ਕਕੁਦਃ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂਵਰਃ । ਜਯਸ਼੍ਰਿਯਾऽਵਬਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਸੁਯੋਧਨਵਸ਼ਾਨੁਗਃ । ਪਸ਼੍ਚਾਦੇष ਪ੍ਰਯਾਤਵ੍ਯੋ ਨ ਮੇ ਵਿਘ੍ਨਕਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਕਕੁਦ ਸਭ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ। ਉਹ ਜਿੱਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸੁਯੋਧਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ।
ਇਤ੍ਯੇਤਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕਥਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਚੋਤ੍ਤਰੇ। ਰੂਪਤਸ਼੍ਚਿਹ੍ਨਤਸ਼੍ਚੈਵ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਤ੍ਵਰਤੇ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਮੁੜ ਜੰਗ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਰ੍ਣਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਉਵਾਚ ਸ੍ਮਯਮਾਨੋऽਸੌ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍
ਫਿਰ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਕਰਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੱਸਦਿਆਂ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਹਾ।
ਕਰ੍ਣ ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਬਹ੍ਵਬਦ੍ਧਂ ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ। ਨ ਮੇ ਯੁਧਿ ਸਮੋऽਸ੍ਤੀਤਿ ਤਦਿਦਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਕਰਣ, ਤੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏषੋऽਨ੍ਤਕ ਇਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਵਮਰ੍ਦਨਃ । ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਰਸੋ ਮਧ੍ਯੇ ਦृਮ੍ਭਤੇ ਕੇਸਰੀ ਯਥਾ
ਇਹ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਰੋਸਿ ਯਦਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਸਭਾਂ ਵਿਨਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੁਣ ਸਭਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਦਿਖਾ।
ਯਦ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤੋਸਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਪਾਰ੍ਥੇਨਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਾ। ਪੁਨਰੇਵ ਸਭਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਮਾਤੁਲਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯਾਸ਼ੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਵ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾ, ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਲਾਹ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਕਰ੍ਣਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦੁਦ੍ਵृਤ੍ਯ ਲੋਚਨੇ। ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਕੁਰੁਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਰਣ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰ ਲੀਆਂ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਨਾਹਂ ਬਿਭੇਮਿ ਬੀਭਤ੍ਸੋਰ੍ਨ ਕृष੍ਣਾਦ੍ਦੇਵਕੀਸੁਤਾਤ੍ । ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯੋਪਿ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਮਨੁਵ੍ਰਤਃ
ਮੈਂ ਵੀਭਤਸੁ ਤੋਂ, ਨਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਤੋਂ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ 'ਤੇ ਪੱਕਾ ਹਾਂ।
ਸਤ੍ਵਾਧਿਕਾਨਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਤੁ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੋਪਜੀਵਿਨਾਮ੍ । ਗਰ੍ਜਤਾਂ ਜਾਯਤੇ ਦਰ੍ਪਃ ਸ੍ਵਰਸ਼੍ਚ ਨ ਵਿषੀਦਤਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੌਸਲਾ ਵਧੇਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਦੇ ਡੋਲਦੀ ਨਹੀਂ।
ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਵਾਚਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰੋ ਮਾਮਰ੍ਜੁਨੇਨਾਤਿਰਂਹਸਾ । ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਸੁਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਜਯੋ ਵੈ ਮਯ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਅਚਾਰਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੇਖੇ ਕਿ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਜਿੱਤ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ। ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਦ੍ਰਥਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ ਵੀਭਤਸੁ, ਕੌਂਤੇਯ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੱਸ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਵਰਤਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਃ। ਉਵਾਚ ਸ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ ਪੁੱਤਰ, ਹੰਝੀਆਂ ਭਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਨ ਵਿਦ੍ਮੋ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨਂ ਤਤ੍ਰ ਵਸਨ੍ਤਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਵੇਸ਼੍ਮਨਿ । ਤੇਨੇਦਂ ਕਰ੍ਣ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨਾਮਗ੍ਰਹੀष੍ਮ ਧਨਂ ਬਹੁ
ਅਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸੀ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਮਤਸਯ ਰਾਜ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕਰਣ, ਅਸੀਂ ਮਤਸਯਾਂ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਲੈ ਲਈ।
ਏਵਂ ਚੇਤ੍ਤਰ੍ਹਿ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਵਿਸृਜਨ੍ਤੋ ਧਨਂ ਬਹੁ । ਅਯਸ਼ੋ ਨਾਤਿਵਰ੍ਤੇਤ ਲੋਕਯੋਰੁਭਯੋਰਪਿ
ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ ਚੱਲੀਏ; ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਨਾਮੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਕਿਂ ਚ ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ਪਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਸੁਖਾਵਹਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਕੁਰ੍ਮਹੇ ਨ ਪਲਾਯਨਮ੍
ਜੰਗ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਲਈ, ਆਓ ਪਾਰਥ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰੀਏ, ਭੱਜੀਏ ਨਹੀਂ।
ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਵੈ ਹ੍ਯਭਿਯਾਨਮਿਯੇष ਸਃ। ਤਥਾ ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵੀਰਾਣਾਂ ਹਿ ਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍ । ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਂਸ੍ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਲਭਾ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹਮਲੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਟिड਼ੀਆਂ ਅੱਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਰ੍ਮਿਤਾ ਵਾਜਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਭृਤਾਸ਼੍ਚ ਪਦਾਤਿਭਿਃ । ਭੀਮਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਮਾਤਙ੍ਗਾਸ੍ਤੋਮਰਾਙ੍ਕੁਸ਼ਪਾਣਿਭਿਃ
ਉਥੇ, ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਘੋੜੇ ਵਾਲੇ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਾਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲੇ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਸੀ, ਵੀ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਅਧਿष੍ਠਿਤਾਃ ਸੁਸਂਯਤ੍ਤੈਰ੍ਹਸ੍ਤਿਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚਾਪਹਸ੍ਤੋਦ੍ਯਤਾਯੁਧਾਃ
ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਸਿਖਲਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਤਿਆਰ ਸਨ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਪਞ੍ਚ ਚੈਨਂ ਰਥੋਦਗ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍। ਦ੍ਰੋਣੋ ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਕੁਰੁਰਾਜਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ: ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕਰਣ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੁਰੂ ਰਾਜਾ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਪਰਾਯਣਃ। ਇषੂਂਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਯਗਸ੍ਯਨ੍ਤੋ ਜੀਮੂਤਾ ਇਵ ਵਾਰ੍षਿਕਾਃ
ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਬਾਹ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ ਤੇ ਜੋ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਵਰਗੇ ਬਾਣ ਛੱਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਮੀਂਹ ਪਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਲਾਭਮਿਵ ਮਨ੍ਵਾਨਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਨ੍ਧਨਂਜਯਮ੍। ਸ਼ਰੌਘਾਨਭਿਵਰ੍षਨ੍ਤੋ ਨਾਦਯਨ੍ਤੋ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਹ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਇਨਾਮ ਸਮਝ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ, ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੱਸੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ। ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਦ੍ਰਥਿਸਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਚਿੱਟੇ ਸਨ, ਹੱਸ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਵੱਡੇ ਰਥੀਆਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਯਥਾ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰਾਦਿਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਤਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਤਥਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਰਾਚ੍ਛਾਦਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਨ ਰਥਾਨਾਂ ਨ ਚਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਨ ਧ੍ਵਜਾਨਾਂ ਨ ਵਰ੍ਮਿਣਾਮ੍। ਅਤਿਵਿਦ੍ਧੈਃ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰਾਸੀਦਦ੍ਵ੍ਯਙ੍ਗੁਲਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਝੰਡਿਆਂ ਜਾਂ ਬਚਾਓ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਜਿਤਨਾ ਵੀ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਦੈਵਯੋਗਾਦ੍ਧਿ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਹਯਾਨਾਮੁਤ੍ਤਰਸ੍ਯ ਚ। ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਬਲੋਪਪਨ੍ਨਤ੍ਵਾਦਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵੈ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਧ੍ਵਜਗਾਣ੍ਡੀਵਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੈਵ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਮਾਯਯਾ
ਪਰਥ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਉੱਤਰ ਦੀ ਕਾਬਲਤ ਤੇ ਤਾਕਤ, ਉਸ ਦੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਤੇ ਝੰਡੇ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਾਇਆ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।
ਇਤਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚ ਸਂਯਾਨੇ ਦੂਰੇ ਵਾऽਪ੍ਯਥਵਾऽਨ੍ਤਿਕੇ। ਦੁਰ੍ਗੇ ਵਿषਮਜਾਤੇ ਵਾ ਸ੍ਥਲੇ ਨਿਮ੍ਨੇ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਨ ਚ ਰੁਧ੍ਯੇਦ੍ਗਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਥਸ੍ਯ ਮਨਸੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਚਾਲ, ਚਾਹੇ ਦੂਰ ਜਾਂ ਨੇੜੇ, ਔਖੇ, ਉਤਲ-ਪਤਲ ਜਾਂ ਢਲਵੀਂ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ, ਕਦੇ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ।
ਸਮਰੇषੁ ਤੁ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਪਰਿਕ੍ਰਮਾਨ੍। ਵੀਰ੍ਯਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਤਦ੍ਬਲਮ੍ । ਤ੍ਰੇਸੁਰੇਵਂ ਪਰੇ ਭੀਤਾਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਰਥਾ ਅਪਿ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਪਰਥ ਦੀ ਅਜੋਬੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਾਲਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਪਾਸੇ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵੀ ਡਰ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ ਪਿੱਛੇ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਸਨ।
ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਮਿਵ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤਮਿਵ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਨਾਰਯਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਕੋਈ ਵੀ ਯੋਧਾ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਲ-ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਤਾਨਿ ਭਿਨ੍ਨਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਰੇਜੁਰਰ੍ਜੁਨਮਾਰ੍ਗਣੈਃ। ਤਿਗ੍ਮਾਂਸ਼ੋਸ਼੍ਚ ਘਨਾਭ੍ਰਾਣਿ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾਨੀਵ ਗਭਸ੍ਤਿਭਿਃ
ਉਹ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਲ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੱਖੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।