ਅਸ਼ੋਕਾਨਾ ਵਨਾਨੀਵ ਸਞ੍ਚਿਤੈਃ ਕੁਸੁਮੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ । ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਂਰਞ੍ਜਯਾਮਾਸ ਰੁਧਿਰੇਣਾਕੁਲਂ ਬਲਮ੍
ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਪਰਥ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗ ਦਿੱਤਾ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋऽਰ੍ਜੁਨਸ਼ਰੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾਨ੍ਯੁਚ੍ਚਾਵਚਾਨਿ ਚ। ਛਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚ ਖੇऽਭ੍ਯੁਵਾਹ ਸਦਾਗਤਿਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਝੰਡੇ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯੇ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨਬਲਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪਰਿਪੇਤੁਰ੍ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਰਥਾਤ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਚ੍ਛਿਨ੍ਨਯੁਗਾ ਹਯਾਃ
ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਡਰ ਗਏ, ਉਹ ਦੱਸੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਘੋੜੇ, ਪਰਥ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁਆਂ ਕੱਟ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਓਹ ਜਗ੍ਹਾ ਛੱਡ ਗਏ।
ਨਿਕृਤ੍ਤਪੂਰ੍ਵਚਰਣਾਸ੍ਤੇ ਨਿਪੇਤੁਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੇਦਿਨੀਂ ਜਘਨੈਰ੍ਹਯਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇਲੇ ਪੈਰ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਗਏ, ਘੋੜੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਏ, ਫਿਰ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨਾਸਾਵਿषਾਣੇषੁ ਦਨ੍ਤਵੇष੍ਟੇषੁ ਚ ਦ੍ਵਿਪਾਨ੍। ਮਰ੍ਮਸ੍ਵਨ੍ਯੇषੁ ਚਾਹਤ੍ਯ ਤਥਾ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਗਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਨੱਕਾਂ, ਸੂੰਡਾਂ ਤੇ ਦੰਦਾਂ 'ਤੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਬਿੰਦੂ 'ਤੇ ਬਾਣ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਗਜਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਰੀਰੈਰ੍ਗਤਚੇਤਸਾਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਂਵृਤਾ ਭੂਮਿਰ੍ਮੇਘੈਰਿਵ ਨਭਸ੍ਥਲਮ੍
ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਢੱਕ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ । ਬਡਬਾਮੁਖਸਂਭੂਤਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਸਂਵृਤਃ
ਅਰਜੁਨ, ਜਿਸਦੇ ਬਾਂਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਅਸਮਾਨੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਸਦਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ।
ਯਥਾ ਯੁਗਾਨ੍ਤਸਮਯੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ । ਕਾਲਪਕ੍ਵਮਸ਼ੇषੇਣ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯੇਦੁਗ੍ਰਸ਼ਿਖਃ ਸ਼ਿਖੀ
ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ, ਕਾਲ ਦੀ ਤੀਖੀ ਅੱਗ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਬਚਤ ਦੇ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—
ਤਦ੍ਵਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਰਤੇਜੋਭਿਰ੍ਧਨੁषੋ ਨਿਸ੍ਵਨੇਨ ਚ। ਦੈਵਾਦ੍ਵੀਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਬੀਭਤ੍ਸੁਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੌਰ੍ਯੋਧਨੇ ਬਲੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਧਨੁ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਣੀਯੋਪਨਿਨਾਯ ਸਃ। ਚੇष੍ਟਾਂ ਪ੍ਰਾਯੇਣ ਭੂਤਾਨਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਾਣਭृਤਾਮਿਵ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਖਰੀ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਹੋਵੇ।
ਸੋऽਤੀਯਾਤ੍ਸਹਸਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਹਸਾ ਤੇऽਭਿਪੇਦਿਰੇ । ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਦੂਰਂ ਦृਢਾਮੋਘਮਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਯਾਤਿਮਾਨੁषਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਕੌਰਵਾ ਭੀਤਾ ਅਤਿਮਾਨੁषਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਪਰ ਉਸਦੇ ਤੇਜ਼, ਦੂਰ ਤੱਕ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਤਿ-ਮਾਨਵ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਰਵ ਡਰ ਗਏ, ਉਸਦੀ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤ ਦੇ ਕਾਰਨ।
ਖਗਪਤ੍ਰਾਭਿਸਂਵੀਤੈਃ ਖਾਵਿष੍ਟੈਃ ਖਗਮੈਰਿਵ। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਖਮਾਵਵ੍ਰੇ ਲੋਹਿਤਪ੍ਰਾਣਪੈਃ ਖਗੈਃ
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪੰਖ ਵਾਲੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਲਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਭਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਾ । ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਵੇਗਾ ਇਵਾਕਾਸ਼ੇ ਸਸਞ੍ਜੁਃ ਪਰਮਰ੍ਮਸੁ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁ ਨਾਲ ਜੋ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ, ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜੇ।
ਵਰ੍ਮਾਣਿ ਸਾਰਥਿਸ਼੍ਚੈਵ ਹੇਮਜਾਲਾਨਿ ਵਾਜਿਨਾਮ੍ । ਕਿਰੀਟਂ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਵੈਯਾਘ੍ਰਮਥ ਚਰ੍ਮ ਚ
ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ, ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤਾਜ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਤੇ ਢਾਲ—
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਰਥਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਸ਼ਰੈਃ । ਨੀਹਾਰੇਣੇਵ ਭੂਤਾਨਿ ਛਨ੍ਨਾਨੀਹ ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ
ਫਿਰ, ਵਿਰੋਧੀ ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਧੁੰਦ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਚਮਕਦੇ ਰਹੇ।
ਸਕृਦੇਵ ਨ ਤਂ ਸ਼ੇਕੁਃ ਕਥਮਭ੍ਯਸਿਤੁਂ ਪਰੇ । ਅਨਭ੍ਯਸ੍ਤਃ ਪੁਨਸ੍ਤੈਰ੍ਹਿ ਰਥਃ ਸੋਭਿਪਪਾਤ ਤਾਨ੍
ਦੂਜੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕੇ; ਅਣਜਾਣ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਏ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਤਚ੍ਛਰਾ ਦ੍ਵਿਟ੍ਸ਼ਰੀਰੇषੁ ਯਥਾ ਚ ਨ ਸਸਞ੍ਜਿਰੇ । ਦ੍ਵਿਧਾऽਨੀਕੇषੁ ਬੀਭਤ੍ਸੋਰ੍ਨ ਸਸਞ੍ਜ ਰਥਸ੍ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਤੀਰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੀਭਤਸੁ ਦਾ ਰਥ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।
ਸ ਤਦ੍ਧਿ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਵਿਗਾਹ੍ਯਾਰਿਬਲਂ ਰਥੀ। ਅਨਨ੍ਤਵੇਗੋ ਭੁਜਗਃ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨਿਵ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬੇਅੰਤ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਸੱਪ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਹੋਵੇ।
ਅਸ੍ਯਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਘੋषਾਧਿਕਸ੍ਤਥਾ । ਸਂਨਾਦਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਭੂਤੈਰ੍ਧਨੁषਸ਼੍ਚ ਕਿਰੀਟਿਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਧਨੁ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਤਾਜਧਾਰੀ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ।
ਸਂਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਤਙ੍ਗਾ ਬਾਣੈਰਲ੍ਪਾਨ੍ਤਰਾਨ੍ਤਰੈਃ। ਸਂਸ੍ਯੂਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਮੇਘਾ ਇਵ ਗਭਸ੍ਤਿਭਿਃ
ਉਥੇ, ਹਾਥੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਨਜ਼ਦੀਕ ਤੋਂ, ਕੱਟੇ ਗਏ; ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਜਾਪਦੇ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੋਣ।
ਦਿਸ਼ੋऽਨੁਭ੍ਰਮਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਸਵ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਸ੍ਯਤਃ। ਸਤਤਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਾਯਕਾਸਨਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ, ਖੱਬੇ ਤੇ ਸੱਜੇ, ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੀਰ ਤੇ ਧਨੁ ਦਾ ਘੇਰਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਰੂਪੇषੁ ਯਥਾ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਨ ਕਦਾਚਨ। ਨਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯੇषੁ ਸ਼ਰਾਃ ਪੇਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਡਿੱਗਦੇ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੀਆਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁ ਵਾਲੇ ਦੇ ਤੀਰ ਉਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਮਹਾਗਜਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਯੁਗਪਨ੍ਮृਦ੍ਗਤੋ ਵਨਮ੍। ਕੌਨ੍ਤੇਯਰਥਮਾਰ੍ਗਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਘੋਰਤਰੋऽਭਵਤ੍
ਕੌਂਤੇਯ ਦੇ ਰਥ ਦਾ ਰਸਤਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੌਂਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨੂਨਂ ਪਾਰ੍ਥਜਯੈषਿਤ੍ਵਾਚ੍ਛਕ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਾਮਰੈਃ ਸਹ। ਹਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮਾਨਿਤਿ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਥੇਨੈਵਾਰ੍ਦਿਤਾਃ ਪਰੇ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਪਾਰਥ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਚਕਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਾਡੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣਗੇ—ਇਹ ਹੋਰ ਵਿਰੋਧੀ, ਪਾਰਥ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਚਦੇ ਹਨ।
ਘ੍ਨਨ੍ਤਮਤ੍ਯਰ੍ਥਮਹਿਤਾਨ੍ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਮਾਹਵੇ। ਕਾਲਮਰ੍ਜੁਨਰੂਪੇਣ ਗ੍ਰਸਨ੍ਤਮਿਵ ਚ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੜੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਕੁਰੁਸੇਨਾਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥੇਨਾਨਾਹਤਾਨ੍ਯਪਿ । ਪੇਤੁਃ ਪਾਰ੍ਥਹਤਾਨੀਵ ਪਾਰ੍ਥਕਰ੍ਮਾਨੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਕੁਰੂ ਫੌਜ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਭਾਵੇਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਪਾਰਥ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਰਥ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਜਿਹੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਓषਧੀਨਾਂ ਸ਼ਿਰਾਂਸੀਵ ਕਾਲਪਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਯਾਤ੍। ਅਵਨੇਮੁਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਹਿ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਰ੍ਜੁਨਜਾਦ੍ਭਯਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੀ ਝੁਕ ਗਏ।
ਚਕਾਰ ਚਾਰ੍ਜੁਨਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਵਿਮੁਖਾਨ੍ਰੁषਿਤਾਨਪਿ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰ ਕਰਕੇ ਪਿੱਠ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ।
ਅਰ੍ਜੁਨੇਨਾਪਿ ਭਿਨ੍ਨਾਨਿ ਬਲਾਗ੍ਨਾਣਿ ਪੁਨਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਲੋਹਿਤਧਾਰਾਭਿਰ੍ਧਰਣੀਂ ਲੋਹਿਤੋਤ੍ਤਰਾਮ੍
ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲਾਲ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀਆਂ।
ਲੋਹਿਤੇਨਾਪਿ ਸਂਪृਕ੍ਤੈਃ ਪਾਂਸੁਭਿਃ ਪਵਨੋਦ੍ਧਤੈਃ । ਤੇਨੈਵ ਚ ਸਮੁਦ੍ਧੂਤੈਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੈਰ੍ਲੋਹਿਤਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡੀ ਹੋਈ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਮਿੱਟੀ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡੇ ਲਹੂ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਬੂੰਦਾਂ,