ਸ਼ਤ੍ਰੂਨਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਮਰੇ ਕਿਰੀਟੀ ਵਿਦ੍ਰਾਵਯਂਸ੍ਤਦ੍ਰਥਵੀਰਬृਨ੍ਦਮ੍। ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਚ੍ਚਰੁਕਿਰੀਟਮਾਲੀ ਵਰੇषੁਭਿਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਗਣਾਨਨੇਕਾਨ੍
ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਮੋਹਰ ਵਾਲਾ ਉਹ ਯੋਧਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਮੋਹਰ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੇਕ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਕਰ੍ਣਂ ਤਦੋਵਾਚ ਕਿਰੀਟਮਾਲੀ ਸ਼ੂਰਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋऽਭਿਗਰ੍ਜਨ੍
ਫਿਰ ਕੁਰੁਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸ਼ੂਰਾ, ਮੋਹਰ ਵਾਲਾ ਯੋਧਾ, ਕਰਣ ਨੂੰ ਗੂੰਜਦਿਆਂ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ।
ਕਰ੍ਣ ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਬਹ੍ਵਬਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ। ਨ ਮੇ ਯੁਧਿ ਸਮੋਸ੍ਤੀਤਿ ਤਦਿਦਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਕਰਣ, ਤੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਜੋੜ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਭਾਯਾਂ ਪੌਰੁषਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਕੇਵਲਮ੍। ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਤਨ੍ਮਨ੍ਯੇ ਦੁष੍ਕਰਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲੀਆਂ ਹੀ ਬੋਲੀਆਂ। ਜੋ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਖਿਆਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਥਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਤ੍ਸਮ ਇਤ੍ਯਪਿ। ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਰਾਧੇਯ ਕੁਰੁਮਧ੍ਯੇ ਮਯਾ ਸਹ
ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਗੱਲ ਅੱਜ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੱਚ ਕਰਕੇ ਦਿਖਾ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤ।
ਸਭਾਯਾਂ ਯਸ੍ਤੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾਂ ਤਦਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਦृष੍ਟਵਾਨਸ੍ਮਿ ਤਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਫਲਮਸ਼੍ਰੁਹਿ ਕੇਵਲਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਹੁਣ, ਕਰਣ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਉਸ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ, ਤੇ ਰੋ।
ਧਰ੍ਮਪਾਸ਼ਨਿਬਦ੍ਧੇਨ ਯਨ੍ਮਯਾ ਮਰ੍षਿਤਂ ਤਵ। ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਰਾਧੇਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ
ਧਰਮ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਬੱਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਬੁਰਾਈ ਸਹਿ ਲਈ। ਹੁਣ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਉਸ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ, ਮੰਦ-ਮੱਤ।
ਏਹਿ ਕਰ੍ਣ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਿਹਾਦ੍ਯ ਕੁਰੁ ਵੈਸ਼ਸਮ੍। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾ ਕੁਰਵਃ ਸਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਸਹਸੈਨਿਕਾਃ
ਆ, ਕਰਣ, ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ। ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ।
ਇਦਾਨੀਮੇਵ ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਮਪਯਾਤੋ ਰਣਾਨ੍ਮਮ। ਕਸ੍ਮਾਜ੍ਜੀਵਸਿ ਰਾਧੇਯ ਨਿਹਤਸ੍ਤ੍ਵਨੁਜਸ੍ਤਵ
ਤੂੰ ਹੁਣ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜਦ ਤੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈਂ?
ਯੋ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਕਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਰਣਾਜਿਰਮ੍ । ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਃ ਪੁਰੁषਃ ਸਤ੍ਸੁ ਬ੍ਰੂਯਾਦੇਵਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਕੌਣ ਹੋਰ ਮਰਦ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਹੀ।
ਬ੍ਰਵੀषਿ ਵਾਚਾ ਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤਤ੍ਸਮਾਚਰ। ਵਿਸ਼ੇषਿਤੋ ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਵਾਚਾ ਕਰ੍ਮਣਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਭੁਵਿ
ਪਾਰਥ, ਜੋ ਤੂੰ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਵੀ ਦਿਖਾ। ਤੂੰ ਬੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਪਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਉਹਨਾਂ ਵਰਗੇ ਨਹੀਂ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਰ੍षਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਦਸ਼ਕ੍ਤੇਨ ਮਰ੍षਿਤਮ੍ । ਇਤਿ ਗृਹ੍ਣੀਮ ਤੇ ਪਾਰ੍ਥ ਤਮਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਉਹ ਤੂੰ ਅਸਹਾਇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸਹਿ ਲਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਉਹ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ।
ਧਰ੍ਮਪਾਸ਼ਨਿਬਦ੍ਧੇਨ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਰ੍षਿਤਂ ਪੁਰਾ। ਤਥੈਵ ਬਦ੍ਧਮਾਤ੍ਮਾਨਮਬਦ੍ਧ ਇਤਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਬੱਝ ਕੇ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਹੁਣ ਆਜ਼ਾਦ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।
ਨ ਹਿ ਤਾਵਦ੍ਵਨੇ ਵਾਸੋ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਚਰਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ । ਕ੍ਲਿष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਮਰ੍ਥਲੋਭਾਤ੍ਤੁ ਸਮਯਂ ਛੇਤ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਕਹਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਪਾਈ ਤੇ ਹੁਣ ਸਮਝੌਤਾ ਤੋੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਯਦਿ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪਾਰ੍ਥ ਤਵ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯੇਤ ਕਾਰਣਾਤ੍। ਤਥਾऽਪਿਨ ਵ੍ਯਥਾ ਕਾਚਿਨ੍ਮਮ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਕ੍ਰਮਿष੍ਯਤਃ
ਜੇ ਇੰਦਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਪਾਰਥ, ਜੰਗ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਂ।
ਅਯਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯਕਾਮਸ੍ਤੇ ਨਚਿਰਾਤ੍ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਸੇ ਹਿ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਬਲਮ੍
ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜੇਗਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਕਰ੍ਣੋ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨੇਵ ਬੀਭਤ੍ਸੁਮਪਰਾਜਿਤਮ੍। ਅਭ੍ਯਯਾਦ੍ਵਿਸृਜਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਕਾਯਾਵਰਣਭੇਦਿਨਃ
ਕਰਣ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜਿੱਤ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਉਹ ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਬਚਾਵੀ ਕਵਚ ਨੂੰ ਛੇਦਦੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੋ ਮਹਾਰਥਃ
ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਇਵ ਵृष੍ਟਿਮਾਨ੍। ਅਭੀਯਾਯ ਹਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਧਨੁਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਗਾਂਡਿਵ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਬੜੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬਰਸਦਾ ਹੋਇਆ ਵਿਰੋਧੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਜਿਘਾਂਸੁਃ ਸਮਰੇ ਕਰ੍ਣਂ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਸ਼ਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਤਾਨ੍ਕਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵਾਯੁਵੇਗਮਿਵਾਚਲਃ
ਕਰਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਛੱਡੇ; ਕਰਣ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਤਯੋਰ੍ਦੈਵਾਸੁਰਸਮਃ ਸਨ੍ਨਿਪਾਤੋऽਭਵਨ੍ਮਹਾਨ੍। ਕਿਰਤੋਃ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਵ੍ਯੋਮ ਨਿਰਨ੍ਤਰਂ
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਬਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੂਰਾ ਆਸਮਾਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਮੇਘਜਾਲਾਨਿ ਘੋਰਰੂਪਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਵਵਰ੍ष ਚ ਰਜੋ ਭੌਮਂ ਕਰ੍ਣਪਾਰ੍ਥਸਮਾਗਮੇ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਝ ਵਧੇ, ਤੇ ਕਰਣ ਤੇ ਪਾਰਥ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧੂੜ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਨ ਸ੍ਮ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਪਤਿ ਨ ਚ ਵਾਤਿ ਸਮੀਰਣਃ। ਸ਼ਰਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਿਤਂ ਵ੍ਯੋਮ ਛਾਯਾਭੂਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਨਾ ਸੂਰਜ ਚਮਕਿਆ, ਨਾ ਹਵਾ ਵੱਗੀ; ਆਸਮਾਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਸ੍ਯ ਚ ਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਧਨੁषਸ੍ਤਥਾ। ਦਹ੍ਯਤਾਮਿਵ ਵੇਣੂਨਾਮਾਸੀਤ੍ਪਰਮਦਾਰੁਣਃ
ਗਾਂਡਿਵ ਤੇ ਕਰਣ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਂਸ ਦੀ ਲੱਕੜੀ ਸੜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਹਯਾਨ੍ਨਾਗਾਨ੍ਰਥਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਨਿਪਾਤਯਨ੍। ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਕਰ੍ਣਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚਾਸਕृਤ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਧਨੁਰਚ੍ਛਿਨਤ੍। ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਤਤਃ ਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵੇਗਵਾਨ੍ ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਕਰਣ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਕਰਣ ਨੇ ਇੱਕ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਬਹੁਸ਼ੋ ਰਾਧੇਯਸ੍ਯ ਪਦਾਨੁਗਾਃ । ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਗਾਣ੍ਡੀਵਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਧੇਯ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਥੀ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਤੇ ਗਾਂਡਿਵ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ਼ੇਰਤਾਵृਤ੍ਯ ਮਹੀਂ ਸਮਗ੍ਰਾਂ ਪਾਰ੍ਥੇषੁਮਾਰ੍ਗੇ ਨਿਹਤਾ ਦ੍ਵਿਪੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ । ਹਿਰਣ੍ਯਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਜਾਲਚਿਤ੍ਰਾ ਯਥਾ ਨਗਾਃ ਪਾਵਕਜਾਲਨਦ੍ਧਾਃ
ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਲਪਟੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੇਨਾਙ੍ਗਨਿਬਰ੍ਹਣਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਾਣਮਮਾਨੁषਾਣਿ । ਵੈਕਰ੍ਤਨਃ ਪੂਰ੍ਵਮਮृष੍ਯਮਾਣਃ ਸਮਾਰ੍ਪਯਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿਵਾਸ਼ੁ ਪਾਰ੍ਥਮ੍
ਜਦ ਪਾਰਥ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅਮਾਨਵੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਿਕਰਤਨ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕਰਣ ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ੍ਤੁਰਗਾਨ੍ਵਿਕृष੍ਯ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਕਰ੍ਣੋऽਥ ਧਨਂਜਯਸ੍ਯ। षਙ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸੂਤਂ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਹਯਾਂਸ਼੍ਚ षष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਪਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰਸ੍ਯ ਕੇਤੁਮ੍
ਫਿਰ ਕਰਣ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਉਸ ਦੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਛੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਸਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।