ਲੋਹਿਤਾਰ੍ਦ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਹਰਣੈਃ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾ ਲੋਹਿਤੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਲੋਹਿਤੇषੁ ਨਿਮਗ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਨਿਹਤਾਸ਼੍ਚ ਕਿਰੀਟਿਨਾ
ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਅਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰ, ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ; ਉਹ ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ ਅਤੇ ਕਿਰੀਟੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਭੂਵੁਰ੍ਲੋਹਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭृਸ਼ਮਾਦਿਤ੍ਯਰਸ਼੍ਮਯਃ। ਆਕਾਸ਼ਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਸੀਤ੍ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਭ੍ਰਮਿਵ ਲੋਹਿਤਂ
ਉਥੇ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਬੜੀ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪ੍ਯਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਾਦਿਤ੍ਯੋ ਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਨ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਨ ਜਿਤ੍ਵਾਰਿਂ ਨਿਤ੍ਯਜਲ੍ਪਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਭਾਵੇਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਪਾਂਡਵ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦਾ; ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰਾਨ੍ਪੌਰੁषੇ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਦਿਵ੍ਯੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰਮੋਘਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਾਨਾਰ੍ਚ੍ਛਦ੍ਧਨੁਰ੍ਧਰਾਨ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸੂਰਮੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦਿਵਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਸਭ ਧਨੁਧਾਰੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤੁ ਦ੍ਰੋਣਂ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਨਾਰਾਚਾਨਾਂ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍। ਅਸ਼ੀਤ੍ਯਾ ਸ਼ਕੁਨਿਂ ਚੈਵ ਦ੍ਰੌਣਿਮਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸਪ੍ਤਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਤਹੱਤਰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੂੰ ਅੱਸੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਦ੍ਰੌਣੀ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਦੁਃਸਹਂ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰਰ੍ਜੁਨਃ ਸਮਵਿਧ੍ਯਤ । ਦੁਸ਼੍ਯਾਸਨਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਃ ਕृਪਂ ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤਂ ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ षष੍ਟ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ੍ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੁਸ਼ਸਹਾ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਤਿੰਨ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਛੱਤਰੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰਿਆ।
ਸ ਕਰ੍ਣਂ ਕਰ੍ਣਿਨਾऽਵਿਧ੍ਯਤ੍ਪੀਤੇਨ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨ ਚ। ਵਾਸਵਿਰ੍ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਰਮੇषੁਣਾ
ਉਸ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਕੰਨ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਵਾਸਵੀ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਸ ਕਰ੍ਣਂ ਸਤਨੁਤ੍ਰਾਣਂ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਨਿਸ਼ਿਤਃ ਸ਼ਰਃ। ਅਗਚ੍ਛਦ੍ਦਾਨਯਨ੍ਭੂਮਿਂ ਚੋਦਿਤੋ ਦृਢਧਨ੍ਵਨਾ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ, ਜੋ ਕਰਣ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਵਚ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੀਰ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਲੋਂ ਚਲਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਵਾਹਾਨ੍ਵ੍ਯਹਨਚ੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰੈਃ । ਸਾਰਥੇਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਰਃ ਕਾਯਾਦਪਾਹਰਦਰਿਨ੍ਦਮਃ । ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਾਪਂ ਤਸ੍ਯ ਕਰੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਰਣ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਕਸ਼ੂਰੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਰਥੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਧਨੁ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਦ੍ਧੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਕਰ੍ਣੇ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਰਗੇ। ਹਤਾਸ਼੍ਵਸੂਤੇ ਵਿਰਥੇ ਤਤੋऽਨੀਕਮਭਜ੍ਯਤ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਰਣ, ਜੋ ਸਭ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਵਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਰਥ ਖੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਫੌਜ ਦੀ ਕਤਾਰ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਪੁਲੌਘਸ੍ਵਨਂ ਤਥਾ। ਭੀष੍ਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਂਤਸ੍ਥੌ ਵੇਲਾਮਿਵ ਮਹੋਦਧਿਃ
ਉਹ ਸਾਰੀ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਫੌਜ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਰੁਕ ਗਈ।
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਗਾਙ੍ਗੇਯਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਪਰਂਤਪਃ । ਤਤੋ ਵ੍ਯੂਹ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਮਰੇष੍ਵਪਰਾਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਗਾਂਗੇਯ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੁੜ ਫੌਜ ਦੀ ਕਤਾਰ ਬਣਾਈ।
ਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਕਲਿਕਂ ਯੁਯੁਜੇ ਯੁਦ੍ਧਕੋਵਿਦਃ । ਅਭੇਦ੍ਯਂ ਪਂਰਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ੂਰੈਰਪਿ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਨੇ ਉਹ ਅਜੋੜ ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਜੋੜੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੀਰ ਯੋਧੇ ਵੀ ਅਜਿੱਤ ਸਮਝਦੇ ਸਨ।
ਆਚਾਰ੍ਯਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸੂਤਪੁਤ੍ਰੈਃ ਕृਪੇਣ ਭੀष੍ਮੇਣ ਚ ਪਾਲਿਤਾਨਿ। ਅਵਧ੍ਯਕਲ੍ਪਾਨਿ ਦੁਰਾਸਦਾਨਿ ਰਥਾਸ਼੍ਵਮਾਤਙ੍ਗਸਮਾਕੁਲਾਨਿ ਚ
ਉਸਤਾਦ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਇਹ ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਫੌਜ, ਜਿੱਤਣ ਜੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਕਿਸੇ ਲਈ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤੇषਾਮਨੀਕਾਨਿ ਕਿਰੀਟਮਾਲੀ ਵ੍ਯੂਢਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਪੁਲਧ੍ਵਜਾਨਿ। ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਨਿਹਨ੍ਤਾ ਵੈਰਾਟਿਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤਤੋऽਭ੍ਯੁਵਾਚ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਕਸਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਸੁਸਂਗृਹੀਤੈਰਥ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਯਾਨ੍ਨਿਯਮ੍ਯ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਤ੍ਤਃ। ਸਂਪ੍ਰੇषਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਤਿਵੀਰਮੇਨਂ ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਯੋਧਯਿਤੁਂ ਵृਣੋਮਿ
ਤੂੰ ਰਥ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਕਰ; ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੈਕਾਰਤਨ ਕਰਨਾ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਯੋਧਾ ਵਾਂਗ ਲੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਾਂ ਹਸ੍ਤਿਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂ ਬਹੁਧਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭੇ ਰਥੇ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਾਮ੍ । ਵਿਵਰ੍ਤਮਾਨਾਂ ਜ੍ਵਲਨਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਂ ਵੈਕਰ੍ਤਨਸ੍ਯੈਤਦਨੀਕਮਗ੍ਰ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਹਾਥੀ ਵਾਲੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਤੂੰ ਰਥ ਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖੜੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਵੈਕਾਰਤਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫੌਜ ਹੈ।
ਏਤੇਨ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯੇਮਾਨ੍ ਸ਼੍ਵੇਤਾਨ੍ਹਯਾਨ੍ਕਾਞ੍ਚਨਜਾਲਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਜਵਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯੇ ਹ੍ਯਾਸਾਦਯੈਤਦ੍ਰਥਵੀਰਵृਨ੍ਦਮ੍
ਇਹ ਤੇਜ਼ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਵਾਲੀ ਲੱਗੜੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਫੌਜ ਵਿਚ ਜਲਦੀ ਘੁਸ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ—ਮੈਨੂੰ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ।
ਗਜੋ ਗਜਨੇਵ ਹਿ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮੋ ਮਯਾ ਸਦਾ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਿ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਃ । ਤਮੇਵ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪਯ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋਪਾਸ਼੍ਰਯਜਾਤਦਰ੍ਪਮ੍ । ਤਂ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਥਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਸਹਸ੍ਰਨੇਤ੍ਰੋऽਸ਼ਨਿਨੇਵ ਵृਤ੍ਰਮ੍
ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ; ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਚੱਲ, ਜੋ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਗਰਵ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਵਿਚ ਹੀ ਡਿੱਗਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤੈਰ੍ਹਯੈਰ੍ਜਾਤਜਵੈਰ੍ਬृਹਦ੍ਭਿਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਹਿਰਣ੍ਯਕਕ੍ਸ਼੍ਯੈ । ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਂਸ੍ਤਦ੍ਰਥਿਨਾਮਨੀਕਂ ਤਤੋऽਵਹਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਮਾਜਿਮਧ੍ਯੇ
ਫਿਰ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡੇ, ਤੇਜ਼, ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੱਗੜੀ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੈ ਆਇਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਪਰਮੇਣ ਤੇਜਸਾ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੈਕਰ੍ਤਨਮਭ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਨ੍। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਂਸ੍ਤੇ ਰਥਵੀਰਵृਨ੍ਦਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇਣ ਚਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਿਵਰ੍षਭਂ ਰਣੇ
ਵੈਕਾਰਤਨ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਦੌੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਬਲਦ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਰਥਸ਼੍ਚ ਵੀਰਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਜਿਦ੍ਦੁਃਸਹਚਿਤ੍ਰਸੇਨੌ । ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਰ੍ਦੁਰ੍ਮੁਖਦੁਰ੍ਜਯੌ ਚ ਵਿਕਰ੍ਣਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸੌਬਲਾਸ਼੍ਚ। ਸ਼ੋਣੋ ਨਿषੇਧਸ਼੍ਚ ਤਮਨ੍ਵਯੁਸ੍ਤੇ ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਤਰਂ ਯੁਵਾਨਃ
ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ, ਚਿਤ੍ਰਰਥ, ਸੰਗ੍ਰਾਮਜਿਤ, ਦੁਸਹ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਵਿਵਿੰਸਤੀ, ਦੁਰਮੁਖ, ਦੁਰਜਯ, ਵਿਕਰਨ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਸੌਬਲ, ਸੋਣੋ ਤੇ ਨਿਸ਼ੇਧ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਯੋਧੇ ਵੈਕਾਰਤਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲੇ।
ਪੁਤ੍ਰਾ ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਸਹਸੋਦਰਾਸ਼੍ਚ ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਪਾਰ੍ਥਗਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ । ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚਾਪਾਨਿ ਮਹਾਬਲਾ ਰਣੇ ਧਨਂਜਯਂ ਪਰ੍ਯਕਿਰਞ੍ਸ਼ਰਾਰ੍ਚਿਭਿਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਭਰਾ, ਵੈਕਾਰਤਨ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਫੜ ਲਏ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤੇषਾਂ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਕृਤਨੈਕਤਨ੍ਤ੍ਰੀਂ ਪ੍ਰਾਸੋਪਵੀਣਾਂ ਸ਼ਰਸਙ੍ਘਕੋਣਾਮ੍। ਕਰਾਗ੍ਰਯਨ੍ਤ੍ਰਾਂ ਸ੍ਥਿਰਚਾਪਦਣ੍ਡਾਂ ਵੀਣਾਮੁਪਾਵਾਦਯਦਾਸ਼ੁ ਪਾਰ੍ਥਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਨੂੰ ਇਕ ਰਾਗ ਵਾਂਗ ਤਣ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਰਤ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤੁਮੁਲੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਕਰ੍ਣੋऽਤਿਰਥਂ ਰਥੇਨ । ਵਿਪਾਠਵਰ੍षੇਣ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰੋ ਭੀਮੇਨ ਭੀਮਾਨੁਜਮਾਸਸਾਦ
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਵਿਕਰਨ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਤੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਭੀਮ ਦੇ ਭਰਾ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਧਨੁਰ੍ਵਿਕृਤ੍ਯ ਜਾਮ੍ਬੁਨਦੇਨੋਪਹਿਤਂ ਦृਢਜ੍ਯਮ੍। ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ਤਦ੍ਧ੍ਵਜਮਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਛਿਨ੍ਨਧ੍ਵਜਃ ਸੋऽਪ੍ਯਪਯਾਞ੍ਜਵੇਨ
ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਣ ਕੇ, ਵਿਕਰਨ ਦੀ ਝੰਡੀ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਝੰਡੀ ਕੱਟੀ ਜਾਣ ਤੇ ਵਿਕਰਨ ਜੰਗ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਟ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਣਾਂ ਗਣਵਾਧਿਤਾਰਂ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਾਣਮਮਾਨੁਪਾਣਿ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਂਤਪੋ ਵੈਰਮਮृष੍ਯਮਾਣਃ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍ਕੂਰ੍ਮਨਖੇਨ ਪਾਰ੍ਥਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਕੁਰਮਾ-ਨਖਾ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾऽਤਿਰਥੇਨ ਵਿਦ੍ਧੋ ਵਿਗਾਹਮਾਨੋ ਧ੍ਵਜਿਨੀਂ ਪੇਰਪਾਮ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਂਤਪਂ ਪਞ੍ਚਭਿਰਾਸ਼ੁ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਸੂਤਂ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਜਘਾਨ
ਉਸ ਰਾਜਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਵੱਲੋਂ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੂਤਾ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਵਿਦ੍ਧੋ ਭਰਤਰ੍षਭੇਣ ਬਾਣੇਨ ਕਾਯਾਵਰਣਾਤਿਗੇਨ । ਗਤਾਸੁਰਾਜੌ ਨਿਪਪਾਤ ਰਾਜਨ੍ਨਗੋ ਨਗਾਗ੍ਰਾਦਿਵ ਵਾਤਰੁਗ੍ਣਃ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਿੰਘ ਵੱਲੋਂ, ਜਿਹੜਾ ਤੀਰ ਉਸ ਦੀ ਬਚਾਵੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਿਆ, ਲੱਗਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਥਰ੍षਭਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਰਥਰ੍षਭੇਣ ਵੀਰਾ ਰਣੇ ਵੀਰਤਰੇਣ ਭਗ੍ਨਾਃ । ਚਕਮ੍ਪਿਰੇ ਵਾਤਵਸ਼ੇਨ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਿਤਾਨੀਵ ਮਹਾਵਨਾਨਿ
ਪਰ ਉਹ ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਵੱਲੋਂ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਝਦੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ।