ਤਤਃ ਸਯੁਗ੍ਯਾਃ ਸਰਥਾਃ ਸਨਾਗਾ ਯੋਧਾ ਵਿਨੇਦੁਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭਾਣਾਮ੍। ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਭੀष੍ਮਮੁਖਾਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਿਰੀਟਿਨਾ ਕਰ੍ਣਰਥਂ ਪृषਤ੍ਕੈਃ
ਫਿਰ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਯੋਧੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਣ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਚੀਕ ਪਏ।
ਸ ਚਾਪਿ ਤਾਨਰ੍ਜੁਨਬਾਹੁਮੁਕ੍ਤਾਞ੍ਸ਼ਰਾਞ੍ਸ਼ਰੌਘੈਃ ਪ੍ਰਤਿਹਤ੍ਯ ਤੂਰ੍ਣਮ੍ । ਬਭੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਧਨੁਃ ਸਬਾਣਃ ਸਵਿष੍ਫੁਲਿਙ੍ਗੋऽਗ੍ਨਿਰਿਵਾਥ ਕਰ੍ਣਃ
ਪਰ ਕਰਣ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਜਜ੍ਞੇ ਕਰਤਾਲਘੋषਃ ਸਸ਼ਙ੍ਖਭੇਰੀਪਣਵਾਕੁਲਸ੍ਤੁ। ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲਿਤਾਸ੍ਫੋਟਿਤਸਿਂਹਨਾਦੈਰ੍ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਪੂਜਯਤਾਂ ਕੁਰੂਣਾਮ੍
ਫਿਰ ਹੱਥ ਤਾਲੀਆਂ, ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀਆਂ, ਪਣਵੇ ਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਉਠੀਆਂ, ਜਦ ਕੁਰੁ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਰਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਆਧੂਤਲਾਙ੍ਗੂਲਮਹਾਪਤਾਕਂ ਰਥੋਤ੍ਤਮਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਮਂ ਕੁਰੂਣਾਮ੍। ਤਤਃ ਸਗਾਣ੍ਡੀਵਕृਤਪ੍ਰਣਾਦਂ ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਨਾਦ ਕਰ੍ਣਃ
ਕਰਣ ਨੇ, ਕੁਰੁ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਝੰਡਾ ਤੇ ਪੂਛ ਲਹਿਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਮਾਰੀ।
ਪਾਰ੍ਥੋਪਿ ਵੈਕਰ੍ਤਨਮਰ੍ਦਯਿਤ੍ਵਾ ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਸਕੇਤੁਂ ਸਰਥਂ ਸਸੂਤਮ੍। ਨਨਾਦ ਹਰ੍षਾਤ੍ਸਹਸਾ ਕਿਰੀਟੀ ਪਿਤਾਮਹਂ ਦ੍ਰੋਣਕृਪੌ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਕਰਣ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਰਥੀ ਸਮੇਤ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਅਚਾਨਕ ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਮਾਰੀ।
ਸਿषੇਚ ਪਾਰ੍ਥਂ ਬਹੁਭਿਃ ਸ਼ਰੌਘੈਰ੍ਵੈਕਰ੍ਤਨਃ ਸਂਯਤਿ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਵੇਗੈਃ । ਵੈਕਰ੍ਤਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਿਰੀਟਮਾਲੀ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੌਘੈਃ
ਕਰਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਾਰਥ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵੀ ਕਰਣ ਨੂੰ ਨੁਕਤੇਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤਯੋਰਮੋਘਨ੍ਸृਜਤੋਃ ਸ਼ਰੌਘਾਨਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਯੋਰਾਸ ਮਹਾਨ੍ਵਿਮਰ੍ਦਃ। ਰਾਹੁਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾਵਿਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਤਰੇਣਾਨੁਦਦਰ੍ਸ਼ ਲੋਕਃ
ਦੋਵੇਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਜਦ ਅਫ਼ਲਾਤੂਨ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰ ਛੱਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੱਡਾ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹੂ ਤੋਂ ਛੁਟੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ।
ਹਤਾਸ੍ਤੁ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਰਥਪ੍ਰਵੀਰਾ ਭੂਮੌ ਯੁਵਾਨਃ ਸੁਪੁਪੁਃ ਸੁਕੇਸ਼ਾਃ । ਸੁਵਰ੍ਣਲੋਹਾਯਸਵਰ੍ਮਗਾਤ੍ਰਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਯਥਾ ਹੈਮਵਤੇ ਨਿਕृਤ੍ਤਾਃ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਥੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕਵਚ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਵਿਚ ਵੱਢੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਥਾ ਸ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਮਰੇ ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾ ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍। ਚਚਾਰ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਵਿਦਿਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦਹਨ੍ਨਿਵਾਗ੍ਨਿਰ੍ਵਨਮਾਤਪਾਨ੍ਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂਡੀਵ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਫੈਲਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਸ਼ੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣਾਨਿ ਯਥਾ ਵਸਨ੍ਤੇ ਵਿਧੂਨਯਨ੍ਵਾਯੁਰਿਵਾਲ੍ਪਸਾਰਾਨ੍ । ਤਥਾ ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ਵਿਧਮਨ੍ਕਿਰੀਟੀ ਚਚਾਰ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇऽਤਿਰਥੋ ਰਥੇਨ
ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਝਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹਰ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂਰਥੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੂਨਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਮਰੇ ਕਿਰੀਟੀ ਵਿਦ੍ਰਾਵਯਂਸ੍ਤਦ੍ਰਥਵੀਰਬृਨ੍ਦਮ੍। ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਚ੍ਚਰੁਕਿਰੀਟਮਾਲੀ ਵਰੇषੁਭਿਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਗਣਾਨਨੇਕਾਨ੍
ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਮੋਹਰ ਵਾਲਾ ਉਹ ਯੋਧਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਮੋਹਰ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੇਕ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਕਰ੍ਣਂ ਤਦੋਵਾਚ ਕਿਰੀਟਮਾਲੀ ਸ਼ੂਰਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋऽਭਿਗਰ੍ਜਨ੍
ਫਿਰ ਕੁਰੁਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸ਼ੂਰਾ, ਮੋਹਰ ਵਾਲਾ ਯੋਧਾ, ਕਰਣ ਨੂੰ ਗੂੰਜਦਿਆਂ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ।
ਕਰ੍ਣ ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਬਹ੍ਵਬਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ। ਨ ਮੇ ਯੁਧਿ ਸਮੋਸ੍ਤੀਤਿ ਤਦਿਦਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਕਰਣ, ਤੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਜੋੜ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਭਾਯਾਂ ਪੌਰੁषਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਕੇਵਲਮ੍। ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਤਨ੍ਮਨ੍ਯੇ ਦੁष੍ਕਰਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲੀਆਂ ਹੀ ਬੋਲੀਆਂ। ਜੋ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਖਿਆਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਥਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਤ੍ਸਮ ਇਤ੍ਯਪਿ। ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਰਾਧੇਯ ਕੁਰੁਮਧ੍ਯੇ ਮਯਾ ਸਹ
ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਗੱਲ ਅੱਜ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੱਚ ਕਰਕੇ ਦਿਖਾ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤ।
ਸਭਾਯਾਂ ਯਸ੍ਤੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾਂ ਤਦਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਦृष੍ਟਵਾਨਸ੍ਮਿ ਤਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਫਲਮਸ਼੍ਰੁਹਿ ਕੇਵਲਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਹੁਣ, ਕਰਣ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਉਸ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ, ਤੇ ਰੋ।
ਧਰ੍ਮਪਾਸ਼ਨਿਬਦ੍ਧੇਨ ਯਨ੍ਮਯਾ ਮਰ੍षਿਤਂ ਤਵ। ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਰਾਧੇਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ
ਧਰਮ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਬੱਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਬੁਰਾਈ ਸਹਿ ਲਈ। ਹੁਣ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਉਸ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ, ਮੰਦ-ਮੱਤ।
ਏਹਿ ਕਰ੍ਣ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਿਹਾਦ੍ਯ ਕੁਰੁ ਵੈਸ਼ਸਮ੍। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾ ਕੁਰਵਃ ਸਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਸਹਸੈਨਿਕਾਃ
ਆ, ਕਰਣ, ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ। ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ।
ਇਦਾਨੀਮੇਵ ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਮਪਯਾਤੋ ਰਣਾਨ੍ਮਮ। ਕਸ੍ਮਾਜ੍ਜੀਵਸਿ ਰਾਧੇਯ ਨਿਹਤਸ੍ਤ੍ਵਨੁਜਸ੍ਤਵ
ਤੂੰ ਹੁਣ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜਦ ਤੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈਂ?
ਯੋ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਕਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਰਣਾਜਿਰਮ੍ । ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਃ ਪੁਰੁषਃ ਸਤ੍ਸੁ ਬ੍ਰੂਯਾਦੇਵਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਕੌਣ ਹੋਰ ਮਰਦ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਹੀ।
ਬ੍ਰਵੀषਿ ਵਾਚਾ ਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤਤ੍ਸਮਾਚਰ। ਵਿਸ਼ੇषਿਤੋ ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਵਾਚਾ ਕਰ੍ਮਣਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਭੁਵਿ
ਪਾਰਥ, ਜੋ ਤੂੰ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਵੀ ਦਿਖਾ। ਤੂੰ ਬੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਪਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਉਹਨਾਂ ਵਰਗੇ ਨਹੀਂ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਰ੍षਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਦਸ਼ਕ੍ਤੇਨ ਮਰ੍षਿਤਮ੍ । ਇਤਿ ਗृਹ੍ਣੀਮ ਤੇ ਪਾਰ੍ਥ ਤਮਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਉਹ ਤੂੰ ਅਸਹਾਇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸਹਿ ਲਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਉਹ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ।
ਧਰ੍ਮਪਾਸ਼ਨਿਬਦ੍ਧੇਨ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਰ੍षਿਤਂ ਪੁਰਾ। ਤਥੈਵ ਬਦ੍ਧਮਾਤ੍ਮਾਨਮਬਦ੍ਧ ਇਤਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਬੱਝ ਕੇ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਹੁਣ ਆਜ਼ਾਦ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।
ਨ ਹਿ ਤਾਵਦ੍ਵਨੇ ਵਾਸੋ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਚਰਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ । ਕ੍ਲਿष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਮਰ੍ਥਲੋਭਾਤ੍ਤੁ ਸਮਯਂ ਛੇਤ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਕਹਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਪਾਈ ਤੇ ਹੁਣ ਸਮਝੌਤਾ ਤੋੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਯਦਿ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪਾਰ੍ਥ ਤਵ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯੇਤ ਕਾਰਣਾਤ੍। ਤਥਾऽਪਿਨ ਵ੍ਯਥਾ ਕਾਚਿਨ੍ਮਮ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਕ੍ਰਮਿष੍ਯਤਃ
ਜੇ ਇੰਦਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਪਾਰਥ, ਜੰਗ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਂ।
ਅਯਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯਕਾਮਸ੍ਤੇ ਨਚਿਰਾਤ੍ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਸੇ ਹਿ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਬਲਮ੍
ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜੇਗਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਕਰ੍ਣੋ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨੇਵ ਬੀਭਤ੍ਸੁਮਪਰਾਜਿਤਮ੍। ਅਭ੍ਯਯਾਦ੍ਵਿਸृਜਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਕਾਯਾਵਰਣਭੇਦਿਨਃ
ਕਰਣ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜਿੱਤ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਉਹ ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਬਚਾਵੀ ਕਵਚ ਨੂੰ ਛੇਦਦੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੋ ਮਹਾਰਥਃ
ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਇਵ ਵृष੍ਟਿਮਾਨ੍। ਅਭੀਯਾਯ ਹਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਧਨੁਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਗਾਂਡਿਵ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਬੜੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬਰਸਦਾ ਹੋਇਆ ਵਿਰੋਧੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਜਿਘਾਂਸੁਃ ਸਮਰੇ ਕਰ੍ਣਂ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਸ਼ਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਤਾਨ੍ਕਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵਾਯੁਵੇਗਮਿਵਾਚਲਃ
ਕਰਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਛੱਡੇ; ਕਰਣ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।