ਹਤਾਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਨਰਪ੍ਰਵੀਰਾ ਭੂਮੌ ਯੁਵਾਨਃ ਸੁष੍ਰੁषੁਃ ਸੁਵੇषਾਃ । ਵਸੁਪ੍ਰਦਾ ਵਾਸਵਤੁਲ੍ਯਵੀਰ੍ਯਾਃ ਪਰਾਜਿਤਾ ਵਾਸਵਜੇਨ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ। ਸੁਵਰ੍ਣਕਾਰ੍ष੍ਣਾਯਸਵਰ੍ਭਨਦ੍ਧਾ ਨਾਗਾ ਯਥਾ ਹੈਮਵਤੇ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾਃ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੋਹਣੇ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਭੂਮਿ 'ਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਨੇ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕਵਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਅਜਗਰ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾ ਸ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਮਰੇ ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਪ੍ਰਵੀਰਃ। ਚਚਾਰ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਵਿਦਿਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦਹਨ੍ਨਿਵਾਗ੍ਨਿਰ੍ਵਨਮਾਤਪਾਨ੍ਤੇ
ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ ਚਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਜੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣਾਨਿ ਯਥਾ ਵਸਨ੍ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਜੋ ਨੁਦਨ੍ਖੇ। ਤਥਾ ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ਵਿਕਿਰਨ੍ਕਿਰੀਟੀ ਚਚਾਰ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇऽਤਿਰਥੋ ਰਥੇਨ
ਜਿਵੇਂ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਪੁਰਾਣੇ ਪੱਤੇ ਉਡਾ ਕੇ ਧੂੜ ਹਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂਰਥੀ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਕੇ ਚਲਿਆ।
ਸ਼ੋਣਾਸ਼੍ਵਵਾਹਸ੍ਯ ਹਯਾਨ੍ਨਿਹਤ੍ਯ ਵੈਕਰ੍ਤਨਭ੍ਰਾਤੁਰਦੀਨਸਤ੍ਵਃ । ਏਕੇਨ ਸਂਗ੍ਰਾਮਜਿਤਃ ਸ਼ਰੇਣ ਸ਼ਿਰੋ ਜਹਾਰਾਥ ਕਿਰੀਟਮਾਲੀ
ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਨੇ ਕਰਣ ਦੇ ਭਰਾ ਦੇ ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਿ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੋ ਵੈਕਰ੍ਤਨੋ ਵੀਰ੍ਯਮਦਪ੍ਰਤਾਪੀ । ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਦਨ੍ਤਾਵਿਵ ਨਾਗਰਾਜੋ ਮਹਾਬਲਃ ਸਿਂਹਮਿਵਾਜਗਾਮ
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੂਤ ਪੁੱਤਰ ਕਰਣ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਦੀ ਘਮੰਡ ਵਿਚ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਨੂੰ ਅਜਗਰ ਦੇ ਦੰਦ ਵਾਂਗ ਫੜਿਆ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਃ ਪृषਤ੍ਕੈਰ੍ਵੈਕਰ੍ਤਨਃ ਪਾਰ੍ਥਮੁਪਾਜਘਾਨ੍ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਹਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਰਾਟਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਜਘ੍ਨੇ
ਕਰਣ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਬਾਰ੍ਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵੀਰਾਟ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵਿੱਢਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਮਰੇ ਕਿਰੀਟੀ ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਸਰ੍ਵਸਮृਦ੍ਧਤੇਜਾਃ। ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਮਹਾਧਨੁष੍ਮਾਨ੍ਨ੍ਯषੇਧਯਚ੍ਛਤ੍ਰੁਗਣਾਂਸ਼੍ਚ ਵੀਰਃ
ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁ ਧਾਰੀ ਸੀ, ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਰਣ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਦਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਤਤਃ ਕਿਰੀਟੀ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚ ਪृष੍ਠਗੋਪਾਨ੍ । ਸਮੀਪਮਭ੍ਯਾਗਮਦਪ੍ਰਮੇਯੋ ਵਿਤਤ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਗਰੁਡੋ ਯਥੋਰਗਮ੍
ਕਰਣ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਣਅੰਦਾਜ਼ਾ ਯੋਧਾ, ਪੰਖ ਫੈਲਾਕੇ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸੱਪ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਾਵੁਤ੍ਤਮੌ ਸਰ੍ਵਧਨੁਰ੍ਧਰਾਣਾਂ ਮਹਾਬਲੌ ਸਰ੍ਵਸਪਤ੍ਨਸਾਹੌ । ਕਰ੍ਣਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਂ ਚ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ ਕੁਰਵੋऽਵਤਸ੍ਥੁਃ
ਜਦ ਕਰਣ ਤੇ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਕੁਰੁ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸ੍ਪष੍ਟਮੁਦੀਰ੍ਣਕੋਪਂ ਕृਤਾਗਸਂ ਕਰ੍ਣਮੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੋਪਾਤ੍। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਸਰਥਂ ਸਸੂਤਮਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਮੇਘ ਇਵਾਤਿਵृष੍ਟ੍ਯਾ
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਫ਼ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਦੋਸ਼ੀ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥ ਤੇ ਰਥੀ ਸਮੇਤ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਗਾਇਬ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਹੁਤ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸਯੁਗ੍ਯਾਃ ਸਰਥਾਃ ਸਨਾਗਾ ਯੋਧਾ ਵਿਨੇਦੁਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭਾਣਾਮ੍। ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਭੀष੍ਮਮੁਖਾਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਿਰੀਟਿਨਾ ਕਰ੍ਣਰਥਂ ਪृषਤ੍ਕੈਃ
ਫਿਰ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਯੋਧੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਣ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਚੀਕ ਪਏ।
ਸ ਚਾਪਿ ਤਾਨਰ੍ਜੁਨਬਾਹੁਮੁਕ੍ਤਾਞ੍ਸ਼ਰਾਞ੍ਸ਼ਰੌਘੈਃ ਪ੍ਰਤਿਹਤ੍ਯ ਤੂਰ੍ਣਮ੍ । ਬਭੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਧਨੁਃ ਸਬਾਣਃ ਸਵਿष੍ਫੁਲਿਙ੍ਗੋऽਗ੍ਨਿਰਿਵਾਥ ਕਰ੍ਣਃ
ਪਰ ਕਰਣ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਜਜ੍ਞੇ ਕਰਤਾਲਘੋषਃ ਸਸ਼ਙ੍ਖਭੇਰੀਪਣਵਾਕੁਲਸ੍ਤੁ। ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲਿਤਾਸ੍ਫੋਟਿਤਸਿਂਹਨਾਦੈਰ੍ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਪੂਜਯਤਾਂ ਕੁਰੂਣਾਮ੍
ਫਿਰ ਹੱਥ ਤਾਲੀਆਂ, ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀਆਂ, ਪਣਵੇ ਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਉਠੀਆਂ, ਜਦ ਕੁਰੁ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਰਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਆਧੂਤਲਾਙ੍ਗੂਲਮਹਾਪਤਾਕਂ ਰਥੋਤ੍ਤਮਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਮਂ ਕੁਰੂਣਾਮ੍। ਤਤਃ ਸਗਾਣ੍ਡੀਵਕृਤਪ੍ਰਣਾਦਂ ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਨਾਦ ਕਰ੍ਣਃ
ਕਰਣ ਨੇ, ਕੁਰੁ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਝੰਡਾ ਤੇ ਪੂਛ ਲਹਿਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਮਾਰੀ।
ਪਾਰ੍ਥੋਪਿ ਵੈਕਰ੍ਤਨਮਰ੍ਦਯਿਤ੍ਵਾ ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਸਕੇਤੁਂ ਸਰਥਂ ਸਸੂਤਮ੍। ਨਨਾਦ ਹਰ੍षਾਤ੍ਸਹਸਾ ਕਿਰੀਟੀ ਪਿਤਾਮਹਂ ਦ੍ਰੋਣਕृਪੌ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਕਰਣ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਰਥੀ ਸਮੇਤ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਅਚਾਨਕ ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਮਾਰੀ।
ਸਿषੇਚ ਪਾਰ੍ਥਂ ਬਹੁਭਿਃ ਸ਼ਰੌਘੈਰ੍ਵੈਕਰ੍ਤਨਃ ਸਂਯਤਿ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਵੇਗੈਃ । ਵੈਕਰ੍ਤਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਿਰੀਟਮਾਲੀ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੌਘੈਃ
ਕਰਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਾਰਥ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵੀ ਕਰਣ ਨੂੰ ਨੁਕਤੇਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤਯੋਰਮੋਘਨ੍ਸृਜਤੋਃ ਸ਼ਰੌਘਾਨਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਯੋਰਾਸ ਮਹਾਨ੍ਵਿਮਰ੍ਦਃ। ਰਾਹੁਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾਵਿਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਤਰੇਣਾਨੁਦਦਰ੍ਸ਼ ਲੋਕਃ
ਦੋਵੇਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਜਦ ਅਫ਼ਲਾਤੂਨ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰ ਛੱਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੱਡਾ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹੂ ਤੋਂ ਛੁਟੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ।
ਹਤਾਸ੍ਤੁ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਰਥਪ੍ਰਵੀਰਾ ਭੂਮੌ ਯੁਵਾਨਃ ਸੁਪੁਪੁਃ ਸੁਕੇਸ਼ਾਃ । ਸੁਵਰ੍ਣਲੋਹਾਯਸਵਰ੍ਮਗਾਤ੍ਰਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਯਥਾ ਹੈਮਵਤੇ ਨਿਕृਤ੍ਤਾਃ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਥੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕਵਚ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਵਿਚ ਵੱਢੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਥਾ ਸ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਮਰੇ ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾ ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍। ਚਚਾਰ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਵਿਦਿਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦਹਨ੍ਨਿਵਾਗ੍ਨਿਰ੍ਵਨਮਾਤਪਾਨ੍ਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂਡੀਵ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਫੈਲਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਸ਼ੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣਾਨਿ ਯਥਾ ਵਸਨ੍ਤੇ ਵਿਧੂਨਯਨ੍ਵਾਯੁਰਿਵਾਲ੍ਪਸਾਰਾਨ੍ । ਤਥਾ ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ਵਿਧਮਨ੍ਕਿਰੀਟੀ ਚਚਾਰ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇऽਤਿਰਥੋ ਰਥੇਨ
ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਝਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹਰ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂਰਥੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੂਨਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਮਰੇ ਕਿਰੀਟੀ ਵਿਦ੍ਰਾਵਯਂਸ੍ਤਦ੍ਰਥਵੀਰਬृਨ੍ਦਮ੍। ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਚ੍ਚਰੁਕਿਰੀਟਮਾਲੀ ਵਰੇषੁਭਿਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਗਣਾਨਨੇਕਾਨ੍
ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਮੋਹਰ ਵਾਲਾ ਉਹ ਯੋਧਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਮੋਹਰ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੇਕ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਕਰ੍ਣਂ ਤਦੋਵਾਚ ਕਿਰੀਟਮਾਲੀ ਸ਼ੂਰਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋऽਭਿਗਰ੍ਜਨ੍
ਫਿਰ ਕੁਰੁਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸ਼ੂਰਾ, ਮੋਹਰ ਵਾਲਾ ਯੋਧਾ, ਕਰਣ ਨੂੰ ਗੂੰਜਦਿਆਂ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ।
ਕਰ੍ਣ ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਬਹ੍ਵਬਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ। ਨ ਮੇ ਯੁਧਿ ਸਮੋਸ੍ਤੀਤਿ ਤਦਿਦਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਕਰਣ, ਤੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਜੋੜ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਭਾਯਾਂ ਪੌਰੁषਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਕੇਵਲਮ੍। ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਤਨ੍ਮਨ੍ਯੇ ਦੁष੍ਕਰਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲੀਆਂ ਹੀ ਬੋਲੀਆਂ। ਜੋ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਖਿਆਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਥਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਤ੍ਸਮ ਇਤ੍ਯਪਿ। ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਰਾਧੇਯ ਕੁਰੁਮਧ੍ਯੇ ਮਯਾ ਸਹ
ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਗੱਲ ਅੱਜ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੱਚ ਕਰਕੇ ਦਿਖਾ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤ।
ਸਭਾਯਾਂ ਯਸ੍ਤੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾਂ ਤਦਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਦृष੍ਟਵਾਨਸ੍ਮਿ ਤਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਫਲਮਸ਼੍ਰੁਹਿ ਕੇਵਲਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਹੁਣ, ਕਰਣ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਉਸ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ, ਤੇ ਰੋ।
ਧਰ੍ਮਪਾਸ਼ਨਿਬਦ੍ਧੇਨ ਯਨ੍ਮਯਾ ਮਰ੍षਿਤਂ ਤਵ। ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਰਾਧੇਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ
ਧਰਮ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਬੱਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਬੁਰਾਈ ਸਹਿ ਲਈ। ਹੁਣ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਉਸ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ, ਮੰਦ-ਮੱਤ।
ਏਹਿ ਕਰ੍ਣ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਿਹਾਦ੍ਯ ਕੁਰੁ ਵੈਸ਼ਸਮ੍। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾ ਕੁਰਵਃ ਸਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਸਹਸੈਨਿਕਾਃ
ਆ, ਕਰਣ, ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ। ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ।
ਇਦਾਨੀਮੇਵ ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਮਪਯਾਤੋ ਰਣਾਨ੍ਮਮ। ਕਸ੍ਮਾਜ੍ਜੀਵਸਿ ਰਾਧੇਯ ਨਿਹਤਸ੍ਤ੍ਵਨੁਜਸ੍ਤਵ
ਤੂੰ ਹੁਣ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜਦ ਤੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈਂ?
ਯੋ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਕਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਰਣਾਜਿਰਮ੍ । ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਃ ਪੁਰੁषਃ ਸਤ੍ਸੁ ਬ੍ਰੂਯਾਦੇਵਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਕੌਣ ਹੋਰ ਮਰਦ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਹੀ।