ਸੋऽਤੀਯਾਤ੍ਸਹਸਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਹਸਾ ਤੇऽਭਿਪੇਦਿਰੇ । ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਦੂਰਂ ਦृਢਾਮੋਘਮਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਯਾਤਿਮਾਨੁषਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਕੌਰਵਾ ਭੀਤਾ ਅਤਿਮਾਨੁषਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਪਰ ਉਸਦੇ ਤੇਜ਼, ਦੂਰ ਤੱਕ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਤਿ-ਮਾਨਵ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਰਵ ਡਰ ਗਏ, ਉਸਦੀ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤ ਦੇ ਕਾਰਨ।
ਖਗਪਤ੍ਰਾਭਿਸਂਵੀਤੈਃ ਖਾਵਿष੍ਟੈਃ ਖਗਮੈਰਿਵ। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਖਮਾਵਵ੍ਰੇ ਲੋਹਿਤਪ੍ਰਾਣਪੈਃ ਖਗੈਃ
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪੰਖ ਵਾਲੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਲਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਭਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਾ । ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਵੇਗਾ ਇਵਾਕਾਸ਼ੇ ਸਸਞ੍ਜੁਃ ਪਰਮਰ੍ਮਸੁ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁ ਨਾਲ ਜੋ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ, ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜੇ।
ਵਰ੍ਮਾਣਿ ਸਾਰਥਿਸ਼੍ਚੈਵ ਹੇਮਜਾਲਾਨਿ ਵਾਜਿਨਾਮ੍ । ਕਿਰੀਟਂ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਵੈਯਾਘ੍ਰਮਥ ਚਰ੍ਮ ਚ
ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ, ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤਾਜ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਤੇ ਢਾਲ—
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਰਥਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਸ਼ਰੈਃ । ਨੀਹਾਰੇਣੇਵ ਭੂਤਾਨਿ ਛਨ੍ਨਾਨੀਹ ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ
ਫਿਰ, ਵਿਰੋਧੀ ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਧੁੰਦ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਚਮਕਦੇ ਰਹੇ।
ਸਕृਦੇਵ ਨ ਤਂ ਸ਼ੇਕੁਃ ਕਥਮਭ੍ਯਸਿਤੁਂ ਪਰੇ । ਅਨਭ੍ਯਸ੍ਤਃ ਪੁਨਸ੍ਤੈਰ੍ਹਿ ਰਥਃ ਸੋਭਿਪਪਾਤ ਤਾਨ੍
ਦੂਜੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕੇ; ਅਣਜਾਣ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਏ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਤਚ੍ਛਰਾ ਦ੍ਵਿਟ੍ਸ਼ਰੀਰੇषੁ ਯਥਾ ਚ ਨ ਸਸਞ੍ਜਿਰੇ । ਦ੍ਵਿਧਾऽਨੀਕੇषੁ ਬੀਭਤ੍ਸੋਰ੍ਨ ਸਸਞ੍ਜ ਰਥਸ੍ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਤੀਰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੀਭਤਸੁ ਦਾ ਰਥ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।
ਸ ਤਦ੍ਧਿ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਵਿਗਾਹ੍ਯਾਰਿਬਲਂ ਰਥੀ। ਅਨਨ੍ਤਵੇਗੋ ਭੁਜਗਃ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨਿਵ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬੇਅੰਤ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਸੱਪ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਹੋਵੇ।
ਅਸ੍ਯਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਘੋषਾਧਿਕਸ੍ਤਥਾ । ਸਂਨਾਦਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਭੂਤੈਰ੍ਧਨੁषਸ਼੍ਚ ਕਿਰੀਟਿਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਧਨੁ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਤਾਜਧਾਰੀ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ।
ਸਂਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਤਙ੍ਗਾ ਬਾਣੈਰਲ੍ਪਾਨ੍ਤਰਾਨ੍ਤਰੈਃ। ਸਂਸ੍ਯੂਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਮੇਘਾ ਇਵ ਗਭਸ੍ਤਿਭਿਃ
ਉਥੇ, ਹਾਥੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਨਜ਼ਦੀਕ ਤੋਂ, ਕੱਟੇ ਗਏ; ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਜਾਪਦੇ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੋਣ।
ਦਿਸ਼ੋऽਨੁਭ੍ਰਮਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਸਵ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਸ੍ਯਤਃ। ਸਤਤਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਾਯਕਾਸਨਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ, ਖੱਬੇ ਤੇ ਸੱਜੇ, ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੀਰ ਤੇ ਧਨੁ ਦਾ ਘੇਰਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਰੂਪੇषੁ ਯਥਾ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਨ ਕਦਾਚਨ। ਨਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯੇषੁ ਸ਼ਰਾਃ ਪੇਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਡਿੱਗਦੇ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੀਆਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁ ਵਾਲੇ ਦੇ ਤੀਰ ਉਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਮਹਾਗਜਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਯੁਗਪਨ੍ਮृਦ੍ਗਤੋ ਵਨਮ੍। ਕੌਨ੍ਤੇਯਰਥਮਾਰ੍ਗਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਘੋਰਤਰੋऽਭਵਤ੍
ਕੌਂਤੇਯ ਦੇ ਰਥ ਦਾ ਰਸਤਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੌਂਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨੂਨਂ ਪਾਰ੍ਥਜਯੈषਿਤ੍ਵਾਚ੍ਛਕ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਾਮਰੈਃ ਸਹ। ਹਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮਾਨਿਤਿ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਥੇਨੈਵਾਰ੍ਦਿਤਾਃ ਪਰੇ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਪਾਰਥ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਚਕਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਾਡੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣਗੇ—ਇਹ ਹੋਰ ਵਿਰੋਧੀ, ਪਾਰਥ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਚਦੇ ਹਨ।
ਘ੍ਨਨ੍ਤਮਤ੍ਯਰ੍ਥਮਹਿਤਾਨ੍ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਮਾਹਵੇ। ਕਾਲਮਰ੍ਜੁਨਰੂਪੇਣ ਗ੍ਰਸਨ੍ਤਮਿਵ ਚ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੜੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਕੁਰੁਸੇਨਾਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥੇਨਾਨਾਹਤਾਨ੍ਯਪਿ । ਪੇਤੁਃ ਪਾਰ੍ਥਹਤਾਨੀਵ ਪਾਰ੍ਥਕਰ੍ਮਾਨੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਕੁਰੂ ਫੌਜ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਭਾਵੇਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਪਾਰਥ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਰਥ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਜਿਹੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਓषਧੀਨਾਂ ਸ਼ਿਰਾਂਸੀਵ ਕਾਲਪਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਯਾਤ੍। ਅਵਨੇਮੁਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਹਿ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਰ੍ਜੁਨਜਾਦ੍ਭਯਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੀ ਝੁਕ ਗਏ।
ਚਕਾਰ ਚਾਰ੍ਜੁਨਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਵਿਮੁਖਾਨ੍ਰੁषਿਤਾਨਪਿ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰ ਕਰਕੇ ਪਿੱਠ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ।
ਅਰ੍ਜੁਨੇਨਾਪਿ ਭਿਨ੍ਨਾਨਿ ਬਲਾਗ੍ਨਾਣਿ ਪੁਨਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਲੋਹਿਤਧਾਰਾਭਿਰ੍ਧਰਣੀਂ ਲੋਹਿਤੋਤ੍ਤਰਾਮ੍
ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲਾਲ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀਆਂ।
ਲੋਹਿਤੇਨਾਪਿ ਸਂਪृਕ੍ਤੈਃ ਪਾਂਸੁਭਿਃ ਪਵਨੋਦ੍ਧਤੈਃ । ਤੇਨੈਵ ਚ ਸਮੁਦ੍ਧੂਤੈਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੈਰ੍ਲੋਹਿਤਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡੀ ਹੋਈ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਮਿੱਟੀ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡੇ ਲਹੂ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਬੂੰਦਾਂ,
ਲੋਹਿਤਾਰ੍ਦ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਹਰਣੈਃ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾ ਲੋਹਿਤੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਲੋਹਿਤੇषੁ ਨਿਮਗ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਨਿਹਤਾਸ਼੍ਚ ਕਿਰੀਟਿਨਾ
ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਅਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰ, ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ; ਉਹ ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ ਅਤੇ ਕਿਰੀਟੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਭੂਵੁਰ੍ਲੋਹਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭृਸ਼ਮਾਦਿਤ੍ਯਰਸ਼੍ਮਯਃ। ਆਕਾਸ਼ਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਸੀਤ੍ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਭ੍ਰਮਿਵ ਲੋਹਿਤਂ
ਉਥੇ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਬੜੀ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪ੍ਯਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਾਦਿਤ੍ਯੋ ਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਨ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਨ ਜਿਤ੍ਵਾਰਿਂ ਨਿਤ੍ਯਜਲ੍ਪਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਭਾਵੇਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਪਾਂਡਵ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦਾ; ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰਾਨ੍ਪੌਰੁषੇ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਦਿਵ੍ਯੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰਮੋਘਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਾਨਾਰ੍ਚ੍ਛਦ੍ਧਨੁਰ੍ਧਰਾਨ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸੂਰਮੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦਿਵਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਸਭ ਧਨੁਧਾਰੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤੁ ਦ੍ਰੋਣਂ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਨਾਰਾਚਾਨਾਂ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍। ਅਸ਼ੀਤ੍ਯਾ ਸ਼ਕੁਨਿਂ ਚੈਵ ਦ੍ਰੌਣਿਮਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸਪ੍ਤਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਤਹੱਤਰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੂੰ ਅੱਸੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਦ੍ਰੌਣੀ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਦੁਃਸਹਂ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰਰ੍ਜੁਨਃ ਸਮਵਿਧ੍ਯਤ । ਦੁਸ਼੍ਯਾਸਨਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਃ ਕृਪਂ ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤਂ ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ षष੍ਟ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ੍ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੁਸ਼ਸਹਾ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਤਿੰਨ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਛੱਤਰੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰਿਆ।
ਸ ਕਰ੍ਣਂ ਕਰ੍ਣਿਨਾऽਵਿਧ੍ਯਤ੍ਪੀਤੇਨ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨ ਚ। ਵਾਸਵਿਰ੍ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਰਮੇषੁਣਾ
ਉਸ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਕੰਨ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਵਾਸਵੀ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਸ ਕਰ੍ਣਂ ਸਤਨੁਤ੍ਰਾਣਂ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਨਿਸ਼ਿਤਃ ਸ਼ਰਃ। ਅਗਚ੍ਛਦ੍ਦਾਨਯਨ੍ਭੂਮਿਂ ਚੋਦਿਤੋ ਦृਢਧਨ੍ਵਨਾ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ, ਜੋ ਕਰਣ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਵਚ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੀਰ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਲੋਂ ਚਲਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਵਾਹਾਨ੍ਵ੍ਯਹਨਚ੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰੈਃ । ਸਾਰਥੇਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਰਃ ਕਾਯਾਦਪਾਹਰਦਰਿਨ੍ਦਮਃ । ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਾਪਂ ਤਸ੍ਯ ਕਰੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਰਣ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਕਸ਼ੂਰੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਰਥੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਧਨੁ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਦ੍ਧੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਕਰ੍ਣੇ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਰਗੇ। ਹਤਾਸ਼੍ਵਸੂਤੇ ਵਿਰਥੇ ਤਤੋऽਨੀਕਮਭਜ੍ਯਤ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਰਣ, ਜੋ ਸਭ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਵਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਰਥ ਖੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਫੌਜ ਦੀ ਕਤਾਰ ਟੁੱਟ ਗਈ।