ਦਿਸ਼ੋऽਨੁਭ੍ਰਮਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਸਵ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਸ੍ਯਤਃ। ਸਤਤਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਾਯਕਾਸਨਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ, ਖੱਬੇ ਤੇ ਸੱਜੇ, ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੀਰ ਤੇ ਧਨੁ ਦਾ ਘੇਰਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਰੂਪੇषੁ ਯਥਾ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਨ ਕਦਾਚਨ। ਨਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯੇषੁ ਸ਼ਰਾਃ ਪੇਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਡਿੱਗਦੇ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੀਆਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁ ਵਾਲੇ ਦੇ ਤੀਰ ਉਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਮਹਾਗਜਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਯੁਗਪਨ੍ਮृਦ੍ਗਤੋ ਵਨਮ੍। ਕੌਨ੍ਤੇਯਰਥਮਾਰ੍ਗਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਘੋਰਤਰੋऽਭਵਤ੍
ਕੌਂਤੇਯ ਦੇ ਰਥ ਦਾ ਰਸਤਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੌਂਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨੂਨਂ ਪਾਰ੍ਥਜਯੈषਿਤ੍ਵਾਚ੍ਛਕ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਾਮਰੈਃ ਸਹ। ਹਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮਾਨਿਤਿ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਥੇਨੈਵਾਰ੍ਦਿਤਾਃ ਪਰੇ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਪਾਰਥ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਚਕਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਾਡੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣਗੇ—ਇਹ ਹੋਰ ਵਿਰੋਧੀ, ਪਾਰਥ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਚਦੇ ਹਨ।
ਘ੍ਨਨ੍ਤਮਤ੍ਯਰ੍ਥਮਹਿਤਾਨ੍ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਮਾਹਵੇ। ਕਾਲਮਰ੍ਜੁਨਰੂਪੇਣ ਗ੍ਰਸਨ੍ਤਮਿਵ ਚ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੜੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਕੁਰੁਸੇਨਾਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥੇਨਾਨਾਹਤਾਨ੍ਯਪਿ । ਪੇਤੁਃ ਪਾਰ੍ਥਹਤਾਨੀਵ ਪਾਰ੍ਥਕਰ੍ਮਾਨੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਕੁਰੂ ਫੌਜ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਭਾਵੇਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਪਾਰਥ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਰਥ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਜਿਹੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਓषਧੀਨਾਂ ਸ਼ਿਰਾਂਸੀਵ ਕਾਲਪਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਯਾਤ੍। ਅਵਨੇਮੁਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਹਿ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਰ੍ਜੁਨਜਾਦ੍ਭਯਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੀ ਝੁਕ ਗਏ।
ਚਕਾਰ ਚਾਰ੍ਜੁਨਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਵਿਮੁਖਾਨ੍ਰੁषਿਤਾਨਪਿ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰ ਕਰਕੇ ਪਿੱਠ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ।
ਅਰ੍ਜੁਨੇਨਾਪਿ ਭਿਨ੍ਨਾਨਿ ਬਲਾਗ੍ਨਾਣਿ ਪੁਨਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਲੋਹਿਤਧਾਰਾਭਿਰ੍ਧਰਣੀਂ ਲੋਹਿਤੋਤ੍ਤਰਾਮ੍
ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲਾਲ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀਆਂ।
ਲੋਹਿਤੇਨਾਪਿ ਸਂਪृਕ੍ਤੈਃ ਪਾਂਸੁਭਿਃ ਪਵਨੋਦ੍ਧਤੈਃ । ਤੇਨੈਵ ਚ ਸਮੁਦ੍ਧੂਤੈਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੈਰ੍ਲੋਹਿਤਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡੀ ਹੋਈ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਮਿੱਟੀ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡੇ ਲਹੂ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਬੂੰਦਾਂ,
ਲੋਹਿਤਾਰ੍ਦ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਹਰਣੈਃ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾ ਲੋਹਿਤੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਲੋਹਿਤੇषੁ ਨਿਮਗ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਨਿਹਤਾਸ਼੍ਚ ਕਿਰੀਟਿਨਾ
ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਅਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰ, ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ; ਉਹ ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ ਅਤੇ ਕਿਰੀਟੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਭੂਵੁਰ੍ਲੋਹਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭृਸ਼ਮਾਦਿਤ੍ਯਰਸ਼੍ਮਯਃ। ਆਕਾਸ਼ਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਸੀਤ੍ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਭ੍ਰਮਿਵ ਲੋਹਿਤਂ
ਉਥੇ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਬੜੀ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪ੍ਯਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਾਦਿਤ੍ਯੋ ਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਨ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਨ ਜਿਤ੍ਵਾਰਿਂ ਨਿਤ੍ਯਜਲ੍ਪਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਭਾਵੇਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਪਾਂਡਵ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦਾ; ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰਾਨ੍ਪੌਰੁषੇ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਦਿਵ੍ਯੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰਮੋਘਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਾਨਾਰ੍ਚ੍ਛਦ੍ਧਨੁਰ੍ਧਰਾਨ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸੂਰਮੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦਿਵਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਸਭ ਧਨੁਧਾਰੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤੁ ਦ੍ਰੋਣਂ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਨਾਰਾਚਾਨਾਂ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍। ਅਸ਼ੀਤ੍ਯਾ ਸ਼ਕੁਨਿਂ ਚੈਵ ਦ੍ਰੌਣਿਮਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸਪ੍ਤਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਤਹੱਤਰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੂੰ ਅੱਸੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਦ੍ਰੌਣੀ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਦੁਃਸਹਂ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰਰ੍ਜੁਨਃ ਸਮਵਿਧ੍ਯਤ । ਦੁਸ਼੍ਯਾਸਨਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਃ ਕृਪਂ ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤਂ ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ षष੍ਟ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ੍ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੁਸ਼ਸਹਾ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਤਿੰਨ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਛੱਤਰੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰਿਆ।
ਸ ਕਰ੍ਣਂ ਕਰ੍ਣਿਨਾऽਵਿਧ੍ਯਤ੍ਪੀਤੇਨ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨ ਚ। ਵਾਸਵਿਰ੍ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਰਮੇषੁਣਾ
ਉਸ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਕੰਨ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਵਾਸਵੀ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਸ ਕਰ੍ਣਂ ਸਤਨੁਤ੍ਰਾਣਂ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਨਿਸ਼ਿਤਃ ਸ਼ਰਃ। ਅਗਚ੍ਛਦ੍ਦਾਨਯਨ੍ਭੂਮਿਂ ਚੋਦਿਤੋ ਦृਢਧਨ੍ਵਨਾ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ, ਜੋ ਕਰਣ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਵਚ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੀਰ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਲੋਂ ਚਲਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਵਾਹਾਨ੍ਵ੍ਯਹਨਚ੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰੈਃ । ਸਾਰਥੇਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਰਃ ਕਾਯਾਦਪਾਹਰਦਰਿਨ੍ਦਮਃ । ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਾਪਂ ਤਸ੍ਯ ਕਰੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਰਣ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਕਸ਼ੂਰੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਰਥੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਧਨੁ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਦ੍ਧੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਕਰ੍ਣੇ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਰਗੇ। ਹਤਾਸ਼੍ਵਸੂਤੇ ਵਿਰਥੇ ਤਤੋऽਨੀਕਮਭਜ੍ਯਤ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਰਣ, ਜੋ ਸਭ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਵਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਰਥ ਖੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਫੌਜ ਦੀ ਕਤਾਰ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਪੁਲੌਘਸ੍ਵਨਂ ਤਥਾ। ਭੀष੍ਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਂਤਸ੍ਥੌ ਵੇਲਾਮਿਵ ਮਹੋਦਧਿਃ
ਉਹ ਸਾਰੀ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਫੌਜ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਰੁਕ ਗਈ।
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਗਾਙ੍ਗੇਯਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਪਰਂਤਪਃ । ਤਤੋ ਵ੍ਯੂਹ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਮਰੇष੍ਵਪਰਾਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਗਾਂਗੇਯ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੁੜ ਫੌਜ ਦੀ ਕਤਾਰ ਬਣਾਈ।
ਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਕਲਿਕਂ ਯੁਯੁਜੇ ਯੁਦ੍ਧਕੋਵਿਦਃ । ਅਭੇਦ੍ਯਂ ਪਂਰਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ੂਰੈਰਪਿ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਨੇ ਉਹ ਅਜੋੜ ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਜੋੜੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੀਰ ਯੋਧੇ ਵੀ ਅਜਿੱਤ ਸਮਝਦੇ ਸਨ।
ਆਚਾਰ੍ਯਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸੂਤਪੁਤ੍ਰੈਃ ਕृਪੇਣ ਭੀष੍ਮੇਣ ਚ ਪਾਲਿਤਾਨਿ। ਅਵਧ੍ਯਕਲ੍ਪਾਨਿ ਦੁਰਾਸਦਾਨਿ ਰਥਾਸ਼੍ਵਮਾਤਙ੍ਗਸਮਾਕੁਲਾਨਿ ਚ
ਉਸਤਾਦ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਇਹ ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਫੌਜ, ਜਿੱਤਣ ਜੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਕਿਸੇ ਲਈ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤੇषਾਮਨੀਕਾਨਿ ਕਿਰੀਟਮਾਲੀ ਵ੍ਯੂਢਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਪੁਲਧ੍ਵਜਾਨਿ। ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਨਿਹਨ੍ਤਾ ਵੈਰਾਟਿਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤਤੋऽਭ੍ਯੁਵਾਚ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਕਸਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਸੁਸਂਗृਹੀਤੈਰਥ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਯਾਨ੍ਨਿਯਮ੍ਯ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਤ੍ਤਃ। ਸਂਪ੍ਰੇषਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਤਿਵੀਰਮੇਨਂ ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਯੋਧਯਿਤੁਂ ਵृਣੋਮਿ
ਤੂੰ ਰਥ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਕਰ; ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੈਕਾਰਤਨ ਕਰਨਾ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਯੋਧਾ ਵਾਂਗ ਲੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਾਂ ਹਸ੍ਤਿਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂ ਬਹੁਧਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭੇ ਰਥੇ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਾਮ੍ । ਵਿਵਰ੍ਤਮਾਨਾਂ ਜ੍ਵਲਨਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਂ ਵੈਕਰ੍ਤਨਸ੍ਯੈਤਦਨੀਕਮਗ੍ਰ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਹਾਥੀ ਵਾਲੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਤੂੰ ਰਥ ਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖੜੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਵੈਕਾਰਤਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫੌਜ ਹੈ।
ਏਤੇਨ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯੇਮਾਨ੍ ਸ਼੍ਵੇਤਾਨ੍ਹਯਾਨ੍ਕਾਞ੍ਚਨਜਾਲਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਜਵਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯੇ ਹ੍ਯਾਸਾਦਯੈਤਦ੍ਰਥਵੀਰਵृਨ੍ਦਮ੍
ਇਹ ਤੇਜ਼ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਵਾਲੀ ਲੱਗੜੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਫੌਜ ਵਿਚ ਜਲਦੀ ਘੁਸ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ—ਮੈਨੂੰ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ।
ਗਜੋ ਗਜਨੇਵ ਹਿ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮੋ ਮਯਾ ਸਦਾ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਿ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਃ । ਤਮੇਵ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪਯ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋਪਾਸ਼੍ਰਯਜਾਤਦਰ੍ਪਮ੍ । ਤਂ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਥਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਸਹਸ੍ਰਨੇਤ੍ਰੋऽਸ਼ਨਿਨੇਵ ਵृਤ੍ਰਮ੍
ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ; ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਚੱਲ, ਜੋ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਗਰਵ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਵਿਚ ਹੀ ਡਿੱਗਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤੈਰ੍ਹਯੈਰ੍ਜਾਤਜਵੈਰ੍ਬृਹਦ੍ਭਿਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਹਿਰਣ੍ਯਕਕ੍ਸ਼੍ਯੈ । ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਂਸ੍ਤਦ੍ਰਥਿਨਾਮਨੀਕਂ ਤਤੋऽਵਹਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਮਾਜਿਮਧ੍ਯੇ
ਫਿਰ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡੇ, ਤੇਜ਼, ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੱਗੜੀ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੈ ਆਇਆ।