ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਪੁਲੌਘਸ੍ਵਨਂ ਤਥਾ। ਭੀष੍ਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਂਤਸ੍ਥੌ ਵੇਲਾਮਿਵ ਮਹੋਦਧਿਃ
ਉਹ ਸਾਰੀ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਫੌਜ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਰੁਕ ਗਈ।
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਗਾਙ੍ਗੇਯਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਪਰਂਤਪਃ । ਤਤੋ ਵ੍ਯੂਹ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਮਰੇष੍ਵਪਰਾਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਗਾਂਗੇਯ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੁੜ ਫੌਜ ਦੀ ਕਤਾਰ ਬਣਾਈ।
ਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਕਲਿਕਂ ਯੁਯੁਜੇ ਯੁਦ੍ਧਕੋਵਿਦਃ । ਅਭੇਦ੍ਯਂ ਪਂਰਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ੂਰੈਰਪਿ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਨੇ ਉਹ ਅਜੋੜ ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਜੋੜੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੀਰ ਯੋਧੇ ਵੀ ਅਜਿੱਤ ਸਮਝਦੇ ਸਨ।
ਆਚਾਰ੍ਯਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸੂਤਪੁਤ੍ਰੈਃ ਕृਪੇਣ ਭੀष੍ਮੇਣ ਚ ਪਾਲਿਤਾਨਿ। ਅਵਧ੍ਯਕਲ੍ਪਾਨਿ ਦੁਰਾਸਦਾਨਿ ਰਥਾਸ਼੍ਵਮਾਤਙ੍ਗਸਮਾਕੁਲਾਨਿ ਚ
ਉਸਤਾਦ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਇਹ ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਫੌਜ, ਜਿੱਤਣ ਜੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਕਿਸੇ ਲਈ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤੇषਾਮਨੀਕਾਨਿ ਕਿਰੀਟਮਾਲੀ ਵ੍ਯੂਢਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਪੁਲਧ੍ਵਜਾਨਿ। ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਨਿਹਨ੍ਤਾ ਵੈਰਾਟਿਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤਤੋऽਭ੍ਯੁਵਾਚ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਕਸਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਸੁਸਂਗृਹੀਤੈਰਥ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਯਾਨ੍ਨਿਯਮ੍ਯ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਤ੍ਤਃ। ਸਂਪ੍ਰੇषਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਤਿਵੀਰਮੇਨਂ ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਯੋਧਯਿਤੁਂ ਵृਣੋਮਿ
ਤੂੰ ਰਥ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਕਰ; ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੈਕਾਰਤਨ ਕਰਨਾ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਯੋਧਾ ਵਾਂਗ ਲੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਾਂ ਹਸ੍ਤਿਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂ ਬਹੁਧਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭੇ ਰਥੇ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਾਮ੍ । ਵਿਵਰ੍ਤਮਾਨਾਂ ਜ੍ਵਲਨਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਂ ਵੈਕਰ੍ਤਨਸ੍ਯੈਤਦਨੀਕਮਗ੍ਰ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਹਾਥੀ ਵਾਲੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਤੂੰ ਰਥ ਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖੜੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਵੈਕਾਰਤਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫੌਜ ਹੈ।
ਏਤੇਨ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯੇਮਾਨ੍ ਸ਼੍ਵੇਤਾਨ੍ਹਯਾਨ੍ਕਾਞ੍ਚਨਜਾਲਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਜਵਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯੇ ਹ੍ਯਾਸਾਦਯੈਤਦ੍ਰਥਵੀਰਵृਨ੍ਦਮ੍
ਇਹ ਤੇਜ਼ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਵਾਲੀ ਲੱਗੜੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਫੌਜ ਵਿਚ ਜਲਦੀ ਘੁਸ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ—ਮੈਨੂੰ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ।
ਗਜੋ ਗਜਨੇਵ ਹਿ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮੋ ਮਯਾ ਸਦਾ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਿ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਃ । ਤਮੇਵ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪਯ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋਪਾਸ਼੍ਰਯਜਾਤਦਰ੍ਪਮ੍ । ਤਂ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਥਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਸਹਸ੍ਰਨੇਤ੍ਰੋऽਸ਼ਨਿਨੇਵ ਵृਤ੍ਰਮ੍
ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ; ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਚੱਲ, ਜੋ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਗਰਵ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਵਿਚ ਹੀ ਡਿੱਗਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤੈਰ੍ਹਯੈਰ੍ਜਾਤਜਵੈਰ੍ਬृਹਦ੍ਭਿਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਹਿਰਣ੍ਯਕਕ੍ਸ਼੍ਯੈ । ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਂਸ੍ਤਦ੍ਰਥਿਨਾਮਨੀਕਂ ਤਤੋऽਵਹਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਮਾਜਿਮਧ੍ਯੇ
ਫਿਰ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡੇ, ਤੇਜ਼, ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੱਗੜੀ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੈ ਆਇਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਪਰਮੇਣ ਤੇਜਸਾ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੈਕਰ੍ਤਨਮਭ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਨ੍। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਂਸ੍ਤੇ ਰਥਵੀਰਵृਨ੍ਦਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇਣ ਚਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਿਵਰ੍षਭਂ ਰਣੇ
ਵੈਕਾਰਤਨ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਦੌੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਬਲਦ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਰਥਸ਼੍ਚ ਵੀਰਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਜਿਦ੍ਦੁਃਸਹਚਿਤ੍ਰਸੇਨੌ । ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਰ੍ਦੁਰ੍ਮੁਖਦੁਰ੍ਜਯੌ ਚ ਵਿਕਰ੍ਣਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸੌਬਲਾਸ਼੍ਚ। ਸ਼ੋਣੋ ਨਿषੇਧਸ਼੍ਚ ਤਮਨ੍ਵਯੁਸ੍ਤੇ ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਤਰਂ ਯੁਵਾਨਃ
ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ, ਚਿਤ੍ਰਰਥ, ਸੰਗ੍ਰਾਮਜਿਤ, ਦੁਸਹ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਵਿਵਿੰਸਤੀ, ਦੁਰਮੁਖ, ਦੁਰਜਯ, ਵਿਕਰਨ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਸੌਬਲ, ਸੋਣੋ ਤੇ ਨਿਸ਼ੇਧ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਯੋਧੇ ਵੈਕਾਰਤਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲੇ।
ਪੁਤ੍ਰਾ ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਸਹਸੋਦਰਾਸ਼੍ਚ ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਪਾਰ੍ਥਗਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ । ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚਾਪਾਨਿ ਮਹਾਬਲਾ ਰਣੇ ਧਨਂਜਯਂ ਪਰ੍ਯਕਿਰਞ੍ਸ਼ਰਾਰ੍ਚਿਭਿਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਭਰਾ, ਵੈਕਾਰਤਨ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਫੜ ਲਏ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤੇषਾਂ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਕृਤਨੈਕਤਨ੍ਤ੍ਰੀਂ ਪ੍ਰਾਸੋਪਵੀਣਾਂ ਸ਼ਰਸਙ੍ਘਕੋਣਾਮ੍। ਕਰਾਗ੍ਰਯਨ੍ਤ੍ਰਾਂ ਸ੍ਥਿਰਚਾਪਦਣ੍ਡਾਂ ਵੀਣਾਮੁਪਾਵਾਦਯਦਾਸ਼ੁ ਪਾਰ੍ਥਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਨੂੰ ਇਕ ਰਾਗ ਵਾਂਗ ਤਣ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਰਤ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤੁਮੁਲੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਕਰ੍ਣੋऽਤਿਰਥਂ ਰਥੇਨ । ਵਿਪਾਠਵਰ੍षੇਣ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰੋ ਭੀਮੇਨ ਭੀਮਾਨੁਜਮਾਸਸਾਦ
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਵਿਕਰਨ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਤੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਭੀਮ ਦੇ ਭਰਾ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਧਨੁਰ੍ਵਿਕृਤ੍ਯ ਜਾਮ੍ਬੁਨਦੇਨੋਪਹਿਤਂ ਦृਢਜ੍ਯਮ੍। ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ਤਦ੍ਧ੍ਵਜਮਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਛਿਨ੍ਨਧ੍ਵਜਃ ਸੋऽਪ੍ਯਪਯਾਞ੍ਜਵੇਨ
ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਣ ਕੇ, ਵਿਕਰਨ ਦੀ ਝੰਡੀ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਝੰਡੀ ਕੱਟੀ ਜਾਣ ਤੇ ਵਿਕਰਨ ਜੰਗ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਟ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਣਾਂ ਗਣਵਾਧਿਤਾਰਂ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਾਣਮਮਾਨੁਪਾਣਿ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਂਤਪੋ ਵੈਰਮਮृष੍ਯਮਾਣਃ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍ਕੂਰ੍ਮਨਖੇਨ ਪਾਰ੍ਥਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਕੁਰਮਾ-ਨਖਾ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾऽਤਿਰਥੇਨ ਵਿਦ੍ਧੋ ਵਿਗਾਹਮਾਨੋ ਧ੍ਵਜਿਨੀਂ ਪੇਰਪਾਮ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਂਤਪਂ ਪਞ੍ਚਭਿਰਾਸ਼ੁ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਸੂਤਂ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਜਘਾਨ
ਉਸ ਰਾਜਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਵੱਲੋਂ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੂਤਾ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਵਿਦ੍ਧੋ ਭਰਤਰ੍षਭੇਣ ਬਾਣੇਨ ਕਾਯਾਵਰਣਾਤਿਗੇਨ । ਗਤਾਸੁਰਾਜੌ ਨਿਪਪਾਤ ਰਾਜਨ੍ਨਗੋ ਨਗਾਗ੍ਰਾਦਿਵ ਵਾਤਰੁਗ੍ਣਃ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਿੰਘ ਵੱਲੋਂ, ਜਿਹੜਾ ਤੀਰ ਉਸ ਦੀ ਬਚਾਵੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਿਆ, ਲੱਗਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਥਰ੍षਭਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਰਥਰ੍षਭੇਣ ਵੀਰਾ ਰਣੇ ਵੀਰਤਰੇਣ ਭਗ੍ਨਾਃ । ਚਕਮ੍ਪਿਰੇ ਵਾਤਵਸ਼ੇਨ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਿਤਾਨੀਵ ਮਹਾਵਨਾਨਿ
ਪਰ ਉਹ ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਵੱਲੋਂ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਝਦੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ।
ਹਤਾਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਨਰਪ੍ਰਵੀਰਾ ਭੂਮੌ ਯੁਵਾਨਃ ਸੁष੍ਰੁषੁਃ ਸੁਵੇषਾਃ । ਵਸੁਪ੍ਰਦਾ ਵਾਸਵਤੁਲ੍ਯਵੀਰ੍ਯਾਃ ਪਰਾਜਿਤਾ ਵਾਸਵਜੇਨ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ। ਸੁਵਰ੍ਣਕਾਰ੍ष੍ਣਾਯਸਵਰ੍ਭਨਦ੍ਧਾ ਨਾਗਾ ਯਥਾ ਹੈਮਵਤੇ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾਃ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੋਹਣੇ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਭੂਮਿ 'ਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਨੇ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕਵਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਅਜਗਰ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾ ਸ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਮਰੇ ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਪ੍ਰਵੀਰਃ। ਚਚਾਰ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਵਿਦਿਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦਹਨ੍ਨਿਵਾਗ੍ਨਿਰ੍ਵਨਮਾਤਪਾਨ੍ਤੇ
ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ ਚਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਜੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣਾਨਿ ਯਥਾ ਵਸਨ੍ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਜੋ ਨੁਦਨ੍ਖੇ। ਤਥਾ ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ਵਿਕਿਰਨ੍ਕਿਰੀਟੀ ਚਚਾਰ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇऽਤਿਰਥੋ ਰਥੇਨ
ਜਿਵੇਂ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਪੁਰਾਣੇ ਪੱਤੇ ਉਡਾ ਕੇ ਧੂੜ ਹਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂਰਥੀ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਕੇ ਚਲਿਆ।
ਸ਼ੋਣਾਸ਼੍ਵਵਾਹਸ੍ਯ ਹਯਾਨ੍ਨਿਹਤ੍ਯ ਵੈਕਰ੍ਤਨਭ੍ਰਾਤੁਰਦੀਨਸਤ੍ਵਃ । ਏਕੇਨ ਸਂਗ੍ਰਾਮਜਿਤਃ ਸ਼ਰੇਣ ਸ਼ਿਰੋ ਜਹਾਰਾਥ ਕਿਰੀਟਮਾਲੀ
ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਨੇ ਕਰਣ ਦੇ ਭਰਾ ਦੇ ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਿ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੋ ਵੈਕਰ੍ਤਨੋ ਵੀਰ੍ਯਮਦਪ੍ਰਤਾਪੀ । ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਦਨ੍ਤਾਵਿਵ ਨਾਗਰਾਜੋ ਮਹਾਬਲਃ ਸਿਂਹਮਿਵਾਜਗਾਮ
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੂਤ ਪੁੱਤਰ ਕਰਣ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਦੀ ਘਮੰਡ ਵਿਚ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਨੂੰ ਅਜਗਰ ਦੇ ਦੰਦ ਵਾਂਗ ਫੜਿਆ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਃ ਪृषਤ੍ਕੈਰ੍ਵੈਕਰ੍ਤਨਃ ਪਾਰ੍ਥਮੁਪਾਜਘਾਨ੍ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਹਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਰਾਟਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਜਘ੍ਨੇ
ਕਰਣ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਬਾਰ੍ਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵੀਰਾਟ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵਿੱਢਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਮਰੇ ਕਿਰੀਟੀ ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਸਰ੍ਵਸਮृਦ੍ਧਤੇਜਾਃ। ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਮਹਾਧਨੁष੍ਮਾਨ੍ਨ੍ਯषੇਧਯਚ੍ਛਤ੍ਰੁਗਣਾਂਸ਼੍ਚ ਵੀਰਃ
ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁ ਧਾਰੀ ਸੀ, ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਰਣ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਦਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਤਤਃ ਕਿਰੀਟੀ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚ ਪृष੍ਠਗੋਪਾਨ੍ । ਸਮੀਪਮਭ੍ਯਾਗਮਦਪ੍ਰਮੇਯੋ ਵਿਤਤ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਗਰੁਡੋ ਯਥੋਰਗਮ੍
ਕਰਣ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਣਅੰਦਾਜ਼ਾ ਯੋਧਾ, ਪੰਖ ਫੈਲਾਕੇ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸੱਪ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਾਵੁਤ੍ਤਮੌ ਸਰ੍ਵਧਨੁਰ੍ਧਰਾਣਾਂ ਮਹਾਬਲੌ ਸਰ੍ਵਸਪਤ੍ਨਸਾਹੌ । ਕਰ੍ਣਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਂ ਚ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ ਕੁਰਵੋऽਵਤਸ੍ਥੁਃ
ਜਦ ਕਰਣ ਤੇ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਕੁਰੁ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸ੍ਪष੍ਟਮੁਦੀਰ੍ਣਕੋਪਂ ਕृਤਾਗਸਂ ਕਰ੍ਣਮੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੋਪਾਤ੍। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਸਰਥਂ ਸਸੂਤਮਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਮੇਘ ਇਵਾਤਿਵृष੍ਟ੍ਯਾ
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਫ਼ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਦੋਸ਼ੀ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥ ਤੇ ਰਥੀ ਸਮੇਤ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਗਾਇਬ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਹੁਤ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।