ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਵਾਚਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰੋ ਮਾਮਰ੍ਜੁਨੇਨਾਤਿਰਂਹਸਾ । ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਸੁਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਜਯੋ ਵੈ ਮਯ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਅਚਾਰਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੇਖੇ ਕਿ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਜਿੱਤ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ। ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਦ੍ਰਥਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ ਵੀਭਤਸੁ, ਕੌਂਤੇਯ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੱਸ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਵਰਤਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਃ। ਉਵਾਚ ਸ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ ਪੁੱਤਰ, ਹੰਝੀਆਂ ਭਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਨ ਵਿਦ੍ਮੋ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨਂ ਤਤ੍ਰ ਵਸਨ੍ਤਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਵੇਸ਼੍ਮਨਿ । ਤੇਨੇਦਂ ਕਰ੍ਣ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨਾਮਗ੍ਰਹੀष੍ਮ ਧਨਂ ਬਹੁ
ਅਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸੀ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਮਤਸਯ ਰਾਜ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕਰਣ, ਅਸੀਂ ਮਤਸਯਾਂ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਲੈ ਲਈ।
ਏਵਂ ਚੇਤ੍ਤਰ੍ਹਿ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਵਿਸृਜਨ੍ਤੋ ਧਨਂ ਬਹੁ । ਅਯਸ਼ੋ ਨਾਤਿਵਰ੍ਤੇਤ ਲੋਕਯੋਰੁਭਯੋਰਪਿ
ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ ਚੱਲੀਏ; ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਨਾਮੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਕਿਂ ਚ ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ਪਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਸੁਖਾਵਹਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਕੁਰ੍ਮਹੇ ਨ ਪਲਾਯਨਮ੍
ਜੰਗ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਲਈ, ਆਓ ਪਾਰਥ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰੀਏ, ਭੱਜੀਏ ਨਹੀਂ।
ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਵੈ ਹ੍ਯਭਿਯਾਨਮਿਯੇष ਸਃ। ਤਥਾ ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵੀਰਾਣਾਂ ਹਿ ਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍ । ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਂਸ੍ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਲਭਾ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹਮਲੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਟिड਼ੀਆਂ ਅੱਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਰ੍ਮਿਤਾ ਵਾਜਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਭृਤਾਸ਼੍ਚ ਪਦਾਤਿਭਿਃ । ਭੀਮਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਮਾਤਙ੍ਗਾਸ੍ਤੋਮਰਾਙ੍ਕੁਸ਼ਪਾਣਿਭਿਃ
ਉਥੇ, ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਘੋੜੇ ਵਾਲੇ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਾਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲੇ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਸੀ, ਵੀ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਅਧਿष੍ਠਿਤਾਃ ਸੁਸਂਯਤ੍ਤੈਰ੍ਹਸ੍ਤਿਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚਾਪਹਸ੍ਤੋਦ੍ਯਤਾਯੁਧਾਃ
ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਸਿਖਲਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਤਿਆਰ ਸਨ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਪਞ੍ਚ ਚੈਨਂ ਰਥੋਦਗ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍। ਦ੍ਰੋਣੋ ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਕੁਰੁਰਾਜਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ: ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕਰਣ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੁਰੂ ਰਾਜਾ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਪਰਾਯਣਃ। ਇषੂਂਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਯਗਸ੍ਯਨ੍ਤੋ ਜੀਮੂਤਾ ਇਵ ਵਾਰ੍षਿਕਾਃ
ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਬਾਹ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ ਤੇ ਜੋ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਵਰਗੇ ਬਾਣ ਛੱਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਮੀਂਹ ਪਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਲਾਭਮਿਵ ਮਨ੍ਵਾਨਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਨ੍ਧਨਂਜਯਮ੍। ਸ਼ਰੌਘਾਨਭਿਵਰ੍षਨ੍ਤੋ ਨਾਦਯਨ੍ਤੋ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਹ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਇਨਾਮ ਸਮਝ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ, ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੱਸੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ। ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਦ੍ਰਥਿਸਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਚਿੱਟੇ ਸਨ, ਹੱਸ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਵੱਡੇ ਰਥੀਆਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਯਥਾ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰਾਦਿਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਤਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਤਥਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਰਾਚ੍ਛਾਦਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਨ ਰਥਾਨਾਂ ਨ ਚਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਨ ਧ੍ਵਜਾਨਾਂ ਨ ਵਰ੍ਮਿਣਾਮ੍। ਅਤਿਵਿਦ੍ਧੈਃ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰਾਸੀਦਦ੍ਵ੍ਯਙ੍ਗੁਲਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਝੰਡਿਆਂ ਜਾਂ ਬਚਾਓ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਜਿਤਨਾ ਵੀ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਦੈਵਯੋਗਾਦ੍ਧਿ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਹਯਾਨਾਮੁਤ੍ਤਰਸ੍ਯ ਚ। ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਬਲੋਪਪਨ੍ਨਤ੍ਵਾਦਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵੈ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਧ੍ਵਜਗਾਣ੍ਡੀਵਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੈਵ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਮਾਯਯਾ
ਪਰਥ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਉੱਤਰ ਦੀ ਕਾਬਲਤ ਤੇ ਤਾਕਤ, ਉਸ ਦੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਤੇ ਝੰਡੇ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਾਇਆ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।
ਇਤਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚ ਸਂਯਾਨੇ ਦੂਰੇ ਵਾऽਪ੍ਯਥਵਾऽਨ੍ਤਿਕੇ। ਦੁਰ੍ਗੇ ਵਿषਮਜਾਤੇ ਵਾ ਸ੍ਥਲੇ ਨਿਮ੍ਨੇ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਨ ਚ ਰੁਧ੍ਯੇਦ੍ਗਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਥਸ੍ਯ ਮਨਸੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਚਾਲ, ਚਾਹੇ ਦੂਰ ਜਾਂ ਨੇੜੇ, ਔਖੇ, ਉਤਲ-ਪਤਲ ਜਾਂ ਢਲਵੀਂ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ, ਕਦੇ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ।
ਸਮਰੇषੁ ਤੁ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਪਰਿਕ੍ਰਮਾਨ੍। ਵੀਰ੍ਯਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਤਦ੍ਬਲਮ੍ । ਤ੍ਰੇਸੁਰੇਵਂ ਪਰੇ ਭੀਤਾਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਰਥਾ ਅਪਿ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਪਰਥ ਦੀ ਅਜੋਬੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਾਲਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਪਾਸੇ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵੀ ਡਰ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ ਪਿੱਛੇ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਸਨ।
ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਮਿਵ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤਮਿਵ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਨਾਰਯਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਕੋਈ ਵੀ ਯੋਧਾ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਲ-ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਤਾਨਿ ਭਿਨ੍ਨਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਰੇਜੁਰਰ੍ਜੁਨਮਾਰ੍ਗਣੈਃ। ਤਿਗ੍ਮਾਂਸ਼ੋਸ਼੍ਚ ਘਨਾਭ੍ਰਾਣਿ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾਨੀਵ ਗਭਸ੍ਤਿਭਿਃ
ਉਹ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਲ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੱਖੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਅਸ਼ੋਕਾਨਾ ਵਨਾਨੀਵ ਸਞ੍ਚਿਤੈਃ ਕੁਸੁਮੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ । ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਂਰਞ੍ਜਯਾਮਾਸ ਰੁਧਿਰੇਣਾਕੁਲਂ ਬਲਮ੍
ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਪਰਥ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗ ਦਿੱਤਾ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋऽਰ੍ਜੁਨਸ਼ਰੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾਨ੍ਯੁਚ੍ਚਾਵਚਾਨਿ ਚ। ਛਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚ ਖੇऽਭ੍ਯੁਵਾਹ ਸਦਾਗਤਿਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਝੰਡੇ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯੇ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨਬਲਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪਰਿਪੇਤੁਰ੍ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਰਥਾਤ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਚ੍ਛਿਨ੍ਨਯੁਗਾ ਹਯਾਃ
ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਡਰ ਗਏ, ਉਹ ਦੱਸੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਘੋੜੇ, ਪਰਥ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁਆਂ ਕੱਟ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਓਹ ਜਗ੍ਹਾ ਛੱਡ ਗਏ।
ਨਿਕृਤ੍ਤਪੂਰ੍ਵਚਰਣਾਸ੍ਤੇ ਨਿਪੇਤੁਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੇਦਿਨੀਂ ਜਘਨੈਰ੍ਹਯਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇਲੇ ਪੈਰ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਗਏ, ਘੋੜੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਏ, ਫਿਰ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨਾਸਾਵਿषਾਣੇषੁ ਦਨ੍ਤਵੇष੍ਟੇषੁ ਚ ਦ੍ਵਿਪਾਨ੍। ਮਰ੍ਮਸ੍ਵਨ੍ਯੇषੁ ਚਾਹਤ੍ਯ ਤਥਾ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਗਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਨੱਕਾਂ, ਸੂੰਡਾਂ ਤੇ ਦੰਦਾਂ 'ਤੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਬਿੰਦੂ 'ਤੇ ਬਾਣ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਗਜਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਰੀਰੈਰ੍ਗਤਚੇਤਸਾਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਂਵृਤਾ ਭੂਮਿਰ੍ਮੇਘੈਰਿਵ ਨਭਸ੍ਥਲਮ੍
ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਢੱਕ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ । ਬਡਬਾਮੁਖਸਂਭੂਤਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਸਂਵृਤਃ
ਅਰਜੁਨ, ਜਿਸਦੇ ਬਾਂਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਅਸਮਾਨੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਸਦਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ।
ਯਥਾ ਯੁਗਾਨ੍ਤਸਮਯੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ । ਕਾਲਪਕ੍ਵਮਸ਼ੇषੇਣ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯੇਦੁਗ੍ਰਸ਼ਿਖਃ ਸ਼ਿਖੀ
ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ, ਕਾਲ ਦੀ ਤੀਖੀ ਅੱਗ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਬਚਤ ਦੇ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—
ਤਦ੍ਵਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਰਤੇਜੋਭਿਰ੍ਧਨੁषੋ ਨਿਸ੍ਵਨੇਨ ਚ। ਦੈਵਾਦ੍ਵੀਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਬੀਭਤ੍ਸੁਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੌਰ੍ਯੋਧਨੇ ਬਲੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਧਨੁ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਣੀਯੋਪਨਿਨਾਯ ਸਃ। ਚੇष੍ਟਾਂ ਪ੍ਰਾਯੇਣ ਭੂਤਾਨਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਾਣਭृਤਾਮਿਵ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਖਰੀ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਹੋਵੇ।