ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਪਰਾਯਣਃ। ਇषੂਂਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਯਗਸ੍ਯਨ੍ਤੋ ਜੀਮੂਤਾ ਇਵ ਵਾਰ੍षਿਕਾਃ
ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਬਾਹ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ ਤੇ ਜੋ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਵਰਗੇ ਬਾਣ ਛੱਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਮੀਂਹ ਪਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਲਾਭਮਿਵ ਮਨ੍ਵਾਨਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਨ੍ਧਨਂਜਯਮ੍। ਸ਼ਰੌਘਾਨਭਿਵਰ੍षਨ੍ਤੋ ਨਾਦਯਨ੍ਤੋ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਹ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਇਨਾਮ ਸਮਝ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ, ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੱਸੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ। ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਦ੍ਰਥਿਸਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਚਿੱਟੇ ਸਨ, ਹੱਸ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਵੱਡੇ ਰਥੀਆਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਯਥਾ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰਾਦਿਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਤਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਤਥਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਰਾਚ੍ਛਾਦਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਨ ਰਥਾਨਾਂ ਨ ਚਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਨ ਧ੍ਵਜਾਨਾਂ ਨ ਵਰ੍ਮਿਣਾਮ੍। ਅਤਿਵਿਦ੍ਧੈਃ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰਾਸੀਦਦ੍ਵ੍ਯਙ੍ਗੁਲਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਝੰਡਿਆਂ ਜਾਂ ਬਚਾਓ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਜਿਤਨਾ ਵੀ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਦੈਵਯੋਗਾਦ੍ਧਿ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਹਯਾਨਾਮੁਤ੍ਤਰਸ੍ਯ ਚ। ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਬਲੋਪਪਨ੍ਨਤ੍ਵਾਦਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵੈ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਧ੍ਵਜਗਾਣ੍ਡੀਵਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੈਵ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਮਾਯਯਾ
ਪਰਥ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਉੱਤਰ ਦੀ ਕਾਬਲਤ ਤੇ ਤਾਕਤ, ਉਸ ਦੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਤੇ ਝੰਡੇ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਾਇਆ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।
ਇਤਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚ ਸਂਯਾਨੇ ਦੂਰੇ ਵਾऽਪ੍ਯਥਵਾऽਨ੍ਤਿਕੇ। ਦੁਰ੍ਗੇ ਵਿषਮਜਾਤੇ ਵਾ ਸ੍ਥਲੇ ਨਿਮ੍ਨੇ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਨ ਚ ਰੁਧ੍ਯੇਦ੍ਗਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਥਸ੍ਯ ਮਨਸੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਚਾਲ, ਚਾਹੇ ਦੂਰ ਜਾਂ ਨੇੜੇ, ਔਖੇ, ਉਤਲ-ਪਤਲ ਜਾਂ ਢਲਵੀਂ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ, ਕਦੇ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ।
ਸਮਰੇषੁ ਤੁ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਪਰਿਕ੍ਰਮਾਨ੍। ਵੀਰ੍ਯਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਤਦ੍ਬਲਮ੍ । ਤ੍ਰੇਸੁਰੇਵਂ ਪਰੇ ਭੀਤਾਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਰਥਾ ਅਪਿ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਪਰਥ ਦੀ ਅਜੋਬੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਾਲਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਪਾਸੇ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵੀ ਡਰ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ ਪਿੱਛੇ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਸਨ।
ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਮਿਵ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤਮਿਵ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਨਾਰਯਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਕੋਈ ਵੀ ਯੋਧਾ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਲ-ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਤਾਨਿ ਭਿਨ੍ਨਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਰੇਜੁਰਰ੍ਜੁਨਮਾਰ੍ਗਣੈਃ। ਤਿਗ੍ਮਾਂਸ਼ੋਸ਼੍ਚ ਘਨਾਭ੍ਰਾਣਿ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾਨੀਵ ਗਭਸ੍ਤਿਭਿਃ
ਉਹ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਲ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੱਖੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਅਸ਼ੋਕਾਨਾ ਵਨਾਨੀਵ ਸਞ੍ਚਿਤੈਃ ਕੁਸੁਮੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ । ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਂਰਞ੍ਜਯਾਮਾਸ ਰੁਧਿਰੇਣਾਕੁਲਂ ਬਲਮ੍
ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਪਰਥ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗ ਦਿੱਤਾ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋऽਰ੍ਜੁਨਸ਼ਰੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾਨ੍ਯੁਚ੍ਚਾਵਚਾਨਿ ਚ। ਛਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚ ਖੇऽਭ੍ਯੁਵਾਹ ਸਦਾਗਤਿਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਝੰਡੇ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯੇ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨਬਲਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪਰਿਪੇਤੁਰ੍ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਰਥਾਤ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਚ੍ਛਿਨ੍ਨਯੁਗਾ ਹਯਾਃ
ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਡਰ ਗਏ, ਉਹ ਦੱਸੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਘੋੜੇ, ਪਰਥ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁਆਂ ਕੱਟ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਓਹ ਜਗ੍ਹਾ ਛੱਡ ਗਏ।
ਨਿਕृਤ੍ਤਪੂਰ੍ਵਚਰਣਾਸ੍ਤੇ ਨਿਪੇਤੁਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੇਦਿਨੀਂ ਜਘਨੈਰ੍ਹਯਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇਲੇ ਪੈਰ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਗਏ, ਘੋੜੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਏ, ਫਿਰ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨਾਸਾਵਿषਾਣੇषੁ ਦਨ੍ਤਵੇष੍ਟੇषੁ ਚ ਦ੍ਵਿਪਾਨ੍। ਮਰ੍ਮਸ੍ਵਨ੍ਯੇषੁ ਚਾਹਤ੍ਯ ਤਥਾ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਗਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਨੱਕਾਂ, ਸੂੰਡਾਂ ਤੇ ਦੰਦਾਂ 'ਤੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਬਿੰਦੂ 'ਤੇ ਬਾਣ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਗਜਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਰੀਰੈਰ੍ਗਤਚੇਤਸਾਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਂਵृਤਾ ਭੂਮਿਰ੍ਮੇਘੈਰਿਵ ਨਭਸ੍ਥਲਮ੍
ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਢੱਕ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ । ਬਡਬਾਮੁਖਸਂਭੂਤਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਸਂਵृਤਃ
ਅਰਜੁਨ, ਜਿਸਦੇ ਬਾਂਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਅਸਮਾਨੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਸਦਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ।
ਯਥਾ ਯੁਗਾਨ੍ਤਸਮਯੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ । ਕਾਲਪਕ੍ਵਮਸ਼ੇषੇਣ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯੇਦੁਗ੍ਰਸ਼ਿਖਃ ਸ਼ਿਖੀ
ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ, ਕਾਲ ਦੀ ਤੀਖੀ ਅੱਗ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਬਚਤ ਦੇ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—
ਤਦ੍ਵਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਰਤੇਜੋਭਿਰ੍ਧਨੁषੋ ਨਿਸ੍ਵਨੇਨ ਚ। ਦੈਵਾਦ੍ਵੀਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਬੀਭਤ੍ਸੁਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੌਰ੍ਯੋਧਨੇ ਬਲੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਧਨੁ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਣੀਯੋਪਨਿਨਾਯ ਸਃ। ਚੇष੍ਟਾਂ ਪ੍ਰਾਯੇਣ ਭੂਤਾਨਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਾਣਭृਤਾਮਿਵ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਖਰੀ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਹੋਵੇ।
ਸੋऽਤੀਯਾਤ੍ਸਹਸਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਹਸਾ ਤੇऽਭਿਪੇਦਿਰੇ । ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਦੂਰਂ ਦृਢਾਮੋਘਮਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਯਾਤਿਮਾਨੁषਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਕੌਰਵਾ ਭੀਤਾ ਅਤਿਮਾਨੁषਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਪਰ ਉਸਦੇ ਤੇਜ਼, ਦੂਰ ਤੱਕ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਤਿ-ਮਾਨਵ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਰਵ ਡਰ ਗਏ, ਉਸਦੀ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤ ਦੇ ਕਾਰਨ।
ਖਗਪਤ੍ਰਾਭਿਸਂਵੀਤੈਃ ਖਾਵਿष੍ਟੈਃ ਖਗਮੈਰਿਵ। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਖਮਾਵਵ੍ਰੇ ਲੋਹਿਤਪ੍ਰਾਣਪੈਃ ਖਗੈਃ
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪੰਖ ਵਾਲੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਲਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਭਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਾ । ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਵੇਗਾ ਇਵਾਕਾਸ਼ੇ ਸਸਞ੍ਜੁਃ ਪਰਮਰ੍ਮਸੁ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁ ਨਾਲ ਜੋ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ, ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜੇ।
ਵਰ੍ਮਾਣਿ ਸਾਰਥਿਸ਼੍ਚੈਵ ਹੇਮਜਾਲਾਨਿ ਵਾਜਿਨਾਮ੍ । ਕਿਰੀਟਂ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਵੈਯਾਘ੍ਰਮਥ ਚਰ੍ਮ ਚ
ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ, ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤਾਜ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਤੇ ਢਾਲ—
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਰਥਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਸ਼ਰੈਃ । ਨੀਹਾਰੇਣੇਵ ਭੂਤਾਨਿ ਛਨ੍ਨਾਨੀਹ ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ
ਫਿਰ, ਵਿਰੋਧੀ ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਧੁੰਦ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਚਮਕਦੇ ਰਹੇ।
ਸਕृਦੇਵ ਨ ਤਂ ਸ਼ੇਕੁਃ ਕਥਮਭ੍ਯਸਿਤੁਂ ਪਰੇ । ਅਨਭ੍ਯਸ੍ਤਃ ਪੁਨਸ੍ਤੈਰ੍ਹਿ ਰਥਃ ਸੋਭਿਪਪਾਤ ਤਾਨ੍
ਦੂਜੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕੇ; ਅਣਜਾਣ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਏ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਤਚ੍ਛਰਾ ਦ੍ਵਿਟ੍ਸ਼ਰੀਰੇषੁ ਯਥਾ ਚ ਨ ਸਸਞ੍ਜਿਰੇ । ਦ੍ਵਿਧਾऽਨੀਕੇषੁ ਬੀਭਤ੍ਸੋਰ੍ਨ ਸਸਞ੍ਜ ਰਥਸ੍ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਤੀਰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੀਭਤਸੁ ਦਾ ਰਥ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।
ਸ ਤਦ੍ਧਿ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਵਿਗਾਹ੍ਯਾਰਿਬਲਂ ਰਥੀ। ਅਨਨ੍ਤਵੇਗੋ ਭੁਜਗਃ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨਿਵ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬੇਅੰਤ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਸੱਪ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਹੋਵੇ।
ਅਸ੍ਯਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਘੋषਾਧਿਕਸ੍ਤਥਾ । ਸਂਨਾਦਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਭੂਤੈਰ੍ਧਨੁषਸ਼੍ਚ ਕਿਰੀਟਿਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਧਨੁ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਤਾਜਧਾਰੀ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ।
ਸਂਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਤਙ੍ਗਾ ਬਾਣੈਰਲ੍ਪਾਨ੍ਤਰਾਨ੍ਤਰੈਃ। ਸਂਸ੍ਯੂਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਮੇਘਾ ਇਵ ਗਭਸ੍ਤਿਭਿਃ
ਉਥੇ, ਹਾਥੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਨਜ਼ਦੀਕ ਤੋਂ, ਕੱਟੇ ਗਏ; ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਜਾਪਦੇ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੋਣ।