ਤਯੋਰ੍ਦੈਵਾਸੁਰਸਮਃ ਸਨ੍ਨਿਪਾਤੋऽਭਵਨ੍ਮਹਾਨ੍। ਕਿਰਤੋਃ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਵ੍ਯੋਮ ਨਿਰਨ੍ਤਰਂ
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਬਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੂਰਾ ਆਸਮਾਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਮੇਘਜਾਲਾਨਿ ਘੋਰਰੂਪਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਵਵਰ੍ष ਚ ਰਜੋ ਭੌਮਂ ਕਰ੍ਣਪਾਰ੍ਥਸਮਾਗਮੇ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਝ ਵਧੇ, ਤੇ ਕਰਣ ਤੇ ਪਾਰਥ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧੂੜ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਨ ਸ੍ਮ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਪਤਿ ਨ ਚ ਵਾਤਿ ਸਮੀਰਣਃ। ਸ਼ਰਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਿਤਂ ਵ੍ਯੋਮ ਛਾਯਾਭੂਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਨਾ ਸੂਰਜ ਚਮਕਿਆ, ਨਾ ਹਵਾ ਵੱਗੀ; ਆਸਮਾਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਸ੍ਯ ਚ ਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਧਨੁषਸ੍ਤਥਾ। ਦਹ੍ਯਤਾਮਿਵ ਵੇਣੂਨਾਮਾਸੀਤ੍ਪਰਮਦਾਰੁਣਃ
ਗਾਂਡਿਵ ਤੇ ਕਰਣ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਂਸ ਦੀ ਲੱਕੜੀ ਸੜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਹਯਾਨ੍ਨਾਗਾਨ੍ਰਥਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਨਿਪਾਤਯਨ੍। ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਕਰ੍ਣਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚਾਸਕृਤ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਧਨੁਰਚ੍ਛਿਨਤ੍। ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਤਤਃ ਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵੇਗਵਾਨ੍ ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਕਰਣ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਕਰਣ ਨੇ ਇੱਕ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਬਹੁਸ਼ੋ ਰਾਧੇਯਸ੍ਯ ਪਦਾਨੁਗਾਃ । ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਗਾਣ੍ਡੀਵਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਧੇਯ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਥੀ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਤੇ ਗਾਂਡਿਵ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ਼ੇਰਤਾਵृਤ੍ਯ ਮਹੀਂ ਸਮਗ੍ਰਾਂ ਪਾਰ੍ਥੇषੁਮਾਰ੍ਗੇ ਨਿਹਤਾ ਦ੍ਵਿਪੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ । ਹਿਰਣ੍ਯਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਜਾਲਚਿਤ੍ਰਾ ਯਥਾ ਨਗਾਃ ਪਾਵਕਜਾਲਨਦ੍ਧਾਃ
ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਲਪਟੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੇਨਾਙ੍ਗਨਿਬਰ੍ਹਣਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਾਣਮਮਾਨੁषਾਣਿ । ਵੈਕਰ੍ਤਨਃ ਪੂਰ੍ਵਮਮृष੍ਯਮਾਣਃ ਸਮਾਰ੍ਪਯਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿਵਾਸ਼ੁ ਪਾਰ੍ਥਮ੍
ਜਦ ਪਾਰਥ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅਮਾਨਵੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਿਕਰਤਨ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕਰਣ ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ੍ਤੁਰਗਾਨ੍ਵਿਕृष੍ਯ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਕਰ੍ਣੋऽਥ ਧਨਂਜਯਸ੍ਯ। षਙ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸੂਤਂ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਹਯਾਂਸ਼੍ਚ षष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਪਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰਸ੍ਯ ਕੇਤੁਮ੍
ਫਿਰ ਕਰਣ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਉਸ ਦੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਛੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਸਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਸਵਿष੍ਫੁਲਿਙ੍ਗੋਜ੍ਜ੍ਵਲਭੀਮਘੋषਃ ਕੋਪੇਨ੍ਧਨਃ ਕੇਤੁਸ਼ਿਖਃ ਸ਼ਰਾਰ੍ਚਿਃ । ਕਰ੍ਣਾਗ੍ਨਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਨਿਲਭੀਮਵਾਤੋ ਬਭੌ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਿਵ ਪਾਰ੍ਥਕਕ੍ਸ਼ਮ੍
ਝੰਡਾ, ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੀਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਰਣ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੜਕੀ ਹੋਈ, ਪਾਰਥ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੈ।
ਸ੍ਵਨੇਮਿਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਵਨਭੀਮਘੋषਸ਼੍ਚਲਤ੍ਪਤਾਕੋਜ੍ਜ੍ਵਲਭੀਮਵਿਦ੍ਯੁਤ੍। ਪਾਰ੍ਥਾਮ੍ਬੁਦਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਰਾਮ੍ਬੁਧਾਰਃ ਕਰ੍ਣਾਨਲਂ ਸਂਸ਼ਮਯਾਂਚਕਾਰ
ਪਾਰਥ ਦੀ ਘਟਾ, ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਦਾ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀ, ਕਰਣ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤੇਨਾਤਿਵਿਦ੍ਧਃ ਸਮਰੇ ਕਿਰੀਟੀ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਃ ਸਿਂਹ ਇਵ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਃ। ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਰਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਪ੍ਰਤਤ੍ਵਰੇ ਕਰ੍ਣਵਧਾਯ ਜਿष੍ਣੁਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਯੋਧਾ ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਤਾ ਸ਼ੇਰ ਜਾਗ ਪਿਆ, ਗਾਂਡਿਵ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ, ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਰਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਰੇ ਕਿਰੀਟੀ ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕਾਰਾਦ੍ਭੁਤਵੀਰ੍ਯਕਰ੍ਮਾ । ਸਨ੍ਤਾਪਯਨ੍ਕਰ੍ਣਰਥਂ ਸ਼ਰੌਘੈਰ੍ਲੋਕਾਨਿਮਾਨ੍ਤ੍ਸੂਰ੍ਯ ਇਵਾਂਸ਼ੁਮਾਲੀ
ਫਿਰ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੇ, ਅਜੋਕੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਚਲਾਇਆ, ਕਰਣ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹਸ੍ਤਿਨੇਵਾਭਿਹਤੋ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਭਲ੍ਲਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਨਿषਙ੍ਗਾਤ੍। ਆਕਰ੍ਣਪੂਰ੍ਣੇ ਤੁ ਧਨੁਰ੍ਵਿਕृष੍ਯ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਬਾਣੈਰਥ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਮ੍
ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਉੱਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਜਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਤਰਕਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢੇ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਾਣਿਆ ਤੇ ਉਹ ਤੀਰ ਸੁਤਪੁੱਤਰ 'ਤੇ ਵਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਅਥਾਸ੍ਯ ਬਾਹੂ ਸਸ਼ਿਰੋ ਲਲਾਟਂ ਗ੍ਰੀਵਾਮੁਰਃ ਸ੍ਕਨ੍ਧਭੁਜਾਨ੍ਤਰਂ ਚ। ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੋ ਯੁਧਿ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਵਜ੍ਰੈਰਿਵਾਦ੍ਰਿਂ ਭਗਵਾਨ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਰਣ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਸਿਰ, ਮੱਥਾ, ਗਰਦਨ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਮੋਢਿਆਂ-ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਪਾਰ੍ਥਮੁਕ੍ਤਾਨਵਿषਹ੍ਯ ਬਾਣਾਨ੍ ਗਜੋ ਗਜੇਨੇਵ ਜਿਤਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ। ਵਿਹਾਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਰੋਪਯਾਤੋ ਵੈਕਰ੍ਤਨਃ ਪਾਰ੍ਥਸ਼ਰਾਭਿਤਪ੍ਤਃ ।। 77
ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਉਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਤੇਜ਼ ਕਰਣ ਵੀ ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਜਿਤਂ ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵੈਰਾਟਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਜਯੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ
ਜਦ ਪਾਰਥ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਮਤਸਯ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਨਾ ਪੈ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜਿੱਤ ਸਾਡੀ ਹੋਈ।"
ਯਾਵਚ੍ਛਙ੍ਖਮੁਪਾਧ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਅਵਿਕ੍ਲਬਮਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਵ੍ਯਕ੍ਤਹृਦਯੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
"ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਡੋਲ ਨਾ, ਘਬਰਾਹਟ ਨਾ ਕਰ, ਤੇ ਦਿਲ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਦੋਵੇਂ ਅਡੋਲ ਰੱਖ।"
ਯਾਹਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਮਮਾਚਾਰ੍ਯੋ ਰਣੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ।। ਤਥਾ ਸਂਕ੍ਰੀਡਮਾਨਸ੍ਯ ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਰਣਾਜਿਰੇ
"ਤੁਰ ਜਾ ਜਲਦੀ ਉੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦ੍ਰੋਣ ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹਨ।" ਇਉਂ ਅਰਜੁਨ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ—
ਬਲਂ ਸਤ੍ਵਂ ਚ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਲਾਘਵਂ ਚ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ।। ਤਚ੍ਚਾਦ੍ਭੁਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਯਮੁਤ੍ਤਰਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਹਿੰਮਤ, ਜੋਸ਼ ਤੇ ਚੁस्ती ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ। ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤਵ ਦਿਵ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ਰੌਘਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪਤਃ ਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਮਨੋ ਮੇ ਮੁਹ੍ਯਤੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
"ਜਦ ਤੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਬੂੰਦ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘੁੰਮ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।"
ਦ੍ਵੈਧੀਭੂਤਂ ਮਨੋ ਮਹ੍ਯਂ ਭਯਾਦ੍ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ । ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਗਾਣ੍ਡੀਵਨਿਸ੍ਵਨਮ੍
"ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਦਿਲ ਦੋ ਵਿਚ ਵੰਡ ਗਿਆ ਹੈ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ; ਤੇਰੇ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ।"
ਤਵ ਬਾਹੁਬਲਂ ਚੈਵ ਧਨੁਃ ਕਰ੍षਯਤੋ ਬਹੁ। ਤਵ ਤੇਜੋ ਦੁਰਾਧਰ੍षਂ ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮੇ
"ਜਦ ਤੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਤੇਰੀ ਅਟੱਲ ਜੋਤ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ।"
ਤਮੁਤ੍ਤਰਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਸਹਸਾ ਕਿਰੀਟਿਨਾ । ਭੀਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦਰ੍ਜੁਨਮਾਜਿਮਧ੍ਯੇ ਨਾਹਂ ਤਵਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਵਿषਹੇ ਨਿਯਨ੍ਤੁਮ੍
ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਵੇਖ ਕੇ ਉੱਤਰ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦਾ।"
ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕਿਂਚਿਦਿਵ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਨਿਹਨ੍ਤਾ । ਮਯਾ ਸਹਾਯੇਨ ਕੁਤੋऽਸ੍ਤਿ ਤੇ ਭਯਂ ਪ੍ਰੇਹ੍ਯੁਤ੍ਤਰਾਸ਼੍ਵਾਨਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਵਾਹਯ
ਉਸ ਨੂੰ ਗਾਂਡੀਵਧਾਰੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਲਕਾ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ਡਰ? ਚਲ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਚਲਾ।"
ਆਸ਼੍ਵਾਸਿਤਸ੍ਤੇਨ ਧਨਂਜਯੇਨ ਵੈਰਾਟਿਰਸ਼੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤੁਤੋਦਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍। ਧਨਂਜਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਕृष੍ਯ ਚਾਪਂ ਵਿष੍ਫਾਰਯਾਮਾਸ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਕਲ੍ਪਃ
ਧਨੰਜੈ ਵਲੋਂ ਹੌਸਲਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਮਤਸਯ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੰਕਾਇਆ; ਤੇ ਧਨੰਜੈ, ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਵੱਜਾਇਆ।
ਉਤ੍ਤਰਂ ਚੈਵ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪੁਨਰਰ੍ਜੁਨਃ । ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਾਤ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਫਿਰ ਬੀਭਤਸੁ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੈਂ, ਡਰ ਨਾ।"
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋऽਸਿ ਤੇ ਭਦ੍ਰਂ ਕੁਲੇ ਮਹਤਿ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਕੇ। ਜਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਕੁਲੇ ਨ ਵਿषੀਦਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
"ਤੂੰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਮਤਸਯ ਖਾਨਦਾਨ ਵਿਚ ਜੰਮਿਆ; ਤੂੰ ਖ਼ਾਨਦਾਨੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਜੰਮਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।"
ਧृਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਵਿਪੁਲਾਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਰਥਂ ਮਮ। ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਰਾਜਭਿਃ ਸਹ ਵਾਹਯ
"ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਕਰ ਤੇ ਮੇਰਾ ਰਥ ਚਲਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।"