ਬਲਂ ਸਤ੍ਵਂ ਚ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਲਾਘਵਂ ਚ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ।। ਤਚ੍ਚਾਦ੍ਭੁਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਯਮੁਤ੍ਤਰਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਹਿੰਮਤ, ਜੋਸ਼ ਤੇ ਚੁस्ती ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ। ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤਵ ਦਿਵ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ਰੌਘਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪਤਃ ਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਮਨੋ ਮੇ ਮੁਹ੍ਯਤੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
"ਜਦ ਤੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਬੂੰਦ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘੁੰਮ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।"
ਦ੍ਵੈਧੀਭੂਤਂ ਮਨੋ ਮਹ੍ਯਂ ਭਯਾਦ੍ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ । ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਗਾਣ੍ਡੀਵਨਿਸ੍ਵਨਮ੍
"ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਦਿਲ ਦੋ ਵਿਚ ਵੰਡ ਗਿਆ ਹੈ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ; ਤੇਰੇ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ।"
ਤਵ ਬਾਹੁਬਲਂ ਚੈਵ ਧਨੁਃ ਕਰ੍षਯਤੋ ਬਹੁ। ਤਵ ਤੇਜੋ ਦੁਰਾਧਰ੍षਂ ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮੇ
"ਜਦ ਤੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਤੇਰੀ ਅਟੱਲ ਜੋਤ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ।"
ਤਮੁਤ੍ਤਰਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਸਹਸਾ ਕਿਰੀਟਿਨਾ । ਭੀਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦਰ੍ਜੁਨਮਾਜਿਮਧ੍ਯੇ ਨਾਹਂ ਤਵਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਵਿषਹੇ ਨਿਯਨ੍ਤੁਮ੍
ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਵੇਖ ਕੇ ਉੱਤਰ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦਾ।"
ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕਿਂਚਿਦਿਵ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਨਿਹਨ੍ਤਾ । ਮਯਾ ਸਹਾਯੇਨ ਕੁਤੋऽਸ੍ਤਿ ਤੇ ਭਯਂ ਪ੍ਰੇਹ੍ਯੁਤ੍ਤਰਾਸ਼੍ਵਾਨਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਵਾਹਯ
ਉਸ ਨੂੰ ਗਾਂਡੀਵਧਾਰੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਲਕਾ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ਡਰ? ਚਲ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਚਲਾ।"
ਆਸ਼੍ਵਾਸਿਤਸ੍ਤੇਨ ਧਨਂਜਯੇਨ ਵੈਰਾਟਿਰਸ਼੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤੁਤੋਦਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍। ਧਨਂਜਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਕृष੍ਯ ਚਾਪਂ ਵਿष੍ਫਾਰਯਾਮਾਸ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਕਲ੍ਪਃ
ਧਨੰਜੈ ਵਲੋਂ ਹੌਸਲਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਮਤਸਯ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੰਕਾਇਆ; ਤੇ ਧਨੰਜੈ, ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਵੱਜਾਇਆ।
ਉਤ੍ਤਰਂ ਚੈਵ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪੁਨਰਰ੍ਜੁਨਃ । ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਾਤ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਫਿਰ ਬੀਭਤਸੁ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੈਂ, ਡਰ ਨਾ।"
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋऽਸਿ ਤੇ ਭਦ੍ਰਂ ਕੁਲੇ ਮਹਤਿ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਕੇ। ਜਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਕੁਲੇ ਨ ਵਿषੀਦਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
"ਤੂੰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਮਤਸਯ ਖਾਨਦਾਨ ਵਿਚ ਜੰਮਿਆ; ਤੂੰ ਖ਼ਾਨਦਾਨੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਜੰਮਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।"
ਧृਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਵਿਪੁਲਾਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਰਥਂ ਮਮ। ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਰਾਜਭਿਃ ਸਹ ਵਾਹਯ
"ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਕਰ ਤੇ ਮੇਰਾ ਰਥ ਚਲਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।"
ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਮੇਵਂ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਰ੍ਜੁਨਃ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੁ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਬੀਭਤਸੁ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜੋ ਰਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਤੇ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ।
ਯਤ੍ਰੈषਾ ਕਾਞ੍ਚਨੀ ਵੇਦਿਰ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇऽਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਾ । ਉਚ੍ਛ੍ਰਿਤਾ ਕਾਞ੍ਚਨੇ ਦਣ੍ਡੇ ਪਤਾਕਾਭਿਰਲਂਕृਤਾ
"ਉੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵੇਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਉੱਤੇ ਉੱਚੀ ਲਹਿਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ—"
ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਵਹ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੇਨ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇऽਹਮਾਚਾਰ੍ਯੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉੱਤਮ ਰਥੀਏ, ਮੈਨੂੰ ਓਥੇ ਲੈ ਚੱਲ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਦ੍ਰੋਣ ਨਾਲ ਲੜ ਸਕਾਂ। ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਚਾਰਯਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ।
ਅਮੀ ਸ਼ੋਣਾਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ੍ਤੇ ਤੁਰਗਾਃ ਸਾਧੁਵਾਹਿਨਃ । ਮੁਕ੍ਤਾ ਰਥਵਰੇ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਉਥੇ, ਉਹ ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵਧੀਆ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਵਿਧਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।
ਯਤੋ ਰਥਵਰੇ ਸ਼ੂਰਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂਵਰਃ। ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਵੈਡੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਸ੍ਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਜਿਥੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਮਣਕਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਤਾਮੜੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯ ਇਵ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਬਲਵੀਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਸਰ੍ਵਲੋਕਧਨੁਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਪੂਜਿਤਃ। ਅਙ੍ਗਿਰੋਸ਼ਨਸੋਸ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਨਯੇ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂਵਰਃ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਆਦਰਯੋਗ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਅੰਗੀਰਸ ਤੇ ਉਸ਼ਨਾ ਵਰਗਾ, ਤੇ ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ।
ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਨਿਖਿਲਾ ਵੇਦਾਃ ਸਾਙ੍ਗੋਪਾਙ੍ਗਾਃ ਸਲਕ੍ਸ਼ਣਾਃ । ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਸ਼੍ਚ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਚਾਰੇ ਵੇਦ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਪੂਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਵੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਮਿਤਿਹਾਸਸ਼੍ਚ ਅਰ੍ਥਵਿਦ੍ਯਾ ਚ ਮਾਨਵਮ੍ । ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੇ ਸਮਸ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ, ਇਤਿਹਾਸ, ਧਨ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਦਮਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਤੇਜੋ ਮਾਰ੍ਦਵਮਾਰ੍ਜਵਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ ਗੁਣਾ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਬਹਵੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮੇ
ਉਸ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿੱਚ ਕਈ ਗੁਣ ਹਨ: ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ, ਸੱਚਾਈ, ਜੋਸ਼, ਨਰਮੀ ਤੇ ਸਿੱਧਾਈ।
ਯਸ੍ਯਾਹਮਿष੍ਟਃ ਸਤਤਂ ਮਮ ਚੇष੍ਟਃ ਸਦਾ ਚ ਸਃ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤੇਨ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਹਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਹੁਣ ਰਾਜਪੁਤ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ।
ਆਚਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪਯੇਦਾਨੀਂ ਮਮੋਤ੍ਤਰ ਮਹਾਰਥਮ੍। ਅਪਰਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮਦ੍ਭੁਤਂ ਮਮ ਤਸ੍ਯ ਚ
ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਅਚਾਰਯਾ ਕੋਲ ਲੈ ਚੱਲ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਰ ਇਕ ਅਜੀਬ ਜੰਗ ਵੇਖ।
ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਤ੍ਵੇਵਮੁਕ੍ਤੋऽਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਆਜਗਾਮਾਰ੍ਜੁਨਰਥੋ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉੱਤਰ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵਧਾਇਆ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਰਥ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਵੇਗੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਸਰਥਂ ਰਣੇ। ਦ੍ਰੋਣੋਪ੍ਯਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਮਤੋ ਮਤ੍ਤਮਿਵ ਦ੍ਵਿਪਮ੍
ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਆਪਣਾ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਦ੍ਰੋਣ ਵੀ ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ।
ਸ ਤੁ ਰੁਕ੍ਮਰਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤਮ੍। ਆਚਾਰ੍ਯਂ ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਚਾਰਯਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਉषਿਤਾਃ ਸ੍ਮੋ ਵਨੇ ਵਾਸਂ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਮਚਿਕੀਰ੍षਵਃ । ਕੋਪਂ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਨਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਦਾ ਸਮਰਦੁਰ੍ਜਯ
ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ ਸੀ; ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੋ।
ਅਹਂ ਤੁ ਤਾਡਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਹਰੇਯਂ ਤਵਾਨਘ । ਇਤਿ ਮੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਪਰ ਜਦ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼; ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਧ੍ਮਾਪਯਚ੍ਛਙ੍ਖਂ ਭੇਰੀਪਟਹਵਾਦਿਤਮ੍ । ਵ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋਭਤ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਮੁਦ੍ਧੂਤਮਿਵ ਸਾਗਰਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੰਖ, ਡੌਲ ਤੇ ਨਗਾੜੇ ਵੱਜੇ; ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਹਿਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਥਲ-ਪੁੱਥਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ਰਾਨਥ ਸ ਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍। ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨੇਵ ਤਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕृਤਹਸ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਵੀਹ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਪਾਰਥ ਨੇ, ਜੋ ਹਥ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਹ ਤੀਰ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਰਥਂ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਅਵਾਕਿਰਤ੍ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਭਾਰਜ੍ਵਾਜਕਿਰੀਟਿਨੋਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਮੁਕੁਟਧਾਰੀ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।