧਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।
ਯਤੋ ਰਥਵਰੇ ਸ਼ੂਰਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂਵਰਃ। ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਵੈਡੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਸ੍ਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਜਿਥੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਮਣਕਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਤਾਮੜੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯ ਇਵ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਬਲਵੀਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਸਰ੍ਵਲੋਕਧਨੁਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਪੂਜਿਤਃ। ਅਙ੍ਗਿਰੋਸ਼ਨਸੋਸ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਨਯੇ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂਵਰਃ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਆਦਰਯੋਗ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਅੰਗੀਰਸ ਤੇ ਉਸ਼ਨਾ ਵਰਗਾ, ਤੇ ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ।
ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਨਿਖਿਲਾ ਵੇਦਾਃ ਸਾਙ੍ਗੋਪਾਙ੍ਗਾਃ ਸਲਕ੍ਸ਼ਣਾਃ । ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਸ਼੍ਚ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਚਾਰੇ ਵੇਦ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਪੂਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਵੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਮਿਤਿਹਾਸਸ਼੍ਚ ਅਰ੍ਥਵਿਦ੍ਯਾ ਚ ਮਾਨਵਮ੍ । ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੇ ਸਮਸ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ, ਇਤਿਹਾਸ, ਧਨ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਦਮਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਤੇਜੋ ਮਾਰ੍ਦਵਮਾਰ੍ਜਵਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ ਗੁਣਾ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਬਹਵੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮੇ
ਉਸ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿੱਚ ਕਈ ਗੁਣ ਹਨ: ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ, ਸੱਚਾਈ, ਜੋਸ਼, ਨਰਮੀ ਤੇ ਸਿੱਧਾਈ।
ਯਸ੍ਯਾਹਮਿष੍ਟਃ ਸਤਤਂ ਮਮ ਚੇष੍ਟਃ ਸਦਾ ਚ ਸਃ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤੇਨ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਹਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਹੁਣ ਰਾਜਪੁਤ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ।
ਆਚਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪਯੇਦਾਨੀਂ ਮਮੋਤ੍ਤਰ ਮਹਾਰਥਮ੍। ਅਪਰਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮਦ੍ਭੁਤਂ ਮਮ ਤਸ੍ਯ ਚ
ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਅਚਾਰਯਾ ਕੋਲ ਲੈ ਚੱਲ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਰ ਇਕ ਅਜੀਬ ਜੰਗ ਵੇਖ।
ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਤ੍ਵੇਵਮੁਕ੍ਤੋऽਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਆਜਗਾਮਾਰ੍ਜੁਨਰਥੋ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉੱਤਰ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵਧਾਇਆ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਰਥ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਵੇਗੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਸਰਥਂ ਰਣੇ। ਦ੍ਰੋਣੋਪ੍ਯਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਮਤੋ ਮਤ੍ਤਮਿਵ ਦ੍ਵਿਪਮ੍
ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਆਪਣਾ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਦ੍ਰੋਣ ਵੀ ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ।
ਸ ਤੁ ਰੁਕ੍ਮਰਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤਮ੍। ਆਚਾਰ੍ਯਂ ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਚਾਰਯਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਉषਿਤਾਃ ਸ੍ਮੋ ਵਨੇ ਵਾਸਂ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਮਚਿਕੀਰ੍षਵਃ । ਕੋਪਂ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਨਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਦਾ ਸਮਰਦੁਰ੍ਜਯ
ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ ਸੀ; ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੋ।
ਅਹਂ ਤੁ ਤਾਡਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਹਰੇਯਂ ਤਵਾਨਘ । ਇਤਿ ਮੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਪਰ ਜਦ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼; ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਧ੍ਮਾਪਯਚ੍ਛਙ੍ਖਂ ਭੇਰੀਪਟਹਵਾਦਿਤਮ੍ । ਵ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋਭਤ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਮੁਦ੍ਧੂਤਮਿਵ ਸਾਗਰਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੰਖ, ਡੌਲ ਤੇ ਨਗਾੜੇ ਵੱਜੇ; ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਹਿਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਥਲ-ਪੁੱਥਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ਰਾਨਥ ਸ ਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍। ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨੇਵ ਤਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕृਤਹਸ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਵੀਹ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਪਾਰਥ ਨੇ, ਜੋ ਹਥ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਹ ਤੀਰ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਰਥਂ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਅਵਾਕਿਰਤ੍ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਭਾਰਜ੍ਵਾਜਕਿਰੀਟਿਨੋਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਮੁਕੁਟਧਾਰੀ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਅਸ਼੍ਵਾਞ੍ਸ਼ੋਣਾਨ੍ਮਹਾਵੇਗਾਨ੍ਹਂਸਵਰ੍ਣੈਸ੍ਤੁ ਵਾਜਿਭਿਃ । ਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍ਸਮਰੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਸ੍ਮਯਨ੍ਤ ਪृਥਗ੍ਜਨਾਃ
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਲਾਲ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਰਥਂ ਰਥੇਨ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਮਾਹਤ੍ਯ ਪਰਂਤਪਃ । ਹਰ੍षਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾऽऽਚਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਚਾਰਯ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਪਾਰਥ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਟਾਵਿਵਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਦ੍ਰੋਣਪਾਣ੍ਡਵਯੋਰ੍ਧ੍ਵਜੌ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਕਮ੍ਪਤ ਮੁਹੁਰ੍ਭਾਰਤਾਨਾਂ ਮਹਾਚਮੂਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਝੰਡੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੁੰਝੇ ਹੋਏ ਜਾਪਦੇ ਸਨ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੰਬੀ।
ਤਤ੍ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਹ੍ਯਾਚਾਰ੍ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਚ। ਵਿਮੁਞ੍ਚਤੋਃ ਸ਼ਰਾਨੁਗ੍ਰਾਨ੍ਵਿਸ਼ਿਖਾਨ੍ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਃ
ਫਿਰ ਆਚਾਰਯ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵਿਚ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤੌ ਵੀਰੌ ਵੀਰ੍ਯਸਂਪਨ੍ਨੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਰਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਆਚਾਰ੍ਯਸ਼ਿष੍ਯੌ ਰਥਿਨੌ ਕृਤਵੀਰ੍ਯੌ ਤਰਸ੍ਵਿਨੌ
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਦੋ ਵੀਰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਆਚਾਰਯ-ਸ਼ਿਸ਼ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵੇਖੇ—
ਉਭੌ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਕਰ੍ਮਾਣਾਵੁਭੌ ਸ਼੍ਰਮਗਤੌ ਜਯੇ। ਉਭਾਵਤਿਰਥੌ ਲੋਕੇ ਹ੍ਯੁਭੌ ਪਰਪੁਂਰਜਯੌ। ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤੌ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਮੋਹ ਆਵਿਸ਼ਤ੍
ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਵਡੇਰੇ, ਦੋਵੇਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ— ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲਾ ਪੈ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਸ੍ਮਯਨ੍ਤ ਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਰੋਣਾਰ੍ਜੁਨਸਮਾਗਮੇ। ਨਰਾਣਾਂ ਬ੍ਰੁਵਤਾਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸ ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ
ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਜੰਗੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗੂੰਜੀਆਂ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਹਿ ਸਮਰੇ ਕੋऽਨ੍ਯੋ ਯੋਦ੍ਧੁਮਰ੍ਹਤ੍ਯਥਾਰ੍ਜੁਨਾਤ੍। ਰੌਦ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਧਰ੍ਮੋऽਯਂ ਗੁਰਂ ਵੈ ਯਦਯੋਧਯਤ੍
ਜੰਗ ਵਿਚ ਦ੍ਰੋਣ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਅਰਜੁਨ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਕਠੋਰ ਫਰਜ ਹੈ ਕਿ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਲੜੇ।
ਇਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਞ੍ਜਨਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਤੌ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੁ ਸਂਰਬ੍ਧੌ ਸਨ੍ਨਿਕृष੍ਟੌ ਮਹਾਰਥੌ
ਜੰਗ ਦੇ ਮੱਥੇ ਖੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਲੜਦੇ, ਵੇਖ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਛਾਦ੍ਯੇਤਾਂ ਸ਼ਰੌਘੈਸ੍ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮੁਪਰਾਜਿਤੌ । ਸਂਯੁਗੇ ਸਂਚਕਾਸ਼ੇਤਾਂ ਕਾਲਸੂਰ੍ਯਾਵਿਵੋਦਿਤੌ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਦਬਾ ਲੈਂਦੇ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ।