ਬ੍ਰਵੀषਿ ਵਾਚਾ ਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤਤ੍ਸਮਾਚਰ। ਵਿਸ਼ੇषਿਤੋ ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਵਾਚਾ ਕਰ੍ਮਣਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਭੁਵਿ
ਪਾਰਥ, ਜੋ ਤੂੰ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਵੀ ਦਿਖਾ। ਤੂੰ ਬੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਪਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਉਹਨਾਂ ਵਰਗੇ ਨਹੀਂ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਰ੍षਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਦਸ਼ਕ੍ਤੇਨ ਮਰ੍षਿਤਮ੍ । ਇਤਿ ਗृਹ੍ਣੀਮ ਤੇ ਪਾਰ੍ਥ ਤਮਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਉਹ ਤੂੰ ਅਸਹਾਇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸਹਿ ਲਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਉਹ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ।
ਧਰ੍ਮਪਾਸ਼ਨਿਬਦ੍ਧੇਨ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਰ੍षਿਤਂ ਪੁਰਾ। ਤਥੈਵ ਬਦ੍ਧਮਾਤ੍ਮਾਨਮਬਦ੍ਧ ਇਤਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਬੱਝ ਕੇ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਹੁਣ ਆਜ਼ਾਦ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।
ਨ ਹਿ ਤਾਵਦ੍ਵਨੇ ਵਾਸੋ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਚਰਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ । ਕ੍ਲਿष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਮਰ੍ਥਲੋਭਾਤ੍ਤੁ ਸਮਯਂ ਛੇਤ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਕਹਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਪਾਈ ਤੇ ਹੁਣ ਸਮਝੌਤਾ ਤੋੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਯਦਿ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪਾਰ੍ਥ ਤਵ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯੇਤ ਕਾਰਣਾਤ੍। ਤਥਾऽਪਿਨ ਵ੍ਯਥਾ ਕਾਚਿਨ੍ਮਮ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਕ੍ਰਮਿष੍ਯਤਃ
ਜੇ ਇੰਦਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਪਾਰਥ, ਜੰਗ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਂ।
ਅਯਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯਕਾਮਸ੍ਤੇ ਨਚਿਰਾਤ੍ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਸੇ ਹਿ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਬਲਮ੍
ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜੇਗਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਕਰ੍ਣੋ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨੇਵ ਬੀਭਤ੍ਸੁਮਪਰਾਜਿਤਮ੍। ਅਭ੍ਯਯਾਦ੍ਵਿਸृਜਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਕਾਯਾਵਰਣਭੇਦਿਨਃ
ਕਰਣ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜਿੱਤ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਉਹ ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਬਚਾਵੀ ਕਵਚ ਨੂੰ ਛੇਦਦੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੋ ਮਹਾਰਥਃ
ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਇਵ ਵृष੍ਟਿਮਾਨ੍। ਅਭੀਯਾਯ ਹਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਧਨੁਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਗਾਂਡਿਵ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਬੜੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬਰਸਦਾ ਹੋਇਆ ਵਿਰੋਧੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਜਿਘਾਂਸੁਃ ਸਮਰੇ ਕਰ੍ਣਂ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਸ਼ਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਤਾਨ੍ਕਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵਾਯੁਵੇਗਮਿਵਾਚਲਃ
ਕਰਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਛੱਡੇ; ਕਰਣ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਤਯੋਰ੍ਦੈਵਾਸੁਰਸਮਃ ਸਨ੍ਨਿਪਾਤੋऽਭਵਨ੍ਮਹਾਨ੍। ਕਿਰਤੋਃ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਵ੍ਯੋਮ ਨਿਰਨ੍ਤਰਂ
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਬਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੂਰਾ ਆਸਮਾਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਮੇਘਜਾਲਾਨਿ ਘੋਰਰੂਪਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਵਵਰ੍ष ਚ ਰਜੋ ਭੌਮਂ ਕਰ੍ਣਪਾਰ੍ਥਸਮਾਗਮੇ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਝ ਵਧੇ, ਤੇ ਕਰਣ ਤੇ ਪਾਰਥ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧੂੜ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਨ ਸ੍ਮ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਪਤਿ ਨ ਚ ਵਾਤਿ ਸਮੀਰਣਃ। ਸ਼ਰਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਿਤਂ ਵ੍ਯੋਮ ਛਾਯਾਭੂਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਨਾ ਸੂਰਜ ਚਮਕਿਆ, ਨਾ ਹਵਾ ਵੱਗੀ; ਆਸਮਾਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਸ੍ਯ ਚ ਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਧਨੁषਸ੍ਤਥਾ। ਦਹ੍ਯਤਾਮਿਵ ਵੇਣੂਨਾਮਾਸੀਤ੍ਪਰਮਦਾਰੁਣਃ
ਗਾਂਡਿਵ ਤੇ ਕਰਣ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਂਸ ਦੀ ਲੱਕੜੀ ਸੜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਹਯਾਨ੍ਨਾਗਾਨ੍ਰਥਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਨਿਪਾਤਯਨ੍। ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਕਰ੍ਣਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚਾਸਕृਤ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਧਨੁਰਚ੍ਛਿਨਤ੍। ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਤਤਃ ਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵੇਗਵਾਨ੍ ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਕਰਣ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਕਰਣ ਨੇ ਇੱਕ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਬਹੁਸ਼ੋ ਰਾਧੇਯਸ੍ਯ ਪਦਾਨੁਗਾਃ । ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਗਾਣ੍ਡੀਵਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਧੇਯ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਥੀ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਤੇ ਗਾਂਡਿਵ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ਼ੇਰਤਾਵृਤ੍ਯ ਮਹੀਂ ਸਮਗ੍ਰਾਂ ਪਾਰ੍ਥੇषੁਮਾਰ੍ਗੇ ਨਿਹਤਾ ਦ੍ਵਿਪੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ । ਹਿਰਣ੍ਯਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਜਾਲਚਿਤ੍ਰਾ ਯਥਾ ਨਗਾਃ ਪਾਵਕਜਾਲਨਦ੍ਧਾਃ
ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਲਪਟੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੇਨਾਙ੍ਗਨਿਬਰ੍ਹਣਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਾਣਮਮਾਨੁषਾਣਿ । ਵੈਕਰ੍ਤਨਃ ਪੂਰ੍ਵਮਮृष੍ਯਮਾਣਃ ਸਮਾਰ੍ਪਯਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿਵਾਸ਼ੁ ਪਾਰ੍ਥਮ੍
ਜਦ ਪਾਰਥ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅਮਾਨਵੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਿਕਰਤਨ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕਰਣ ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ੍ਤੁਰਗਾਨ੍ਵਿਕृष੍ਯ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਕਰ੍ਣੋऽਥ ਧਨਂਜਯਸ੍ਯ। षਙ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸੂਤਂ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਹਯਾਂਸ਼੍ਚ षष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਪਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰਸ੍ਯ ਕੇਤੁਮ੍
ਫਿਰ ਕਰਣ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਉਸ ਦੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਛੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਸਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਸਵਿष੍ਫੁਲਿਙ੍ਗੋਜ੍ਜ੍ਵਲਭੀਮਘੋषਃ ਕੋਪੇਨ੍ਧਨਃ ਕੇਤੁਸ਼ਿਖਃ ਸ਼ਰਾਰ੍ਚਿਃ । ਕਰ੍ਣਾਗ੍ਨਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਨਿਲਭੀਮਵਾਤੋ ਬਭੌ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਿਵ ਪਾਰ੍ਥਕਕ੍ਸ਼ਮ੍
ਝੰਡਾ, ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੀਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਰਣ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੜਕੀ ਹੋਈ, ਪਾਰਥ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੈ।
ਸ੍ਵਨੇਮਿਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਵਨਭੀਮਘੋषਸ਼੍ਚਲਤ੍ਪਤਾਕੋਜ੍ਜ੍ਵਲਭੀਮਵਿਦ੍ਯੁਤ੍। ਪਾਰ੍ਥਾਮ੍ਬੁਦਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਰਾਮ੍ਬੁਧਾਰਃ ਕਰ੍ਣਾਨਲਂ ਸਂਸ਼ਮਯਾਂਚਕਾਰ
ਪਾਰਥ ਦੀ ਘਟਾ, ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਦਾ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀ, ਕਰਣ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤੇਨਾਤਿਵਿਦ੍ਧਃ ਸਮਰੇ ਕਿਰੀਟੀ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਃ ਸਿਂਹ ਇਵ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਃ। ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਰਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਪ੍ਰਤਤ੍ਵਰੇ ਕਰ੍ਣਵਧਾਯ ਜਿष੍ਣੁਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਯੋਧਾ ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਤਾ ਸ਼ੇਰ ਜਾਗ ਪਿਆ, ਗਾਂਡਿਵ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ, ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਰਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਰੇ ਕਿਰੀਟੀ ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕਾਰਾਦ੍ਭੁਤਵੀਰ੍ਯਕਰ੍ਮਾ । ਸਨ੍ਤਾਪਯਨ੍ਕਰ੍ਣਰਥਂ ਸ਼ਰੌਘੈਰ੍ਲੋਕਾਨਿਮਾਨ੍ਤ੍ਸੂਰ੍ਯ ਇਵਾਂਸ਼ੁਮਾਲੀ
ਫਿਰ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੇ, ਅਜੋਕੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਚਲਾਇਆ, ਕਰਣ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹਸ੍ਤਿਨੇਵਾਭਿਹਤੋ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਭਲ੍ਲਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਨਿषਙ੍ਗਾਤ੍। ਆਕਰ੍ਣਪੂਰ੍ਣੇ ਤੁ ਧਨੁਰ੍ਵਿਕृष੍ਯ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਬਾਣੈਰਥ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਮ੍
ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਉੱਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਜਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਤਰਕਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢੇ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਾਣਿਆ ਤੇ ਉਹ ਤੀਰ ਸੁਤਪੁੱਤਰ 'ਤੇ ਵਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਅਥਾਸ੍ਯ ਬਾਹੂ ਸਸ਼ਿਰੋ ਲਲਾਟਂ ਗ੍ਰੀਵਾਮੁਰਃ ਸ੍ਕਨ੍ਧਭੁਜਾਨ੍ਤਰਂ ਚ। ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੋ ਯੁਧਿ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਵਜ੍ਰੈਰਿਵਾਦ੍ਰਿਂ ਭਗਵਾਨ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਰਣ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਸਿਰ, ਮੱਥਾ, ਗਰਦਨ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਮੋਢਿਆਂ-ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਪਾਰ੍ਥਮੁਕ੍ਤਾਨਵਿषਹ੍ਯ ਬਾਣਾਨ੍ ਗਜੋ ਗਜੇਨੇਵ ਜਿਤਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ। ਵਿਹਾਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਰੋਪਯਾਤੋ ਵੈਕਰ੍ਤਨਃ ਪਾਰ੍ਥਸ਼ਰਾਭਿਤਪ੍ਤਃ ।। 77
ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਉਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਤੇਜ਼ ਕਰਣ ਵੀ ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਜਿਤਂ ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵੈਰਾਟਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਜਯੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ
ਜਦ ਪਾਰਥ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਮਤਸਯ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਨਾ ਪੈ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜਿੱਤ ਸਾਡੀ ਹੋਈ।"
ਯਾਵਚ੍ਛਙ੍ਖਮੁਪਾਧ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਅਵਿਕ੍ਲਬਮਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਵ੍ਯਕ੍ਤਹृਦਯੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
"ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਡੋਲ ਨਾ, ਘਬਰਾਹਟ ਨਾ ਕਰ, ਤੇ ਦਿਲ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਦੋਵੇਂ ਅਡੋਲ ਰੱਖ।"
ਯਾਹਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਮਮਾਚਾਰ੍ਯੋ ਰਣੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ।। ਤਥਾ ਸਂਕ੍ਰੀਡਮਾਨਸ੍ਯ ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਰਣਾਜਿਰੇ
"ਤੁਰ ਜਾ ਜਲਦੀ ਉੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦ੍ਰੋਣ ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹਨ।" ਇਉਂ ਅਰਜੁਨ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ—